>>

Recensie Hooverphonic ★

desc

vrijdag 16 augustus 2019 Paleizenplein BrusselBert Hertogs

Een optreden waarna je al je Hooverphonic-platen meteen naar de kringloopwinkel wil doen of op een tweedehandssite gooien, leverde de band op BSF af. Zeker, Alex Callier riep het Paleizenplein op om zijn infantiel ‘lalala’-deuntje te zingen voor tolerantie zodat koning Filip en koningin Mathilde – die hij aanvankelijk verkeerdelijk nog als prins en prinses bestempelde tot grote hilariteit van het publiek overigens - dat tot aan de andere kant van de stad zouden horen. Die vlieger ging niet op en Callier ging mega zwaar op de bek, kreeg niet de publieksinteractie waar ie op gehoopt had en moest dat zelf erkennen met een beteuterd ‘het is ok’ waarin hij eigenlijk het tegenovergestelde zei van wat ie écht voelde. Kijk, als het al zover is gekomen dat je je kinderachtig melodietje moet slijten en het publiek moet aanporren om mee te doen zogezegd voor de goede zaak, terwijl de goede zaak alleen maar om het ego van Callier te plezieren draait, heeft het overwegend Franstalige publiek gewoon gelijk om die plat opportunistische man die schaamteloos zogezegd wil meesurfen op de vibe van de goede zaak eens goed in zijn hemd te zetten. Absoluut, wij zijn voor tolerantie. Maar een schandalig slecht optreden, dat zo bedroevend was dat zelfs de weergoden er van begonnen te huilen (zo klonk de samenzang tussen Luka en gitarist Pieter Peirsman tijdens ‘The night before’ bijvoorbeeld erg vals en werkte het wandelingetje tussen de twee op de catwalk bij ‘Badaboum’ voor geen meter), hoeven wij niet te tolereren. Shame on you Hooverphonic.

Recensie: Hooverphonic ★

Recensie Dora ★★★

desc

vrijdag 16 augustus 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Dora and the lost city of gold is een pretentieloze avonturen-/live actionfilm voor kinderen die James Bobin regisseerde en die gebaseerd is op de tv serie Dora the explorer. De echte jungle? Dat is het middelbaar met stip, ondervindt Dora wanneer ze als tiener voor het eerst naar de stad gestuurd wordt door haar ouders die speurders zijn. Die hebben net als Dora door waar de verborgen stad Parapata van de Inca’s met een aanzienlijke goudschat kan liggen. Maar voor deze tocht die veel te gevaarlijk is, kan Dora nog niet mee. Haar ouders vinden haar nog te jong daarvoor. Heel spontaan en vol goesting om nieuwe vrienden te maken stapt Dora de school in. Al wordt ze meteen tegengehouden want bijna al het survivalmateriaal – hebt u hem? – dat ze bijheeft mag de school niet in. Een jojo wel. Vreemd vindt ze dat want volgens haar is dat speelgoedje het dodelijkste wapen.

Recensie: Dora ★★★

Recensie Als we dansen ★★★

desc

donderdag 15 augustus 2019 Zomerfabriek | Minkelersstraat | ZurenborgBert Hertogs

Met het uiterst charmante Als we dansen, zal oma niet sterven ging de laatste productie bij Zomer van Antwerpen dit jaar in première. Madam Fortuna had roma/gitanos uit Antwerpen, Gent, Barcelona en Skopje (Macedonië) bijeengebracht om de tekst van Peter De Graef om te zetten naar een openluchtvoorstelling terwijl de muzikanten die gecoacht werden door Enrique Noviello eclectische klanken uit hun instrumenten (violen, sax, trompet, trombone, synths, drums, basgitaar en gitaar) toverden. Als we dansen, zal oma niet sterven kreeg met dat live orkest iets plechtstatigs waarbij de oma als hét bindmiddel die de familie bijeenhoudt werd voorgesteld. Een vrouw die ook respect krijgt van kinderen- en kleinkinderen.

Recensie: Als we dansen ★★★

Recensie Once upon a time in Hollywood ★★★★

desc

donderdag 15 augustus 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Quentin Tarantino doet het opnieuw en volgens kenners zou ie straks wel eens een grote kanshebber voor de Oscars kunnen zijn. Terecht, want zijn jongste prent Once upon a time in Hollywood met Brad Pitt, Leonardo DiCaprio (jawel, die van het K3-liedje) en Margot Robbie in de hoofdrollen naast bijrollen voor o.a. Luke Perry en Al Pacino is niet alleen een eresaluut aan het Hollywood van vroeger, de pellicule, de zwart wit films die overgingen in vale kleuren in de jaren ’60, de bioscoopzalen met hun neonlampen, de grandeur van de cinema, de manier waarop films destijds gemaakt werden alsook de Western als genre dat nog nauwelijks te zien is in de bioscoop tegenwoordig. Once upon a time in Hollywood is geniaal omdat het over het metier acteren en filmen gaat, en de rol van stand ins/stuntmannen zoals Cliff Booth (Brad Pitt) daarin, een film waarin de acteurs in (spaghetti)westerns spelen, maar de prent zelf ook dezelfde spanningsopbouw, beeldvoering en vertelritme van de western volgt terwijl er ook ingrediënten insteken die verwijzen naar de documentaire met een reporter die acteurs interviewt en een off screen verteller.  Pittig detail: Tarantino gebruikte 4 stand ins voor deze film die …  dus ook over stand ins gaat.

Recensie: Once upon a time in Hollywood ★★★★

Recensie Kodaline ★★

desc

zondag 11 augustus 2019 Grote Kaai, LokerenBert Hertogs

De laatste dag van Lokerse Feesten stond in het teken van artiesten met stemproblemen. Nadat Jess Glynne eerder deze week – niet geheel onverwacht, zo goed als haar ganse festivalzomer lijkt ze op haar buik te kunnen schrijven ondertussen, ook op Balaton Sound Festival cancelde ze om dezelfde medische redenen – liet verstaan niet naar Lokeren te kunnen komen, werd ze vervangen door Arsenal. In allerijl werd ook nog op zondagmiddag naar een vervanger gezocht voor de opener van de Main Stage. Bizzey bleek in hetzelfde bedje ziek als de Britse singer-songwriter en ook hij moest dus forfait geven. Jan Maarschalk Lemmens, de Antwerpse rapper die de vocals voor zijn rekening neemt bij Glints en die nul podiumuitstraling heeft, verving hem. Jan was bijna volledig in het zwart gekleed en rapte voor een zwarte backdrop iets wat persfotografen collectief de max vinden omdat er op doe manier voldoende contrastkleur en diepte gecreëerd kan worden  in de foto’s – not! Arsenal bleek behoorlijk wat aanlooptijd nodig te hebben in Lokeren, maar kreeg uiteindelijk de handen wel in de lucht van de Grote Kaai, ook al kampten John Roan en co met technische problemen (een versterker wou het niet doen), en ging de zanger af als een gieter toen ie ‘Melvin’ wou mengen met ‘Don‘t be so hard on yourself‘, een nummer van Glynne. Daarvoor had ie de tekst nodig op het podium maar zelfs dan nog – op zijn knieën om de zaak te kunnen aflezen - ging ie hopeloos de mist in. ‘This is ridiculous’ riep ie hardop. Het is inderdaad ridicuul als je zo’n dingen niet of onvoldoende repeteert. Dan ga je voor duizenden pijnlijk op je bek. Straf dat Arsenal dat toch al twintig jaar meedraait nog steeds zo’n basisfout maakt!

Recensie: Kodaline ★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter