>>

Recensie Nachtwacht De poort der zielen ★

desc

woensdag 12 december 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Net wanneer je denkt dat Studio 100 en Ketnet de bodem bereikt hebben qua kwaliteit, blijkt dat beide partijen er nog in slagen een stukje dieper te kunnen gaan in een poging om hun rommel door de strot van bioscoopbezoekend Vlaanderen te duwen. Nachtwacht Poort der Zielen is een gedrocht geworden waarbij er kennelijk gewoon geen budget genoeg was voor voldoende figuranten, kostuums, pruiken, special effects laat staan een boeiend script (waar nochtans 4 man aan heeft zitten ploeteren). Al het budget voor special effects voor dit jaar lijkt bij Studio 100 te zijn gegaan naar 40-45 de musical, en Nachtwacht moest het kennelijk stellen met de overschotjes. Ketnet staat als co-producent met de billen bloot in het bos. In de tijd van Mik, Mak en Mon waren zelfs de visuele effecten straffer dan dit. Bliksem, vuurballen, … het ligt er allemaal zo dik op dat het beelden zijn die uit de computer komen. Een verouderd type dan wel. De acteerprestaties zijn om te huilen. Op een cruciaal moment in de film hoor je Giovanni Kemper erg vlak ‘Dit is niet goed’ zeggen. De ex van Laura Tesoro krijgt dan ook een nul qua inlevingsvermogen. Dat Peter Thyssen (Roman) die de vader van Vlad speelt, een pruik opheeft, merk je al bij de start van de film die een veel te lange aanloop kent voor het verhaal écht van start gaat. De expositie om een filmterm te gebruiken is dus veel te lang. En eigenlijk komt de prent qua vertelritme nooit echt helemaal op gang.  Hilde De Baerdemaeker speelt als opperdemon Nemmeza alle andere acteurs en actrices naar huis. Verder stippen we de schouderbladen van Celine Verbeeck als Keelin aan die erin slaagden dat we uiteindelijk toch niet voortijdig de uitgang van de bioscoopzaal opzochten. Nachtwacht Poort der Zielen is zo’n product waarbij je je afvraagt of het debat rond de dotatie van de openbare omroep niet onmiddellijk opnieuw mag gehouden worden. Dat zo’n kitscherige en slechte verkleedpartij deels mee gefinancierd wordt door belastinggeld is gewoon schrijnend.

Recensie: Nachtwacht De poort der zielen ★

Recensie Le Chagrin des Ogres ★★★★

desc

dinsdag 11 december 2018 Theatre National BrusselBert Hertogs

Een verontrustende state of mind theatervoorstelling is Le chagrin des ogres van Fabrice Murgia en cie. Artara. Die gaat onder andere over opgroeien van kind (te zien in de rol van de vertelster Dolorès die een door bloed besmeurde kindbruid voorstelt en zo uit een horrorfilm lijkt te komen) tot jongvolwassene en wat er psychologisch in die overgangsperiode fout kan gaan. Twee personages zien we, Laetitia links die videodagboeken maakt in haar kelder en angstig is voor meneer Wolf. Zij houdt van ‘Hurt’ van Christina Aguilera. Na een ongeval verwart ze haar leven wanneer ze in het hospitaal ligt met dat van Natascha Kampusch. Zij dweept met zelfmoord, houdt van het spelen met haar eigen bloed. Rechts zien we de 17-jarige Bastian zich radicaliseren achter zijn computerscherm. Iemand anders is ervandoor met het meisje waar hij van houdt. Hij verliest zich in computergames waar hij als nickname Resistance X aanneemt, speelt science fictionfilms als Star Wars na met poppen waarbij hij de teksten van de acteurs kennelijk vanbuiten kent, en ziet zijn frustraties aangroeien in zijn isolement. Op een bepaald moment zal ie zijn pijn ook willen sublimeren en projecteren op anderen. Hij haat hiphop en scouts. En op den duur iedereen, behalve zijn familie. Hij wordt geleidelijk zijn nickname, en identificeert zich gaandeweg steeds meer met het personage uit de game die hij speelt. Kortom: fictie wordt realiteit bij hem terwijl bij Laetitia de realiteit van een ander haar te realistische fictie wordt. Het maakt hem onverschillig ten opzichte van school. Zo zit ie er niet mee in dat zijn leraar hem een nul zou geven voor een taak. De vertelster duidt dat beide personages in angst zijn opgevoed, en dat dit zelden goed is voor de ontwikkeling van jongeren. ‘Wanneer kinderen dromen, wordt alles te realistisch en daarom hebben kinderen altijd schrik.’ is ook een fragment dat passeert in deze voorstelling. Ook op dat vlak is negen jaar na de creatie Le chagrin des ogres nog steeds erg actueel, zeker als je weet dat kort voor de voorstelling in Brussel van start ging een aanslag gepleegd werd door een twintiger op de kerstmarkt van Straatsburg.

Recensie: Le Chagrin des Ogres ★★★★

Recensie Shoplifters ★★★★1/2

desc

woensdag 12 december 2018 UGC AntwerpenBert Hertogs

Een prachtig familieportret over een familie die er geen is, toont het terecht met een Gouden Palm bekroonde Shoplifters van Hirokazu Koreeda. In de film zien we Osamu Shibata (Lily Franky) en Nobuyo Shibata (Sakura Andô) de eindjes aan elkaar knopen. Hij werkt occasioneel in de bouw, maar geraakt al snel gewond aan zijn rechterbeen zonder dat ie sociaal beschermd is. Zij in een bedrijf dat herstructureert. Eerst zal ze nog maar vanaf de middag aan de slag mogen gaan, daarna moet ze samen met een andere collega uitmaken wie van de twee ontslagen zal worden. Shibata zal onder druk uiteindelijk kiezen om te vertrekken. Haar collega weet immers dat ze stal, maar ook dat ze de vijfjarige Yuri (ontzettend aandoenlijk, innemend en lieflijk neergezet door Miyu Sasaki) die als vermist is opgegeven, in huis nam.

Recensie: Shoplifters ★★★★1/2

Recensie Don Pasquale ★★★★1/2

desc

zondag 9 december 2018 De Munt BrusselBert Hertogs

“’t is genieten hé!” horen we een toeschouwer tijdens de pauze van Don Pasquale zeggen in de Munt. En of het genieten is! Enerzijds is er de erg eclectische muziek van Donizetti die het romantische duet, de klaagzang, de serenade, de wals, enz. laat horen. Niet zelden spot ie in zijn libretto ook daarmee. Zo wordt vakkundig de serenade in het belachelijke getrokken of het overdreven lang vibrato zingen. Anderzijds is er de ijzersterke personenregie van de Franse regisseur Laurent Pelly die resoluut de humoristische kaart trekt, hier voorgesteld als een komedie die knipoogt naar de deurenkomedie. Het is vooral de tandem Michele Pertusi (Italiaanse bas) en Danielle De Niese (Australische sopraan) die van deze operavoorstelling een waar feest maken voor oog en oor.  Beiden zingen niet alleen erg goed, ze brengen hun rol met ontzettend veel spelplezier. De manier waarop ze acteren is gewoon geweldig en van exquis niveau. In die mate dat we – en dat is eerder zeldzaam bij opera – deze productie gerust een tweede keer zouden willen zien.

Recensie: Don Pasquale ★★★★1/2

Recensie Scrooge de musical ★★★★1/2

desc

zondag 9 december 2018 Stadsschouwburg AntwerpenSascha Siereveld

Vergeet ‘The Sound of Music’ of ‘Annie’, want met ‘Scrooge de Musical’ heeft Music Hall een absolute topper en kerstklassieker in spe gecreëerd die ons zelfs op een druilerige zondagmiddag ergens begin december probleemloos in volle kerststemming kon brengen.  De lekker ouderwetse, Victoriaanse sfeer van Charles Dickens’ ‘A Christmas Carol’ werd vlot gecombineerd met gloednieuwe, filmische muziek van Dirk Brossé. Vanni Viscusi voorzag daarbij enkele mooie en speelse choreografieën die deden dromen van dansen op het ijs en romantische winterbals. Frank Van Laecke en Allard Blom tekenden voor tekst en script en Warre Borgmans mocht in de huid kruipen van ’s werelds bekendste vrek: Ebenezer Scrooge. Het werd niet de meest donkere en hatelijkste gierigaard, maar eerder een verloren ziel die ondanks al zijn cynisme, schijnbaar verstilde hart en haat voor Kerstmis zich duidelijk liet raken door wat hij tijdens het bezoek van de drie geesten van Kerstmis zag. Warre Borgmans voelde zich duidelijk erg goed in deze rol en straalde dat ook uit. Hij wist ons ook meer dan aangenaam te verrassen met zijn zang. Wie had ooit gedacht dat Warre de musicalster van 2018 zou worden?

Recensie: Scrooge de musical ★★★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter