>>

Recensie Ene gast twee bazen ★★★1/2

desc

zaterdag 10 november 2018 Theater Elckerlyc AntwerpenSascha Siereveld

Wat moet je doen als je in de vroege jaren ’60 in Antwerpen woont, geen job hebt en scheel ziet van de honger? Dan laat je je toch meezuigen in de onderwereld van Linkeroever door jobs te aanvaarden voor twee bazen die op dezelfde plaats rondhangen, maar geen weet hebben van elkaar. Het is misschien niet wat u zou gedaan hebben, maar wel wat Frankie, gespeeld door Sven De Ridder, deed in De Komedie Compagnie’s ‘Ene gast, twee bazen’. Het resultaat: een hoop misverstanden, verdraaide situaties, verbaasde blikken en grappige momenten. Sven De Ridder droeg de voorstelling, speelde op kruissnelheid, maar werd toch nog overklast door de traagheid en geweldige mimiek van Walter Baele die een onvergetelijke ober wist neer te zetten. Zijn prestatie was om van te smullen. Het enige jammere van deze scène was dat het beste kruit al verschoten was voor de pauze bereikt was. Het liet ons in het tweede deel een beetje op onze honger zitten.

Recensie: Ene gast twee bazen ★★★1/2

Recensie MO ★★★★

desc

zaterdag 10 november 2018 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

De Deense MO, in het dagelijks leven luistert ze naar de naam Karen Marie Ørsted kwam in de AB haar tweede studioalbum ‘Forever Neverland’ voorstellen dat in oktober is uitgekomen. Maar liefst 4,5 jaar deed ze daarover om een opvolger van ‘No Mythologies to Follow’ op de wereld los te laten. Het was maar de vraag of ze de weg naar de Brusselse concertzaal zou vinden, want volgens concullega’s is ze het noorden kwijtgeraakt met haar moeilijke tweede worp. Daar was dan toch niets van te merken aan de Anspachlaan. Zeker, Live Nation Belgium kreeg de grote zaal voor geen meter uitverkocht. Het tweede balkon bleef dicht en enkel de eerste paar rijen van de zetels werden ingepalmd. Beneden was er overigens meer dan voldoende ruimte voor het staand publiek. Punt is dat haar tweede plaat wereldwijd gemengde kritieken krijgt, met een gemiddelde rond de zeven op tien. Dat is toch wel wat streng volgens ons. Zeker als je ziet wat voor een energiek optreden de Deense neerzette en hoe haar fans uit het dak gingen al vanaf het begin van de show waar ze de ene nieuwe song na de andere op het publiek afvuurde. De AB was dan misschien wel niet uitverkocht. Aan de ambiance en het luidruchtig gejoel van de toeschouwers was daar helemaal niets van te merken. Dat was trouwens ook deels de verdienste van het puike voorprogramma: Alma.

Recensie: MO ★★★★

Recensie I Was Looking At The Ceiling ★★★1/2

desc

vrijdag 9 november 2018 Theatre National BrusselBert Hertogs

Het conservatorium van Brussel bracht met het 23 jaar oude ‘I was looking at the ceiling and then I saw the sky’ van John Adams en een libretto van June Jordan een puike muziektheatervoorstelling die het midden houdt tussen een opera en een Broadwaymusical (via de jazzarrangementen ook) onder de muzikale leiding van Philippe Gérard in Théâtre National. Een première voor het Belgische publiek is deze creatie want het werk werd nooit eerder opgevoerd in onze zalen. 7 studenten uit de afdelingen klassieke muziek en jazz onder leiding van Thierry Fiévet stonden op het podium. 8 muzikanten begeleidden hen. De voorstelling van de personages gebeurt erg snel. De zanger of zangeres treedt naar voor op het podium terwijl de naam van het personage geprojecteerd wordt en vervolgens de belangrijkste kenmerken te zien zijn. Daarna volgen we in losse scènes hun levens die een uur aan een stuk meer diepgang aan de karakters moet geven. Vervolgens vindt de aardbeving plaats die hun levens letterlijk en figuurlijk door elkaar zal schudden. De aanloop naar die gebeurtenis, die echt plaatsvond in 1994, is dus aan de lange kant. En hoewel een uur lang is, blijft wat je weet van hen uiteindelijk aan de magere kant.

Recensie: I Was Looking At The Ceiling ★★★1/2

Recensie Jonestown ★★★

desc

donderdag 8 november 2018 Monty AntwerpenSascha Siereveld

Mondt elke utopie uit in een dystopie? Volgens de nieuwe theatergroep ‘Il Brigata’ was die kans althans zeer groot. Ze lieten zich voor dit inzicht en de voorstelling inspireren op de massa-zelfmoord nu bijna veertig jaar geleden in Jonestown. Wat ooit begon als een paradijs op aarde diep in de jungle van Guyana groeide toen uit tot een drama dat negenhonderdachttien mensen het leven kostte. Wat bezielde mensen om zich aan te sluiten bij de commune  van ‘The Peoples Temple’? Wat heeft er zich die laatste dag afgespeeld? Hoe is het ooit zo mis kunnen lopen? Op deze vragen probeerden de zeven leden van ‘Il Brigata’ in zaal Monty in Antwerpen een antwoord te zoeken aan de hand van concrete levensverhalen. We kregen een collage van indrukken en verhalen die nooit als doel had om de ultieme verklaring te geven of een waardeoordeel uit te spreken. Want soms is het stellen van de vraag belangrijker dan het geven van het antwoord. Het werd een voorstelling die vormtechnisch afwisselde tussen klassiek spel en theaterworkshop.

Recensie: Jonestown ★★★

Recensie Jungle ★★★

desc

donderdag 8 november 2018 Palladium RigaEdite Bokane

It has been a while since two London boys and childhood friends Josh Lloyd-Watson and Tom McFarland formed a band Jungle as J and T. It has been 4 years since their self-titled debut album that instantly conquered the hearts of the listeners and brought them a nomination for the Mercury Prize.

Recensie: Jungle ★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter