>>

Recensie Spiderman Homecoming**1/2

desc

woensdag 19 juli 2017 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

De recentste Spiderman Homecoming film is een erg onderhoudende film geworden. Jon Watts regisseerde de prent die twee uur en en kwart duurt. Naast de indrukwekkende actiescènes (onder andere in een bank aan zijn favoriete broodjeszaak, in de lift van het Washington Monument, op de Staten Island ferry en in de lucht tijdens een zinderende finale) zien we een jonge Peter Parker, een adolescent wiens lichaam verandert tegelijkertijd met de impact van de spinnenbeet die hij heeft gehad. Wellicht is dat een van de grootste verdiensten van Watts: dat ie de superheld een zeer menselijk kantje geeft. (Toekomstige) schoonmoeders hebben – dat is geweten – een zekere reputatie, maar hun echtgenotes moeten kennelijk niet onderdoen.

Recensie: Spiderman Homecoming**1/2

Recensie Deadtown**

desc

dinsdag 18 juli 2017 Scouts Sint Bernadette DeurneBert Hertogs

Met ‘Deadtown’ programmeert Zomer van Antwerpen een puur Westernverhaal. Mocht Bobbejaanland iets dichter bij de stad Antwerpen gelegen hebben dan had de programmator daar wellicht voor geopteerd. De locatie werd uiteindelijk de terreinen van de scouts in Deurne. Een symbolische plek vermits daar ook behoorlijk wat cowboy en indiaantje (en varianten daarop) gespeeld worden. In tegenstelling tot wat de promotekst echter doet vermoeden, brengt de rondreizende Tsjechische compagnie Forman Brothers Theatre, die geen vaste spelers heeft, geen spannende Western op de planken in hun karakteristieke houten tent die veel folk uitstraalt. Integendeel, Deadtown staat garant voor zuiver entertainment en is even veel theater, cabaret als circus of dans.

Recensie: Deadtown**

Recensie Onze wederzijdse vriend**

desc

vrijdag 14 juli 2017 SRNA LinkeroeverSascha Siereveld

“Onze wederzijdse vriend” van Comp.Marius had iets weg van een ware uitputtingsslag. Niet alleen voor de zes spelers die meer dan 4,5 uur tekst moesten onthouden en samen een dertigtal rollen vertolkten, maar ook voor het publiek dat al die tijd op houten bankjes naar de voorstelling zat te kijken. We hadden na de eerste twee delen al behoorlijk last van een pijnlijk achterwerk en dan moesten er nog twee delen komen. We misten in die eerste twee delen een beetje de spitsvondigheid in spel en taal die we van Comp.Marius gewoon zijn. En dat terwijl we ondertussen verzopen in een veelheid van personages en namen. Een zeldzame woordgrap zoals die over de bijen en Maya en enkele visuele gags waaronder de ezel met zijn bewegende oren waren te weinig om delen één en twee te redden. Gelukkig waren de laatste twee delen net iets korter en vooral boeiender om te volgen. De hoofdpersonages waren nu duidelijk ontwikkeld en het leek wel alsof Waas Gramser en Kris Van Trier in hun bewerking hun tweede adem hadden gevonden. Er mocht lekker gespeeld worden zonder dat er 26 personages op tien minuten de revue moesten passeren en de scènes werden veel leuker om naar te kijken en te luisteren. En zo werd onze lange zit toch beloond.

Recensie: Onze wederzijdse vriend**

Recensie Song to Song**

desc

zaterdag 15 juli 2017 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een pleidooi voor mededogen. Om enkele waarden en normen, rond de liefde onder andere, waar al te veel mee geklooid wordt, terug in ere te herstellen. Zo leest het experimentele ‘Song to song’ van Terence Malick. De regisseur rijgt scènes aan elkaar, abrupt, met harde cuts, en de story telling volgt geen lineair verloop. Daarmee wil ie wellicht de kijker in zekere zin desoriënteren, net zoals veel artiesten en bands niet altijd beseffen waar ze zijn, laat staan hoe laat het is. De muziekwereld krijgen we te zien, tijdens schrijfsessies in het buitenland (in behoorlijk luxueuze omgevingen overigens) alsook in het live circuit. Vrije liefde, open relaties, prostitutie (‘ik verkoop een illusie’) en heel wat experiment, blijken nog steeds in het verlengde te liggen van de hippie periode. De boodschap ‘Ze spelen met seks en maken er iets banaals van.’ en ‘Ik beschouwde seks als een cadeau. Ik speelde met het vuur van het leven.’ is kennelijk een oproep om geslachtsgemeenschap terug exclusief te koppelen aan echte gevoelens, aan die van de liefde.

Recensie: Song to Song**

Recensie Les Truttes*****

desc

vrijdag 14 juli 2017 OLT DeurneBert Hertogs

Les Truttes zette in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne een ‘OMG Boys and Girls’ optreden neer. De coverband heeft ons de afgelopen jaren al meermaals overtuigd van hun kunnen, maar hun recentste show ‘The Empire strikes black’ is wellicht het strafste dat ze ooit in hun carrière hebben neergezet. Waanzinnig straffe mash ups, medleys die in sneltempo de ene hit na de andere afvuren, krijgen we te horen. Een retestrakke show dus mét heerlijk gevoel voor theatraliteit ook. Of hoe Les Truttes ‘My heart will go on’ van Céline Dion aaneenrijgt met ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen, er tussendoor nog ‘500 Miles’ van The Proclaimers in verwerkt en daar nog mee weg weet te komen ook. Een waanzinnige set zette Les Truttes neer die mits door de juiste speler gepromoot het potentieel heeft om het Sportpaleis een keer of vier te vullen.

Recensie: Les Truttes*****

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news