>>

Recensie Anna Calvi ★★★★★

desc

zondag 20 januari 2019 Trix BorgerhoutBert Hertogs

Headbangen op Anna Calvi. Jawel het werd gedaan tijdens ‘Ghost Rider’, een cover van Suicide, de laatste op de set van deze intrigerende feministe. Bijna 5 jaar geleden spraken we Calvi op Main Square Festival. Een eerder timide, weinig bespraakte indruk gaf ze toen. Alsof ze vooral het mysterie rond zichzelf intact wou houden en elk woord zorgvuldig wikte en woog voor ze het wou uitspreken. Zoveel jaar later, is dat mysterie er overigens nog steeds met haar derde plaat ‘Hunter’ terwijl haar muziek recent in de voorstelling ‘Der Sandmann’ in juni in deSingel te horen was. Ook in Trix ontbrak het niet aan wat theatraliteit zo nu en dan. Calvi plukte aan de snaren van haar gitaar als een vurige vrouw, haar rechterschouder naar boven trekkend, dan weer vooroverbuigend tijdens ‘Indies or Paradise’ bijvoorbeeld, gefocust kijkend naar de eerste rijen in het publiek. Of ze ging op haar knieën en boog achterover. De intensiteit van haar songs ook omzettend in haar performance.  Bezwerend zoals het jongste optreden van Nick Cave was haar live versie van ‘Wish’ dat ze inzette met drie tonen op de elektrische gitaar die ze herhaalde. Een gitaar die ze lekker liet resoneren met haar slide, een metalen hulpstukje rond haar vinger, terwijl de song ook een magistraal instrumentaal moment kende waarbij ze samen met haar drummer en toetsenist voluit ging. Niet veel later klonk het zacht fluisterend repetitief ‘No don’t you stop me’. Gold dat ook maar voor dit prachtoptreden!

Recensie: Anna Calvi ★★★★★

Recensie Built to last ★★★

desc

zondag 20 januari 2019 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

Het zeven jaar oude ‘Built to last’ van Meg Stuart die in Brussel en Berlijn werkt, is met zijn twee uur veel te lang. Zeker, de voorstelling refereert naar de geschiedenis van dans, van het nabootsen van dieren, het wat naar elkaar kijken en elkaar nadoen, ieder die zijn eigen ding doet, tot het volgen van geometrische lijnen (de diagonaal is bv. behoorlijk aanwezig naast de cirkel), … we krijgen het allemaal te zien, waarbij het geheel overgoten wordt met een humoristische saus waarbij de clichés uit elk tijdsgewricht getoond worden. Zoals die van het figuurdansen waarbij de vijf dansers elkaars armen rond elkaars schouders doen en een molentje vormen zoals in het cabaret. Of wanneer een performer in de eighties periode voor een over the top theatrale climax gaat door in de richting van het publiek te lopen en te springen op 1 voet, de andere knie naar beneden gericht, en even zijn evenwicht verliest zodat ie toch aan de publiekszijde komt. Een boze blik richting toeschouwer volgt waarna ie achteruit gaat de handen herhaald naar beneden doet om zich alsnog te excuseren. Of hoe een danser altijd al de strijd moest aangaan met ruimte en tijd. Hoe wij ons verhouden tot elkaar of met eeuwige waarden en universaliteit, maakt dan ook de kern uit van dit werk.

Recensie: Built to last ★★★

Recensie Mich Walschaerts zingt ★★★★

desc

zaterdag 19 januari 2019 CC MerksemBert Hertogs

Onontgonnen kleine pareltjes, geen hits, bracht Mich Walschaerts zingt in het CC van Merksem. Een intelligent publiek als het onze zag hij uit de coulissen zitten, vandaar de keuze. Punt is dat er behoorlijk wat kenners in de zaal zaten die perfect wisten te vertellen van welke artiest het origineel was. Naar aanleiding van 25 jaar Nekka Nacht was ie gaan grasduinen in het Nederlandstalige repertoire. Mich toonde niet alleen een zeer goed zanger te zijn, samen met zijn muzikanten te tekenen voor piekfijne (o.a. jazzy) arrangementen maar bovenal een begenadigd vertolker te zijn waarmee we willen onderstrepen dat ie de songs met het juiste inlevingsvermogen en gevoel bracht waardoor er toch ook zo nu en dan een streepje toneel/cabaret in het concert sloop.

