>>

Recensie Belgian Rules Belgium Rules**1/2

desc

zaterdag 18 november 2017 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Met ‘Belgian Rules Belgium Rules’ verklaart Jan Fabre zijn liefde op een kritische manier ten opzichte van ons land. Dat op zich is uiteraard een interessante tegenstelling (liefde vs. kritiek), want Fabre is in de bijna vier uur durende voorstelling niet mals en laat zich ook van zijn meest humoristische kant zien. Niet zelden is er ironie te horen: ‘Waar de minister van Cultuur gul is.’, uit ie scherpe kritiek op de kunst van het compromis (jury’s allerhande gaan vaak voor ‘brave’ kunst waardoor het hele kunstgebeuren vooral een ‘ons kent ons’-verhaal is meer dan dat echt talent en vernieuwers in de schijnwerpers gezet worden nvdr.), of wijst ie ons op onze vreemde constructies van fermette tot koterij (voor alles wat niet aanwezig is in de fermette) om vervolgens een tweede koterij – een duiventil – op het dak te plaatsen waarbij Fabres performers als Giovanni Arnolfini en zijn vrouw uit het portret dat Van Eyck schilderde hun toekomstplannen uitvouwen met een verwijzing naar het 11de eeuwse ‘Hebban olla vogala’ dat lange tijd aanzien werd als de oudste bekende zin in het Oudnederlands. In de titel van de voorstelling refereert Jan Fabre ook naar de van de pot gerukte GAS-boetes die soms wel erg ironisch op zich zijn: zo is het verboden om wild te plassen tenzij je het nationale symbool van België bent: Manneke Pis ... ‘Belgian Rules Belgium Rules’ is zo typisch Belgisch dat je de inhoud van zo’n voorstelling niet of nauwelijks kan uitleggen aan een niet-Belg. Dat het absurdisme gewoon in ons bloed zit bijvoorbeeld en het totale spagaat waar we soms in leven pijnlijk duidelijk wordt tussen sportduiven die we aan miljoenen verkopen aan het buitenland terwijl we de wilde exemplaren in de stad wegjagen. Het levert een prachtige monoloog op van Gustav Koenigs als Duif. Fabre toont hier ook weinig of niets te voelen voor katten die in de geschiedenis hun nut nog niet bewezen hebben volgens hem. Duiven daarentegen zijn belangrijk geweest in oorlogen om boodschappen over te brengen bijvoorbeeld. Een aantal keer zien we pluche katten bengelen onder de nok van het theater, wat een vette knipoog van de theatermaker is naar het incident van 5 jaar geleden waarbij een Franse filmploeg met katten gooide op de trappen van het Antwerpse stadhuis wat tevens politieke reacties opleverde.

Recensie: Belgian Rules Belgium Rules**1/2

Recensie Choco of kaas***

desc

zaterdag 18 november 2017 HetPaleisBert Hertogs

Chiro of scouts. Zo zou de voorstelling Choco of kaas van LAP vzw ook kunnen heten. Want het spelplezier druipt er gewoon af bij Danaë Bosman en Dafne Maes die instonden voor het concept en de choreografie. Beide dansen de voorstelling ook, maar dat doen ze niet zonder eerst het publiek te betrekken. Choco of kaas start dan ook vanuit verbeelding en van daaruit tot een beweging komen die gaandeweg groeit. Dat Dafne en Danaë het publiek mee laten bewegen bij de start, is een ongeziene troef zodat het zelf eens aan den lijve ondervindt wat het is om op een podium te staan. Maar vooral, en dat is wellicht dé verdienste van de ganse voorstelling, ze zet aan om te ravotten, te spelen, en vertrekt van daaruit om tot een leuke dansvoorstelling te komen.

Recensie: Choco of kaas***

Recensie Superleuk maar voortaan zonder mij***

desc

vrijdag 17 november 2017 Loods Antigoon AntwerpenBert Hertogs

De Amerikaanse auteur David Foster Wallace tekende zijn ervaringen tijdens zijn verblijf op een cruisechip in 1995 op in het essay ‘Superleuk maar voortaan zonder mij’ dat twintig jaar geleden verscheen. De Rotterdamse acteursgroep Wunderbaum trad in zijn voetsporen en ging aan de slag op de AIDA PRIMA, een Noordzeecruise van een Duitse rederij. Daar animeerden Walter Bart, Wine Dierickx, Matijs Jansen, Maartje Remmers het publiek respectievelijk als Amerikaanse goochelaar, een zeezieke bruid, Angela Merkel en een vogel voor de kinderen. Op 9 maart 2017 traden ze op in de cabaretclub ‘The Nightfly’ op dek 6 om tien uur ‘s avonds voor 300 Duitsers. De helft van de bezoekers haakte al tijdens de eerste twintig minuten af omdat de voorstelling te filosofisch en wellicht ook te confronterend was. De voorstelling die ze uit het boek en de eigen ervaringen destilleerden is scherp en bijtend grappig door de fundamentele eenzaamheid van mensen te tonen (een Valentijnsboodschap krijgen we te horen terwijl we een beeld zien op het schip van een eenzame man) en de leegheid van hun bestaan aan boord.

Recensie: Superleuk maar voortaan zonder mij***

Recensie Follies**1/2

desc

donderdag 16 november 2017 National Theatre LondenBert Hertogs

Follies, een musical van Stephen Sondheim die we onder andere kennen van het geweldig straffe Sweeney Todd en zijn werk als tekstschrijver voor West Side Story, speelt nog t.e.m. 3 januari 2018 in The National Theatre in Londen. De musical is 46 jaar oud en werd in die tijd niet zo gek vaak opgevoerd (waarvan de belangrijkste, los van de semi staged en concertante voorstellingen drie runs op Broadway zijn in 1971, 2001 en 2011, 1 in Los Angeles in 1972, en 3 in Londen in 1987, 2002 en nu dus opnieuw in 2017). In ons land was de musical te zien in 2000 in de versie van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. Dat de musical zo weinig op de affiche staat, heeft onder andere te maken met het feit dat je een cast van 37 man nodig hebt en een orkest van 21 muzikanten. Maar vooral: je moet in staat zijn om jonge musicalartiesten te koppelen aan oudere en hun stemmen moeten nog eens blenden ook. Want naast de pastiche op de stijl van Broadwaycomponisten uit de jaren ‘20 en ‘30 – een woord dat Sondheim zelf gebruikte in het interview dat vooraf ging op de live streaming in Kinepolis overigens – is Follies vooral een voorstelling die over de midlife (crisis) gaat: ‘We don’t do things. We say them.’

Recensie: Follies**1/2

Recensie Billy Ocean*****

desc

woensdag 15 november 2017 De Roma BorgerhoutBert Hertogs

Billy Ocean zette het perfecte popconcert neer in een uitverkochte de Roma. En als u dat van ons niet gelooft, vraagt u het maar eens aan Natalia die ook in het publiek stond. De 67-jarige Brit wiens roots in Trinidad liggen, bleek erg energierijk voor de dag te komen, was erg goed bij stem, beschikte over een zeer straffe live band (1 drummer, 1 toetsenist, 1 bassist, 1 gitarist, 3 vrouwelijke backings en 1 saxofonist/dwarsfluitist), bewoog zeer goed van links naar rechts op het podium, danste zelfs eeen aantal keren, deelde kushandjes uit en bleek finaal met succes resoluut te kiezen voor publieksparticipatie waarbij hij zijn allergrootste hits liet meezingen door het publiek dat luidkeels meedeed en Ocean bleek tevens over een oceaan aan charisma te beschikken. De verrassing van de avond was ‘Red Light’ dat voorzien werd van rode belichting of wat had u gedacht? Hét smartphonemoment tijdens het concert werd het tevens. De song uit 1977 die nauwelijks te horen is op de radio wist de nostalgische partysfeer zo waar extra op te poken en het publiek zong die stevig mee en na. En dan moest die fenomenale finale met ‘Suddenly’, ’Loverboy’, ‘Get Outta My Dreams, Get Into My Car’, ‘When the Going Gets Tough, the Tough Get Going’ en enige toegift ‘Caribbean Queen’ nog komen.

Recensie: Billy Ocean*****

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news