>>

Recensie Camus**1/2

desc

woensdag 22 november 2017 Arsenaal/Lazarus MechelenBert Hertogs

Rond het leven en werk van Albert Camus die op zijn zesenveertigste overleed in een auto ongeval en de kloof met Sartre die ontstond, heeft Lazarus de voorstelling ‘Camus’ gecreëerd. Op de bühne de vertrouwde gezichten van Günther Lesage, Pieter Genard, Koen De Graeve, Ryszard Turbiasz en Joris Van den Brande. Voor de gelegenheid wordt het gezelschap aangevuld met Lien Thys die haar stage doet. Niets wijst er echter op dat ze nog steeds een studente aan het Rits is. Integendeel, ze kreeg een volwaardige rol en moet niet onderdoen voor de andere acteurs die veel meer ervaring op de teller hebben. Zo mag ze haar talent rijkelijk etaleren door te spelen op het klein klokkenspel (mogelijks toch een subtiele knipoog voor het publiek vermits het instrument vaak gelinkt wordt aan kinderspeelgoed?), de paso doble – ‘Sartre keek doble. Camus danste doble’- dansen, en een belangrijke rol te spelen in twee scènes die we erg wisten te smaken, die van de onderbroek van Camus tonen (waarop sporen aangetroffen waren van 48 vrouwen en twee mannen: Camus en Pieter Genard die het dan maar mocht komen uitleggen waarna ie stelde dat ie met Camus onderbroek aan ‘De vreemdeling’ uit 1942 in één ruk wist uit te lezen.) en brengt ook de prachtige monoloog ‘Het raam’ – vanuit het standpunt van het raam – over het lot van Francine (Camus vrouw), de gebroken vrouw die na haar val uit een raam nog wat meer gebroken werd. Het levert mooie poëzie op: ‘Een briesje streelt over mijn kozijnen.’ wat al even fraai klinkt als de muziek van Nils Frahm in deze voorstelling.

Recensie: Camus**1/2

Recensie You were never really here**

desc

dinsdag 21 november 2017 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

‘Welke film zegt u?’ Toegegeven, mijn dictie is altijd al een werkpunt geweest in eender welke taal. En spreken alsof je een hete patat in je mond hebt, is nooit echt mijn ding geweest. Maar de vaststelling dat de ticketverkoopster van Kinepolis Antwerpen het in Keulen hoorde donderen wanneer ik haar een ticketje vroeg voor ‘You were never really here’ en haar uiteindelijk moest helpen met de ultieme tip: ‘zaal 24’ zodat ze de film op haar schermpje zou terugvinden, zegt wellicht genoeg dat de vraag naar tickets voor dit actiedrama van Lynne Ramsay gering is. Hoofdrolspeler Joaquin Phoenix kreeg in Cannes nochtans de prijs voor Beste Mannelijke Hoofdrol voor deze prent en ook het script van Ramsay viel in de prijzen.

