>>

Recensie L oiseau de feu**

desc

vrijdag 20 oktober 2017 Opera AntwerpenBert Hertogs

Met L’Oiseau de feu brengt Ballet Vlaanderen drie werken die in het teken staan van risico, spel, het kantelmoment. De avond opent met ‘L’oiseau de feu’ in een choreografie van Sidi Larbi Cherkaoui op muziek van Igor Stravinsky live uitgevoerd door het Symfonisch Orkest van Opera Vlaanderen. Vervolgens horen we de muziek van Cliff Martinez op band voor de choreografie van Crystal Pites ‘Ten Duets on a theme of rescue’. De avond eindigt op muziek van Gavin Bryars uitgevoerd door HERMESensemble in een choreografie én lichtontwerp van Edouard Lock. Het is op zijn zachtst gezegd vreemd om vast te stellen dat de choreografie waarnaar het programma vernoemd is net de zwakste schakel vormt van de drie.

Recensie: L oiseau de feu**

Recensie Victoria and Abdul**1/2

desc

vrijdag 20 oktober 2017 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Je bent nooit te oud om nog bij te leren en openheid tonen ten opzichte van een andere cultuur versus zuiver racisme. Daar draait het om in het biografische drama Victoria and Abdul dat grotendeels gebaseerd is op waargebeurde feiten. In 2010 werden de manuscripten teruggevonden van een dienaar van koningin-keizerin Victoria die haar munshi (een spiritueel leerkracht) werd en haar op haar oude dag interesse deed krijgen voor India dat toen onder de Britse vlag viel. Dat subcontinent kon de toenmalige Queen nooit bezoeken vermits ze anders vermoord zou kunnen worden. De acteerprestatie van de 82-jarige Judi Dench is ronduit fe-no-me-naal. Ze heeft dan ook een erg interessante rol, moe en lusteloos van het regeren in het begin, openbloeiend (dik tegen de zin van het huishoudpersoneel en troonopvolger Bertie/Edward VII) wanneer ze in contact komt met Abdul Karim (Ali Fazal) om uiteindelijk het tijdelijke voor het eeuwige te ruilen wanneer de koningin ziek wordt.

Recensie: Victoria and Abdul**1/2

Recensie La La Land in Concert**1/2

desc

woensdag 18 oktober 2017 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

De blend van jazz- en Hollywoodmuziek in de film La La Land sprak naast de erg goede acteerprestaties van Ryan Gosling (Sebastian) en Emma Stone (Mia) en het bitterzoete verhaal heel wat filmliefhebbers aan. La La land werd zo waar een hype dit voorjaar, ook omdat de prent verwees naar de musicalfilms van weleer, en er een golf van nostalgie over de ganse film waarde. Zelfs al is de DVD van de met 6 Oscars bekroonde film, waaronder die van beste originele nummer en muziek, ondertussen al een tijdje uit, toch weerhield dat de fans er kennelijk niet van om een ticket te kopen voor La La Land in Concert. Met zo’n 1600 toeschouwers in Stadsschouwburg Antwerpen, dat nog eens het balkon mocht openen voor de gelegenheid, wat eerder een uitzondering is dan de regel overigens, bleek de film en de muziek nog steeds tot de verbeelding van de vele fans te spreken. Of hoe het leek dat zij deze film ‘Ik zal altijd van je houden’-gewijs blijven koesteren, ondanks het bitterzoete slot.

Recensie: La La Land in Concert**1/2

Recensie Nachtasiel**1/2

desc

dinsdag 17 oktober 2017 CC BerchemBert Hertogs

Met Nachtasiel toont Theater Antigone dat de thematiek van het toneelstuk ‘Na Dje’ (Op de bodem) van Maxim Gorki uit 1902 meer dan honderd jaar later nog steeds erg actueel is. Regisseur Raven Ruëll zet ervaren acteurs naast studenten op de bühne, combineert live video met spel. Wat getoond wordt is de ruwste, rauwste kant van onze samenleving. Die van de illegalen, de daklozen, diegenen die onze maatschappij geen kansen biedt. De zeer beklemmende voorstelling die ongeveer twee uur duurt, leest als een grote aanklacht tegen het neoliberalisme: “Je zult productief zijn. Of je zult niet zijn.”

Recensie: Nachtasiel**1/2

Recensie Kleine zielen**

desc

zondag 15 oktober 2017 Stadsschouwburg AmsterdamBert Hertogs

Met ‘Kleine zielen’ levert Ivo Van Hove zijn derde en laatste deel af van zijn Couperustrilogie na ‘De stille kracht’ en ‘De dingen die voorbijgaan’. Toonde het eerste de botsing tussen Oost en West en twee verschillende culturen dan zagen we in het tweede een uiteengevallen familie. In ‘Kleine zielen’ zitten we op het individualistische niveau waar iedereen in een verstikkende omgeving leeft, maar niet samenleeft. Ieder is op zich en draagt een trauma mee. Toch komt er in het stuk het moment dat alle personages een switch doormaken waarbij ze – letterlijk – het lichtpuntje zien, en de basis gelegd kan worden voor een hoopvolle toekomst. Van Hove doet dat echter met een erg clichématig beeld, dat van de lente en de zomer die zich al aankondigt zonder de personages dat zagen aankomen. Ook de finale waarbij Frieda Pittoors in de rol van de moeder samen met de anderen tekent voor een wat prekerig einde, kan er bij ons niet in. De programmabrochure doet uitschijnen dat een happy end voor iedereen een feit is. Maar dat durven wij ernstig betwijfelen. Wel staat het als een paal boven water dat verandering in een mensenleven, een nieuw hoofdstuk aansnijden en de spanning rond het onbekende centraal staan in dit werk. Met een vraag die al bij de start van de voorstelling de kern van de zaak blootlegt: ‘Leven wij echt? Of vullen wij dit huis?’ Maar de vraag is ook in hoeverre mensen wel echt vrij kunnen zijn en dus het leven kunnen leiden dat ze willen leiden. Niet zelden horen we de personages in dit stuk zich afvragen wat ‘de mensen’ wel niet moeten denken van bepaalde situaties. Of hoe publieke opinie, ook in de huidige tijden, een niet te verwaarlozen impact heeft op families en individuen wat dan weer het ‘doen alsof’ in stand dreigt te houden. Concreet vragen we ons dus af of Couperus wel zo bevrijdend leest als deze voorstelling probeert uit te laten schijnen.

Recensie: Kleine zielen**

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news