>>

Recensie Il Prigioniero | Das Gehege

desc

dinsdag 16 januari 2018 De Munt BrusselBert Hertogs

Wellicht de meest speciale productie van dit seizoen. Dat is de double bill ‘Il Prigioniero’ (de gevangene) en ‘Das Gehege’ (de omheining) van respectievelijk Luigi Dallapiccola uit 1950 en Wolfgang Rihm uit 2006 die de Munt in een regie van de Duitse regisseuse Andrea Breth brengt. Het is alvast de overtuiging van de intendant Peter De Caluwe. Of dat zo is, is voor ons nog wat te vroeg om al dan niet te bevestigen gezien het seizoen nog niet voorbij is. Feit is dat deze double bill de eerste van drie is. En dat Breth trouw gebleven is aan haar eigen stijl. Haar signatuur is ook in deze voorstellingen aanwezig. Zorgde haar ‘La Traviata’ in 2012 met verwijzingen naar SM door de elite in de Munt nog voor een ware hetze, dan brengt ze ook het sadistische naar boven in deze productie. Bij ‘Il Prigioniero’ is dat nog het meest van al aanwezig omdat de Gevangene de vrijheid beloofd wordt maar uiteindelijk op de brandstapel zal belanden. De hoop, de vrijheid is hier het onderwerp van foltering. ‘Wat is vrijheid nog in de huidige tijd met Trump, Poetin, en nog een aantal wereldleiders waard?’, vraagt ze zich af, zo laat ze weten tijdens de persconferentie die de première voorafging. De erotische, seksuele kaart trekt Breth dan weer in ‘Das Gehege’ waar ‘s nachts in een kooi de diepste erotische geheimen naar boven komen van een vrouw. Subtiele humor gebruikt ze ook. Zo zit de gevangene in ‘Il Prigioniero’ in een houten vogelkooi, en de arend en de vrouw tijdens ‘Das Gehege’ eerder in een gevangenis, een metalen kooi. Ze keert de rollen ook om. In ‘Il Prigioniero’ worden de omstaanders van de gevangene als vogels voorgesteld, terwijl hij eigenlijk de vogel voor de kat is.

Recensie: Il Prigioniero | Das Gehege

Recensie Soundmixshow

desc

zondag 14 januari 2018 Fakkeltheater Rode ZaalBert Hertogs

Er zijn zo van die zalen waar een staande ovatie totaal waardeloos is, zo lijkt het wel. Het Fakkeltheater, de Stadsschouwburg en Theater Elckerlyc zijn maar enkele ervan waar het publiek steevast wel lijkt recht te gaan staan bij het buigen alsof zij de waarde van een staande ovatie niet begrijpt. Rechtstaand applaudisseren, doe je in se enkel voor een concert of podiumvoorstelling die volgens jou uitmuntend was, du jamais vu. Als we na de matineevoorstelling van de Soundmixshow bij enkele toeschouwers aan de vestiaire aftoetsen wat ze ervan vonden, blijkt dat ze Blind Date beter vonden en grappiger. Bart Kaëllfans van hun kant bleven dan weer toch wat op hun honger zitten – Kaëll is gewoon geen goed acteur, presenteert hier wel degelijk maar heeft op een paar ABBA-nummers na samen met de cast niks te zingen. Als je dat allemaal optelt dan is het toch op zijn zachtst gezegd vreemd dat de Soundmixshow een staande ovatie kreeg. De voorstelling heeft in het eerste deel veel weg van wat het Echt Antwaarps Theater al jaren brengt, de regie was dan ook in handen van Sven De Ridder, maar weet helaas geen niveau te houden. Naar het einde van het eerste bedrijf (wanneer de Rudi-scène over is) zakt de voorstelling als een kaartenhuisje in elkaar en het tweede is gewoon bedroevend.

Recensie: Soundmixshow

Recensie Remember the dragons

desc

zaterdag 13 januari 2018 HetPaleisBert Hertogs

Met Remember the dragons … bewandelt Berlin, Kopergietery en hetPaleis het pad van fake news, het feest van de leugen. Hier voorgesteld door een Chinees drakenfeest waarbij kinderen mogen liegen. Hun eerste leugen wordt volgens een oude Chinees in China gezien als een heuglijk moment, zo laat de voorstelling uitschijnen waar de waarheid zo goed als afwezig is, of is dat schijn? Iedereen kan er tijdens het feest zijn wie die wil zijn. De toeschouwers worden in twee groepen verdeeld. De minderjarigen gaan naar een ruimte waar ze een viertal verhalen te horen krijgen, terwijl de volwassenen in een soort wachtzaal met koffiemachine en tijdschriften (niet) kunnen zien wat er werkelijk gebeurt bij de jongeren. Tussendoor komt er een oude Chinees langs op het tv scherm die weet te raden op welk symbool een toeschouwer finaal beland is, en zien we op een ander scherm een radiostudio waar drie verhalen passeren, dat van de vrouw die door een chromosoomafwijking geen pijn voelt (wat gebaseerd kan zijn op het verhaal van Olivia Farnsworth), dat van de twee meisjes waarvan er eentje afhankelijk van de dag zich een jongen of een meisje voelt (en dus gender fluid is), of dat van de man die een ruimtereis maakte met de Apollo 17 maar de naam van zijn kind in het maanstof vergeten schrijven was. Een schilderij dat gebaseerd is op een echte foto maar waarin wel de naam te lezen is in het maanstof, werd op den duur als waarheid beschouwd. Kortom: een leugen kan de waarheid verdringen en generaties overleven omdat de leugen gewoon een sterker verhaal geworden is op zich dan wat er werkelijk gebeurde.

Recensie: Remember the dragons

Recensie Dat begint hier al goed

desc

zaterdag 13 januari 2018 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Goele Derick, die bij het grote publiek ongetwijfeld gekend is als de scherpe secretaresse van Professor T. op Één - wie herinnert zich niet die ene repliek ‘dan ziet gij meer dan ik’ die ze gaf op de stelling ‘zie hier een mens!’ van decaan Walter De Paepe (neergezet door Carry Goossens) – zet de solovoorstelling ‘Dat begint hier al goed’ neer. Tekst en regie van deze voorstelling met ironische titel is van de hand van Hanneke Paauwe en in de video zien we Lukas Smolders en Umi Schram opduiken. Derick zet de fee Canapé neer die in tegenstelling tot andere feeën een rond hoofd heeft met daarop een puntmuts. Alle anderen worden met een perfect punthoofd geboren omdat de dokter de babies met een pomp eruit trekt. Alleen bij haar was de zuigkracht kennelijk niet groot genoeg. Die punthoed is er tegen de kou. Fee Canapé is dus een buitenbeentje. Ze blinkt uit in vallen, kortom een hoogvlieger is ze niet. Op school verandert ze haar nullen in respectievelijk een 6, 8 en een 10 zodat ze ten onrechte als cadeau een toverstaf krijgt van haar ouders die op hun beurt opscheppen met de resultaten van de dochter. Met die staf maakt ze allerlei fouten want die 15.000 toverformules uit het grote toverboek (dat verdacht veel van een behangersboek wegheeft) krijgt ze maar niet van buiten geleerd... Het wat praatzieke ‘Dat begint hier al goed’ gaat over faalangst en de verwachtingen van onze prestatiemaatschappij die steeds een absurder kantje beginnen te krijgen. Het moeilijkst hebben we het met de oplossing die deze voorstelling aanreikt: een leven leiden buiten de maatschappij, er een van zich terugtrekken in je eigen pompoen en een eigen wereldje creëren. Het solitaire leven, dat van de kluizenaar lijkt dus gepromoot. We weigeren dit als dé oplossing te zien voor al wie moeite heeft om aan de verwachtingen van de maatschappij te voldoen of niet meer meekan aan het huidige tempo.

Recensie: Dat begint hier al goed

Recensie La cri de la chair

desc

vrijdag 12 januari 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Net iets meer dan een beleefdheidsapplaus. Dat ontving ‘La cri de la chair’ in de Theaterstudio van deSingel. Een voorstelling die geplaagd werd door technische problemen. Zo blééf een micro maar kraken halfweg de avond. Maar dat is lang niet het enige minpunt. ‘La cri de la chair’ opent sterk en verkleint naar een prachtige uitgepuurde tweestemmige zang tussen Tom Diakité en Perrine Fifadji in de taal die men in het zuiden van Benin spreekt, het Fon. Daarna gaat ze opnieuw op zoek om iets choreografisch op te bouwen. Maar net daar ligt de zwakte, hier is de choreo bij momenten iets te vrijblijvend tussen wat rondstappen en kriskras figuren dansen. Zagen we bij de start nog een mooi spiegelbeeld tussen een trio en een duo met de imaginaire spiegelas diagonaal, dan werd dat soort geometrie – tenzij we het niet zagen – halfweg overboord gegooid. ‘La cri de la chair’ kent volgens ons dus een sterk begin en einde, maar het middendeel stelt wat teleur.

Recensie: La cri de la chair

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news