Recensie: You were never really here**

Recensie Belgian Rules Belgium Rules**1/2

desc

zaterdag 18 november 2017 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Met ‘Belgian Rules Belgium Rules’ verklaart Jan Fabre zijn liefde op een kritische manier ten opzichte van ons land. Dat op zich is uiteraard een interessante tegenstelling (liefde vs. kritiek), want Fabre is in de bijna vier uur durende voorstelling niet mals en laat zich ook van zijn meest humoristische kant zien. Niet zelden is er ironie te horen: ‘Waar de minister van Cultuur gul is.’, uit ie scherpe kritiek op de kunst van het compromis (jury’s allerhande gaan vaak voor ‘brave’ kunst waardoor het hele kunstgebeuren vooral een ‘ons kent ons’-verhaal is meer dan dat echt talent en vernieuwers in de schijnwerpers gezet worden nvdr.), of wijst ie ons op onze vreemde constructies van fermette tot koterij (voor alles wat niet aanwezig is in de fermette) om vervolgens een tweede koterij – een duiventil – op het dak te plaatsen waarbij Fabres performers als Giovanni Arnolfini en zijn vrouw uit het portret dat Van Eyck schilderde hun toekomstplannen uitvouwen met een verwijzing naar het 11de eeuwse ‘Hebban olla vogala’ dat lange tijd aanzien werd als de oudste bekende zin in het Oudnederlands. In de titel van de voorstelling refereert Jan Fabre ook naar de van de pot gerukte GAS-boetes die soms wel erg ironisch op zich zijn: zo is het verboden om wild te plassen tenzij je het nationale symbool van België bent: Manneke Pis ... ‘Belgian Rules Belgium Rules’ is zo typisch Belgisch dat je de inhoud van zo’n voorstelling niet of nauwelijks kan uitleggen aan een niet-Belg. Dat het absurdisme gewoon in ons bloed zit bijvoorbeeld en het totale spagaat waar we soms in leven pijnlijk duidelijk wordt tussen sportduiven die we aan miljoenen verkopen aan het buitenland terwijl we de wilde exemplaren in de stad wegjagen. Het levert een prachtige monoloog op van Gustav Koenigs als Duif. Fabre toont hier ook weinig of niets te voelen voor katten die in de geschiedenis hun nut nog niet bewezen hebben volgens hem. Duiven daarentegen zijn belangrijk geweest in oorlogen om boodschappen over te brengen bijvoorbeeld. Een aantal keer zien we pluche katten bengelen onder de nok van het theater, wat een vette knipoog van de theatermaker is naar het incident van 5 jaar geleden waarbij een Franse filmploeg met katten gooide op de trappen van het Antwerpse stadhuis wat tevens politieke reacties opleverde.

Recensie: Belgian Rules Belgium Rules**1/2

Recensie Choco of kaas***

desc

zaterdag 18 november 2017 HetPaleisBert Hertogs

Chiro of scouts. Zo zou de voorstelling Choco of kaas van LAP vzw ook kunnen heten. Want het spelplezier druipt er gewoon af bij Danaë Bosman en Dafne Maes die instonden voor het concept en de choreografie. Beide dansen de voorstelling ook, maar dat doen ze niet zonder eerst het publiek te betrekken. Choco of kaas start dan ook vanuit verbeelding en van daaruit tot een beweging komen die gaandeweg groeit. Dat Dafne en Danaë het publiek mee laten bewegen bij de start, is een ongeziene troef zodat het zelf eens aan den lijve ondervindt wat het is om op een podium te staan. Maar vooral, en dat is wellicht dé verdienste van de ganse voorstelling, ze zet aan om te ravotten, te spelen, en vertrekt van daaruit om tot een leuke dansvoorstelling te komen.

Recensie: Choco of kaas***

Recensie Superleuk maar voortaan zonder mij***

desc

vrijdag 17 november 2017 Loods Antigoon AntwerpenBert Hertogs

De Amerikaanse auteur David Foster Wallace tekende zijn ervaringen tijdens zijn verblijf op een cruisechip in 1995 op in het essay ‘Superleuk maar voortaan zonder mij’ dat twintig jaar geleden verscheen. De Rotterdamse acteursgroep Wunderbaum trad in zijn voetsporen en ging aan de slag op de AIDA PRIMA, een Noordzeecruise van een Duitse rederij. Daar animeerden Walter Bart, Wine Dierickx, Matijs Jansen, Maartje Remmers het publiek respectievelijk als Amerikaanse goochelaar, een zeezieke bruid, Angela Merkel en een vogel voor de kinderen. Op 9 maart 2017 traden ze op in de cabaretclub ‘The Nightfly’ op dek 6 om tien uur ‘s avonds voor 300 Duitsers. De helft van de bezoekers haakte al tijdens de eerste twintig minuten af omdat de voorstelling te filosofisch en wellicht ook te confronterend was. De voorstelling die ze uit het boek en de eigen ervaringen destilleerden is scherp en bijtend grappig door de fundamentele eenzaamheid van mensen te tonen (een Valentijnsboodschap krijgen we te horen terwijl we een beeld zien op het schip van een eenzame man) en de leegheid van hun bestaan aan boord.

Recensie: Superleuk maar voortaan zonder mij***

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news