>>

Recensie Matthew And The Atlas

desc

zondag 24 september 2017 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

Matthew And The Atlas brengt een nieuwe EP uit, die heet The Palace en komt er na hun recentste album ‘Temple’ die vorig jaar uitkwam. In een vol én warm AB Salon waar pers, publiek en band heerlijk cosy dicht bij elkaar kunnen kruipen én je een pintje in een echt glas kan drinken, toonde de band dat het geweldig straffe harmonieën zowel in zang als in de combinatie met gitaren en Nord synthesizer/contrabas of banjo / akoestische gitaar / contrabas live kan laten horen. Eerder tourde de groep al met onder andere Mumford and Sons, Bear’s Den en The Low Anthem. De indiefolkers doen het meest denken aan Bear’s Den, al doet de stem van Hegarty – volgens Q is ie ‘de Britse Bon Iver’ – bij momenten bijvoorbeeld denken aan Rag ‘n’ Bone Man. En hoewel ie tot twee keer toe zijn tekst kwijt was, bij ‘To the north’ en afsluiter ‘I will remain’, wist de groep dat voorval uiteindelijk om te buigen in hun voordeel. Faut-le faire!

Recensie: Matthew And The Atlas

Recensie Mitten wir im Leben sind

desc

zondag 24 september 2017 De Munt BrusselBert Hertogs

Met ‘Mitten wir im Leben sind’, en verwijzing naar een middeleeuwse hymne die Luther vertaalde naar het Latijn en tevens op de grafsteen van Pina Bausch te lezen is, op de 6 cellosuiten van Bach tekent de 57-jarige Anne Teresa De Keersmaeker samen met cellist Jean-Guihen Queyras een opvallende voorstelling af die naar ons aanvoelen ook verwijst naar de midlife. Wat wellicht het meest verrast, is het frisse karakter, het speelse, de joie de vivre die in elk van de zes choreografieën steekt. Denken we maar aan de sprongetjes (al dan niet met het rechterbeen ingetrokken) vooruit in de richting van de achterwand van het toneel. Zeker, de analyse van het werk van Bach voerde ze keurig uit en laat ze als een symbiose samensmelten met haar danstaal. Een lijn, twee parallelle lijnen, een driehoek (in suite 3), vierkant (in suite 4), cirkel (in suite 5) en rechthoek (in suite 6) toont ze wanneer ze nonverbaal elk hoofdstuk aankondigt. Maar daarnaast speelt De Keersmaeker ook met subtiele humor. Zo draagt ze een bruin vintage truitje bij de start die wat doet denken aan een bommatrui, gooit ze die verderop de voorstelling tijdens de tweede cellosuite van zich af, en zien we haar helemaal op het einde van de voorstelling een oude vrouw spelen, krom, slecht te been, en met handen die wat verwrongen staan naar de aarde gericht. Daartegenover staat het jonge meisje dat steeds aan de linkerkant van de bühne afgaat en naar links en rechts huppelt alsof ze op de speelplaats van de lagere school zit op het einde van de vijfde cellosuite bijvoorbeeld.

Recensie: Mitten wir im Leben sind

Recensie Will Tura in de AB

desc

zaterdag 23 september 2017 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

7 staande ovaties. 32 songs. Twee uur en tien minuten live concert aan een stuk. Dat bracht Will Tura voor een vol AB Theater in Brussel. Terwijl sporters buiten zich opwarmden voor de Brussels Night Run, zette de grootste Nederlandstalige artiest van Vlaanderen, een fysieke prestatie neer om ‘u’ tegen te zeggen. De man bespeelde zijn publiek niet alleen voortreffend, hij bleek ook erg vitaal en zeer goed bij stem, wat altijd meegenomen is tijdens de opname van een live cd. Wat hem helemaal een vakman maakt, is dat ie naast het publiek en de kwaliteit van de opname ook zeer goed de aanwezige tv crews (vrtnws en vtmnws waren er) bespeelde, cameramannen toeliet op het podium, hen teken deed dat het ok was om het volgende nummer te filmen, enzovoort. En hij bleek niet alleen genereus naar het publiek om zo veel hits te brengen, hij was het ook voor de aanwezige pers die het ganse optreden in beeld mocht brengen. Zo kegelde hij op z’n eentje die belachelijke algemene regel ‘3 songs only, no flash’ voor concertfotografen naar de prullenmand. ‘Niet te doen jong, echt niet te doen!’ zei een vrouwelijke fan tegen het einde van het onwaarschijnlijk straffe optreden. 55 jaar na zijn eerste hit (‘Eenzaam zonder jou’ dateert van 1962) bleek ie nog steeds in bloedvorm. Al nam Arthur Blanckaert wel het zekere voor het onzekere en liet ie een autocue plaatsen. Logisch gezien het concert opgenomen werd.

Recensie: Will Tura in de AB

Recensie Eddy et les Vedettes

desc

vrijdag 22 september 2017 De Roma BorgerhoutSascha Siereveld

“Dominique” van Soeur Sourire is ondertussen een behoorlijk oubollig nummer, maar Frank Mercelis en zijn muzikale kompanen hadden het stof eraf geblazen, het nummer gedemonteerd en met een moderne toets terug opgebouwd tot een hedendaags lied waar onze glimlachende non het warm van zou krijgen. Het resultaat was verbazingwekkend. Het was een mooi staaltje van hoe Eddy et les Vedettes tijdens deze “Chansons Fatales” in De Roma in Borgerhout niet zomaar enkele Franse hits kwamen coveren, maar hoe ze ook probeerden er hun eigen ding van te maken. Zo kreeg onder andere het oer-Franse “Sous le ciel de Paris” van Yves Montand niet de gebruikelijke musetteklank van de accordeon mee, maar werd het gedragen door het tropische ritme van de conga’s. Vertrouwd, maar toch anders. Een boeiende ontdekking of herontdekking van de rijkdom van het Franse chanson.

Recensie: Eddy et les Vedettes

Recensie The Beguiled

desc

vrijdag 22 september 2017 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een verstikkende omgeving met enkel meisjes. Het is een van de favoriete contexten waarin de Amerikaanse regisseur Sofia Coppola haar films laat afspelen. Ook zo in The Beguiled, gebaseerd op het boek van Thomas P. Cullinan, dat zich in het derde jaar van de Amerikaanse burgeroorlog in Virginia in 1864 afspeelt. Amy (Oona Laurence), een meisje dat op een Katholieke meisjesschool zit die gerund wordt door Martha (Nicole Kidman) en die gesteund wordt door Edwina (Kirsten Dunst) die ook enkele lessen geeft, plukt op een dag paddenstoelen in het bos en komt daar de gewonde korporaal John McBurney (Colin Farrell) tegen die deel uitmaakt van het vijandige leger. Wanneer ze hem naar de school brengt, staan de vrouwen voor de keuze: hem laten sterven of hem oplappen en vervolgens overdragen als gevangene. Maar wanneer zowel de tienermeisjes als Edwina en Martha na verloop van tijd iets beginnen te voelen voor John, steekt jaloezie onder de vrouwen de kop op. Allemaal lijken ze op den duur wel naar een compliment te willen vissen van de man wanneer die terug herstelt. Het levert een geweldig grappige scène op wanneer ze hem appeltaart serveren. De ene wil scoren bij John wanneer ze meegeeft dat zij de taart gebakken heeft, Edwina geeft mee dat het recept van haar is, terwijl een ander meisje dan weer laat weten dat zij de appels heeft geplukt. Hilarisch.

Recensie: The Beguiled

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news