>>

Recensie Phantom Thread**1/2

desc

zondag 18 februari 2018 UGC AntwerpenBert Hertogs

Maar liefst 6 nominaties voor de Oscars heeft Phantom Thread op zak waaronder die voor ‘Beste Muziek’. Niemand minder dan Jonny Greenwood van Radiohead tekende voor de job en toegegeven dit is een van de topkandidaten om met de prijs te gaan lopen. De score werd zowel door het London Contemporary Orchestra, The Royal Philharmonic Orchestra als Pioro/Morton/Bonneton/Coates String Quartet ingespeeld. Naast nummers die jazzpianist Oscar Peterson heeft ingeblikt zoals ‘My Foolish Heart’ dat van de hand is van Ned Washington en Victor Young, krijgen we ook ‘My ship’ te horen van Ira Gershwin en Kurt Weill naast heel wat klassiek werk dat voor de perfecte begeleiding zorgt van deze prent rond het wat autistische leven van een couturier die zijn dagelijkse routines heeft en daar vooral niet in gestoord mag worden. Tot hij ontbijt besteld in een restaurant en bediend wordt door Alma (een in alle opzichten adembenemende Vicky Krieps die iets erg mysterieus weet uit te stralen in deze prent). Zijn eisen zijn erg hoog en hij bestelt veel. Wanneer ze alles genoteerd heeft, vraagt ie of ze alles van buiten kent en houdt het papiertje waarop ze de bestelling schreef voor hem om haar geheugen te testen.

Recensie: Phantom Thread**1/2

Recensie Murder Ballads**1/2

desc

zaterdag 17 februari 2018 Arenberg AntwerpenBert Hertogs

Nooit zoveel verantwoordelijkheid op mijn schouders gevoeld als bij Murder Ballads. Een Nederlands koppel had immers een kaartje voor King Lear gekocht, een productie van hetPaleis en dacht dat de voorstelling in Antwerpen speelde. Dat bleek niet het geval, de voorstelling stond in Oostende en op 5 minuten voor de voorstelling begint nog even de afstand Antwerpen-Oostende afleggen, dat is onbegonnen werk. Op die tijd geraak je zelfs Antwerpen niet uit met alle werken en omleidingen. Dus vroegen ze of ik een alternatief wist om hun avond toch nog min of meer te redden. Ik nam ze dus mee naar Murder Ballads in de Arenberg omdat ik daarvoor een accreditatie had aangevraagd, een concert met (passionele) moord als bloedrode draad. Lady Linn (Lien De Greef), Stijn Meuris, Gregory Frateur en Tijs Delbeke – overigens nobele onbekenden voor het koppel – stonden samen op het podium. Tijdens de pauze viel op dat het koppel en ik op dezelfde golflengte zaten. ‘Lien De Greef zou meer mogen zingen’ en ‘Stijn Meuris maakt er een schertsvertoning van’ waren enkele comments die ik te horen kreeg. Ikzelf had een donkere en rauwe show verwacht vol knisperende geluiden, avantgardistisch gemusiceer inclusief veel dissonante momenten. Zo’n optreden dat je knock out met een paar (figuurlijk) gebroken ribben naar huis stuurt. Niets van dat, Murder Ballads ging alle richtingen uit – wat ook wat eigen is aan dit soort optredens waarbij elke artiest een aantal eigen suggesties mag doen en zo een programma samengesteld wordt -, liet het genre uit de jaren ‘20 en ‘30 horen maar verruimde het begrip ook door er hedendaags materiaal in te steken zoals ‘Man Down’ van Rihanna in een fenomenale versie van Lien De Greef aan de Korg bijvoorbeeld.

Recensie: Murder Ballads**1/2

Recensie De Gelaarsde Kat**1/2

desc

zaterdag 17 februari 2018 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

Met de Efteling Sprookjesmusical de Gelaarsde Kat onderstreept Efteling Theaterproducties nogmaals zijn oerdegelijke vakkennis. Heerlijk is het dan ook om tussen de gekende en makkelijke titels van prinsessen- en prinsenmusicals die allerhande producenten de voorbije jaren op ons afvuurden ein-de-lijk nog eens een sprookje in musicalvorm voorgeschoteld te krijgen dat minder evident is om op het toneel te brengen. Een sprookje dat we de afgelopen tien jaar ook niet of nauwelijks in programmabrochures opgenomen zagen. Vreemd is dat vermits het in de Gelaarsde Kat gaat over een onmogelijke liefde tussen molenaarszoon Bas (gespeeld door Jeroen C. – wat een toeval – Moolenaar in een wat kleurloze underdogrol) en prinses Tessa (een oogverblindende Nienke Latten). Het wordt tijd dat ze trouwt, vindt haar vader Koning Christiaan van den Eersten – de tweede (een hilarische Dick Cohen die maar liefst drie rollen voor zijn rekening neemt in deze productie: naast die van de koning speelt hij ook die van het kattenvrouwtje en die van molenaar Toon). En dus maakt de koning zich klaar voor een mannendefilé waar onder andere Lord Whisky van Lochness en de Sultan van Couscous op afkomen. Maar Tessa is niet overtuigd. In ‘Trouwen?’ verzet ze zich zelfs tegen het idee om tegen haar zin uitgehuwelijkt te worden: ‘Ik wil een man juist trouwen vanuit liefde’ klinkt het.

Recensie: De Gelaarsde Kat**1/2

Recensie Doornroosje**

desc

vrijdag 16 februari 2018 Theater Elckerlyc AntwerpenBert Hertogs

4 jaar geleden stond Doornroosje al in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Toen was het een coproductie van Music Hall en Van Hoorne Entertainment. Dit jaar gaat de Nederlandse musicalproducent in zee met het Vlaamse Deep Bridge om deze musical in Antwerpen, Hasselt en Gent te plaatsen. In beide producties speelt Thomas Van Goethem de rol van prins. Mocht ie als prins ‘grensoverschrijdend’ gedrag vertonen door ongevraagd Anne Van Opstal als Doornroosje op de mond te kussen 4 jaar geleden, dan mag hij dat nu nog eens dunnetjes overdoen maar dan met Tinne Oltmans. De voorstelling, met nieuw decor, voelt weliswaar qua kledij, decor en props wel erg budgetvriendelijk en reisbaar aan. De kracht zit ‘m dan ook in de tekstadaptatie van Thomas Janssens die deze Doornroosje voldoende zelfhumor geeft, knipogen naar het genre en de actualiteit. Daarnaast zitten er enkele verdomd goede songs in deze voorstelling.

Recensie: Doornroosje**

Recensie Haroun*

desc

donderdag 15 februari 2018 HetPaleisBert Hertogs

Een kat vindt er zijn jongen niet in terug, in Haroun, de recentste voorstelling van Nieuwstedelijk naar Salman Rushdies roman in een regie van Sara Vertongen. Bij deze productie worden kinderen en ouders van elkaar gescheiden. De kinderen zien alles vanuit het standpunt van de zoon Haroun (Khalid Koujili) die zijn fantasiewereld op hen loslaat, de ouders vanuit dat van de vader Rashid (Jorre Vandenbussche). Wij zagen de versie voor volwassenen die zeer fragmentarisch is en vooral in de psyche laat kijken van een man die bezeten is door het veiligheidsvraagstuk, zijn zoon een smartwatch laat dragen zodat ie altijd weet waar hij uithangt, alerts kan sturen zodat hij nooit met het excuus kan afkomen iets te zijn vergeten, enz. Een man die leeft voor zijn werk ook in het weekend, er dus zelden is voor zijn zoon en in een trance/schemerzone beland is (‘Ik heb overuren gemaakt. Beloning naar verdienste. Want ik ben het waard.’). Een man die geestelijk niet helemaal in orde is en heel wat tegenslagen moest verwerken. Hij verloor zijn job én vrouw Soraya. In Haroun krijgen de volwassenen dus een state of mind-stuk voorgeschoteld.

Recensie: Haroun*

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news