Recensie: Mich Walschaerts zingt ★★★★

Recensie Craquele ★★★★

desc

zaterdag 19 januari 2019 Peperbus BorgerhoutBert Hertogs

‘Je moet het er van pakken. Het leven is kort maar het zijn godverdomme lange dagen.’ Dat is dé boodschap na iets minder dan twee uur Craquelé van Studio Orka in de Peperbus in Borgerhout. Voor een absolute meerwaarde zorgt de Sint-Jan-Evangelistkerk waar deze locatievoorstelling plaatsvindt. Leven, liefde en dood worden er gevierd zoals dat altijd al het geval was, maar nu dan in toneelvorm in plaats van een eredienst. Centraal staat het verhaal van Nestor (Dominique Van Malder) die erg geliefd blijkt. ‘Welkom Nest. Het grootste hart van het dorp.’ zo staat het op een spandoek. Nest heeft hi tech (‘En hoe klein dat ze dat kunnen maken!’ zegt ie ironisch) laten installeren op zijn borstkast sinds ie hartproblemen heeft. Een sleuteltje waarmee je een aantal keren in een slot moet draaien moet ervoor zorgen dat zijn hart het blijft doen. Verder moet het hart zo nu en dan wat gelucht worden via een peertje en wat olie bijkrijgen tot het streepje. Het levert humor op als ‘Mijn hartleiding: open klep A’ (alsof het een kopieermachine is n.v.d.r.),  ‘Ge zijt over uw toeren’, ‘Ik heb al lang geen groot onderhoud meer gehad’ en ‘Jij mag me elke dag opwinden’. Zo spreekt Craquelé zowel met de volkse laag (hilarisch is de scène waarbij ‘de weerloze wenende weduwe’ Hilde door René, Stella en Dinsdag beetgenomen wordt door middel van een chauffagebuis) als de ironische en taalhumor-laag moeiteloos een breed publiek aan. Van meerwaardezoeker tot liefhebber van soapseries met een luchtige plot: iedereen komt hier aan zijn trekken.

Recensie: Craquele ★★★★

Recensie La Reprise ★★★★

desc

woensdag 16 januari 2019 NTGent SchouwburgBert Hertogs

De herneming van La Reprise staat dezer dagen op het programma van NTGent. Kijk zoiets vinden wij nu een meerwaarde om daarnaartoe te trekken. Ook omdat we kennelijk volgens de (inter)nationale pers hét stuk van 2018 gemist hadden. Toegegeven, La Reprise zit zeer goed in elkaar. Maar, hoewel het een voorstelling is die gaat over Ihsane Jarfi, een homo met Marokkaanse roots die in 2012 in Luik werd vermoord, beklijft ze minder dan pakweg ‘Five easy pieces’, waarbij kinderen de Dutroux-zaak naspelen. Dat komt omdat regisseur Milo Rau dezelfde technieken hanteert: live video (hier speelt ie weliswaar met fake live video) waardoor je dicht op de huid zit van de personages/acteurs. Letterlijk. Zo zitten de twee zestigers Suzy Cocco en Johan Leysen naakt naast elkaar op een stoeltje terwijl ze in de video ontwaken in bed. Ze spelen dat het de verjaardag van Ihsanes moeder is en hun zoon niets van zich laten horen heeft. Hij is niet bereikbaar op zijn gsm. Hij is, maar dat weten de twee op dat moment nog niet, de dag ervoor vermoord.

Recensie: La Reprise ★★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter