>>

Recensie Dialogues des Carmelites

desc

zondag 10 december 2017 De Munt BrusselBert Hertogs

Een uitgepuurde bloedmooie versie van Dialogues des Carmélites. Dat brengt de Franse regisseur Olivier Py (die eerder tekende voor Les Huguenots in 2011 en Hamlet in 2013) in de Munt op muziek van Francis Poulenc. Het is nog maar de tweede keer dat de opera in de Munt wordt opgevoerd, de vorige spelreeks dateert van 1959, twee jaar na de creatie van het werk dus. Het kleurbeeld dat Py gebruikt op de scène is al even sober als het leven van de Karmelietessen dat in het teken staat van armoede, gebed en afzondering. Grijs, zwart en wit zijn dan ook de hoofdkleuren waar ie voor kiest. Licht als hoop, donker voor de angst. Angst die in het lichaam van Blanche (de Belgische sopraan Anne Catherine Gillet) zit wiens moeder stierf. Ooit werd de koets waarin ze zat overvallen. Ze kon nog wel een kind baren maar stierf bij de geboorte van het kind. De opera is gebaseerd op waargebeurde feiten waarbij de Karmelietessen van Compiègne van verraad en samenzweren beschuldigd werden tijdens de Franse Revolutie. Om te voorkomen dat despote leiders nog aan de macht zouden kunnen komen, liet men de leden van de kloosterorde in Parijs publiekelijk onthoofden op wat nu het Place de la Nation is. Dat gebeurde op 17 juli 1794. De 16 martelaressen zongen voor ze gedood werden Psalm 117, Laudate Dominum omnes gentes. In 1906 werd de groep door paus Pius X zalig verklaard. Met in wit krijt geschreven woorden als ‘Liberté’ en ‘Egalité’ op de wand, klaagt de regisseur – terecht – net het gebrek aan vrijheid aan, en toont ie het machtsmisbruik tijdens een revolutie. De Franse dirigent Alain Altinoglu zet als muzikaal leider een puike prestatie neer waarbij het vrouwenkoor en de solisten ook prachtig tot hun recht komen tijdens exquise meerstemmige Latijnse gezangen, niet zelden a capella uitgevoerd overigens. Mannen- en vrouwenkoor komen in het tweede deel in deze regie ook letterlijk lijnrecht tegenover elkaar te staan wanneer ze respectievelijk: ‘Doe open! Doe open!’ zingen en ‘Niet opendoen! Niet opendoen!’ antwoorden. De mannen zingen vanuit de linker loge, de vrouwen uit de rechter. Py verwijst ook naar de schilderkunst met het Laatste Avondmaal én Het Lam Gods overigens. Na een – laten we eerlijk zijn – erg wisselvallig jaar voor de Munt op artistiek vlak, toont het Brusselse operahuis opnieuw wereldklasse. Een verademing.

Recensie: Dialogues des Carmelites

Recensie Arsenal

desc

vrijdag 8 december 2017 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

‘Dit is onze avond. Let’s make this happen!’ klonk het uit de mond van Arsenal tijdens ‘Estupendo’ in de AB. En of het hun avond werd! Twee jaar geleden vulde de band maar liefst 6 keer de AB omdat de groep vijftien kaarsjes uitblies. Dit jaar is de terugkeer van de groep goed voor 4 uitverkochte shows. Optredens waarin ze nieuw materiaal op het publiek loslaten zoals opener ‘Low sun Long shadow’, ‘Whale’ en ‘Amplify’ en dat zou moeten resulteren in een nieuwe plaat die in het voorjaar van 2018 uitkomt. Daarvoor trokken de producers Hendrik Willemyns en John Roan naar Nigeria. De nieuwe sound blendt perfect met het oud materiaal. Dat is alvast een plus. De groep die gewend is om met click track te werken, leerde er om muziek te maken met vrije beats (eigenlijk is dat live muziek maken in zijn puurste vorm zonder dat je je in keurslijf steekt van een signaal dat door je in ears te horen is nvdr.). Kortom de twee gingen terug naar de essentie. Dé ster van de avond was echter Akiko Nakayama die haar kunstvorm ‘Alive painting’ toont op het grote scherm achteraan het podium.

Recensie: Arsenal

Recensie Alison Moyet

desc

donderdag 7 december 2017 De Roma BorgerhoutBert Hertogs

De 56-jarige Britse Alison Moyet stelde in de Roma haar nieuwste album ‘Other’ voor. Dat deed ze eerst en vooral al met een standaardset onder de arm. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat routine links en rechts wel vaker om de hoek kwam sluipen. Moyet had slechts twee muzikanten bij wat maakte dat er enorm veel meeliep tijdens het optreden, niet in het minst de drumtracks. Bij ‘Beautiful gun’ zagen we haar twee muzikanten bas- en elektrische gitaar spelen terwijl al de rest gewoon meeliep … Had OMD de dag ervoor nog wél een echte drummer bij in de Borgerhoutse zaal, dan verzaakte deze vijftiger daaraan. Het luidruchtige publiek was kennelijk toch vooral gekomen om de songs van het Britse synthpopduo Yazoo uit de periode 1981-1983 waar ze naast Vince Clarke lid van was opnieuw te horen. De meeste hits uit haar 35-jarige muziekcatalogus spaarde ze echter op voor het einde zodat ze genoodzaakt was om het publiek tot de orde te roepen bij ‘Ski’ door ‘subtiel’ te stellen dat die conversaties ook op een ander moment zouden gevoerd kunnen worden. Eerlijk, weinig toeschouwers hadden een boodschap aan het nieuwe materiaal van Moyet. We kunnen hen overigens geen ongelijk geven.

Recensie: Alison Moyet

Recensie OMD

desc

woensdag 6 december 2017 De Roma BorgerhoutBert Hertogs

OMD (Orchestral Manoeuvres in the Dark) heeft een nieuwe plaat uit. Die heet ‘The Punishment of Luxury’ en is ondertussen het dertiende studio album van de Britse synthpopband die mee aan de wieg stonden van het genre. Een schijfje dat ze kwamen voorstellen in de Roma ook. Alleen leek zo goed als niemand daarvoor gekomen te zijn. Andy McCluskey probeerde nochtans de uitverkochte zaal in Borgerhout de ganse tijd te overtuigen hoe relevant de band anno 2017 nog steeds is, het mocht niet baten. De tamelijk passieve toeschouwers waren vooral voor die drie hits gekomen: Joan of Arc (Maid of Orleans), Enola Gay en Electricity.

Recensie: OMD

Recensie Hellogoodbye

desc

dinsdag 5 december 2017 CC SchotenBert Hertogs

In hun bejubeld stuk ‘Beckett Boulevard’ zocht de Koe nog het midden op, in ‘Hellogoodbye’ naar het nummer van The Beatles probeert ze dat net te ontlopen. Mensen die aankomen vertrekken en mensen die vertrekken komen aan. Wanneer zit je nog in de begroetingsfase, wanneer in de afscheidsfase? Daarmee speelt dit absurd theaterstuk dat de geestige (en kleine) kantjes van het menselijk gedrag te kijk zet. Wie heeft er immers nog nooit op een feestje meegemaakt dat iemand afscheid neemt maar uiteindelijk toch blijft hangen? De Koe ontwijkt het midden, het nieuwe centrum en laat Natali Broods, Sien Eggers, Ans Van den Eede, Tanya Zabarylo, Willem De Wolf, Peter Van den Eede, Michael Vergauwen en Mats Vandroogenbroeck 35 personages spelen. De meeste mag Sien Eggers – ook in deze productie blinkt ze alweer uit – voor haar rekening nemen.

Recensie: Hellogoodbye

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news