>>

Recensie The Edge of Seventeen**1/2

desc

zaterdag 29 april 2017 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

‘The Edge of Seventeen’ is met stip een door onze Vlaamse collega’s ondergewaardeerde film. De prent lijkt op het eerste zicht op een banale tv film maar overstijgt het genre glansrijk. Dat komt door de mix van drama, scherpe humor en dialogen, en vooral heel wat onverwachte situaties. De film heeft dan ook meerdere lagen, gaat over fundamentele eenzaamheid in het gezin en daarbuiten, gepest worden op school, je enige vriendin verliezen omdat die de lakens deelt met je broer, seksuele fantasieën (niet) willen uit laten komen, en vooroordelen. De film is al even onvoorspelbaar als zijn soundtrack die erg eclectisch is: van klassiekers als ‘You May Be Right’ van Billy Joel over ‘True’ van Spandau Ballet, ‘To build a home’ van The Cinematic Orchestra tot ‘The dickhead song’ van Miles Betterman.

Recensie: The Edge of Seventeen**1/2

Recensie Il Volo**1/2

desc

woensdag 26 april 2017 Vorst Nationaal BrusselBert Hertogs

Il Volo, de Italiaanse pop-operagroep brengt in zijn jongste plaat ‘Notte Magica’ hulde aan de drie tenoren: Carreras, Domingo en Pavarotti. Het trio Piero Barone, Ignazio Boschetto en Gianluca Ginoble – alledrie twintigers - had voor de gelegenheid het orkest Slovak Sinfonietta ingehuurd en koos voor dirigent Diego Basso om de avond in goede banen te leiden. Het publiek dat voornamelijk uit Italianen bestond of Belgen met Italiaanse roots ging vanaf de eerste noot bij ‘Nessun Dorma’ uit Turandot uit zijn dak. Het trio pookte handig het publieksenthousiasme op door na elke song het applaus in ontvangst te nemen in het midden van het podium (terwijl hun micro’s en partituurstaanders eerder aan de linkse kant van de bühne stonden), bloemen en (gedeeltelijke) staande ovaties. Ook met de humor zat het wel goed, al van bij de start toen Piero Barone zich afvroeg in welke taal ze hun publiek het best konden aanspreken in Brussel. Hij suggereerde dat Ignazio voor het Frans zou gaan. Dat leverde een eerste hilarisch moment op waarbij de tenor vol goede wil probeerde, maar er erg veel haar op zijn Frans bleek te zitten.

Recensie: Il Volo**1/2

Recensie Pianola satire de trash**1/2

desc

dinsdag 25 april 2017 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Hoe ziet de toekomst eruit van live performances? Die vraag stelden Serge Verstockt, Alain Franco en ChampdAction zich naar aanleiding van de jongste trends in robotica. Robots helpen nu al onder andere in de zorgsector, het huishouden en in de industrie, niet zelden om repetitieve taken tot een goed einde te brengen en mensen daarvan te ontlasten. Ook voor journalisten ziet de toekomst er volgens bepaalde theorieën niet al te rooskleurig uit, omdat via artificiële intelligentie door met algoritmes te werken, de job (voor een groot deel) automatisch zou uitgevoerd kunnen worden. Gaan mensen straks effectief seks hebben met robots? En is het dan ook geen logische oorzaak/gevolg redenering dat ook artiesten en bands straks vervangen worden op het podium omdat ook zij hun handeling vaak herhalen (en sommige gages ondertussen onbetaalbaar worden)? ‘Pianola, satire de trash’ zet alvast aan tot nadenken. Een eye opener van een voorstelling!

Recensie: Pianola satire de trash**1/2

Recensie Bob Dylan***

desc

maandag 24 april 2017 Lotto Arena MerksemBert Hertogs

Bob Dylan bracht een literaire avond waar muziek in zat. Letterlijk en figuurlijk dan in Antwerpen. De winnaar van de Nobelprijs Literatuur trad voor een volle Lotto Arena op, sprak als vanouds geen woord tegen het publiek en werd opzettelijk onderbelicht door grote en minder grote filmspots die warm goudkleurig licht op hem lieten schijnen. Dylan, die een witte zomers hoed op had, een zwarte broek met witte boord aan de zijkanten en een zwarte vest met lappen witte stof in, zette een optreden neer waar hij – ook zoals gebruikelijk – parlando combineerde met zang. Net die keuze zorgde ervoor dat zijn teksten het best uit de verf kwamen. Buiten de muzikanten en hun instrumenten had de 75-jarige auteur slechts twee rekwisieten bij: een buste van de Griekse godin Pallas Athena, die onder andere godin van de kunst is en links daarnaast een award, mogelijks een replica van zijn Oscar voor Beste originele nummer ‘Things have changed’ dat ie net na de eeuwwisseling ontving. Kwestie van toch een beetje kitsch in de voorstelling te steken, moet ie gedacht hebben. Het was trouwens ook aan dat tafeltje waar de Amerikaanse singer-songwriter even kwam drinken alsof hij zich daar letterlijk en figuurlijk kwam laven.

Recensie: Bob Dylan***

Recensie Kalf*1/2

desc

zondag 23 april 2017 CC MerksemBert Hertogs

Kalf van Zaam met en van Dimitri Leue, Anastassya Savitsky en Wouter Konings/Uruz is een behoorlijk rauwe kindervoorstelling geworden. Een aanklacht tegen de vleesindustrie, de beenhouwers en de boeren die koeien fokken om melk te produceren of stieren voor het vlees. Het enige wat nog aan de voorstelling ontbrak was een label ‘goedgekeurd door Gaia’ of zo. De kinderen in de zaal – voor 6-plussers was de thematiek toch iets hard en te veel in your face, laat staan dat ze de vegetarische boodschap begrepen hadden – hielden niet altijd de aandacht bij Kalf. En wanneer ze dat wél deden, was dat eigenlijk tegen de bedoeling van de muziektheatervoorstelling in. Zo zagen we dat de kinderen erg genoten van de volgens Leue ‘saaie’ spelscène tussen Savitsky en hem. Beiden beelden elk een rund uit met petje en afgezaagde hoorns op om zo het het erg repetitieve leventje dat ze moesten leiden in een stal te tonen achter een dranghekje. Maar net die scène, vol taalhumor, konden de jongsten wel smaken.

Recensie: Kalf*1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news