>>

Recensie Iedereen Beroemd ★★★

desc

zondag 17 februari 2019 Theater Elckerlyc AntwerpenSascha Siereveld

Soms wandel je een musical buiten en blijft een lied of een scène je nog dagen achtervolgen. Het slot van de gloednieuwe Vlaamse musical ‘Iedereen Beroemd’ bleef zo nog een hele tijd nazinderen in ons hoofd. Nieuwkomer in het genre Joke Emmers zong als kneusje Marva tijdens ‘Lucky Manuelo’ de ziel uit haar lijf en wist zo deze tragikomische voorstelling op een positieve noot te beëindigen. Met ‘Iedereen Beroemd’ bracht Judas TheaterProducties een theateraanpassing van de gelijknamige film. Oude rot in het vak Frank Van Laecke wist de filmtaal van Dominique Deruddere succesvol aan te passen voor de planken zonder al te veel af te wijken van het origineel scenario. Het resultaat was wel dat het tempo van deze productie erg traag lag. Jelle Cleymans mocht tekenen voor de liedjes en leverde speciaal voor deze musical een zestal nieuwe songs af die varieerden van een melancholisch ‘Oempalapapero Marva’ tot een heuse smartlap als ‘Als gij de zon zijt’. Sven De Ridder nam als Jean Vereecken de rol van de ietwat simpele vader voor zijn rekening die tegen beter weten in blijft geloven in het talent van zijn dochter Marva. De jarenlange ervaring bij het ‘Echt Antwaarps Teater’ kwamen voor het neerzetten van deze tragikomische rol goed van pas, maar voor de zang schoot hij wel wat te kort.

Recensie: Iedereen Beroemd ★★★

Recensie TrapTown ★★

desc

zaterdag 16 februari 2019 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Een moderne antieke mythe creëert Wim Vandekeybus met TrapTown. Dat ie eerder al zijn oog liet vallen op bestaande mythen, was 17 jaar geleden te zien in Blush en recenter, 8 jaar geleden in ‘Oedipus/bêt noir’. In zijn nieuwste voorstelling toont ie moderne spanningen. Twee groepen wonen in Askeville: de Odinese die voor de melk zorgen, en de Mythricians, voor de honing. Samen leidt dat tot het land/de stad van melk en honing als je wil. Maar op een dag belandt de bijenkoningin in de mond van een Odinese. Gevolg: de ganse kolonie sterft uit, honing wordt een schaars goed, en de prijs vertienvoudigd op 8 jaar tijd tot de mond van de man die de bijenkoningin heeft opnieuw open gaat en zij een nieuwe kolonie kan stichten. Ook al gaat de productie van honing opnieuw de hoogte in, toch zal de prijs even hoog blijven. Het is rond die tijd dat de Mythricians worden onderdrukt door de Odinese. Verwijzend naar het orakel zien we de burgemeester Lars Oncré – knappe rol van Jerry Killick – stellen dat enkel de dood onpartijdig is om zo de macht toch te kunnen behouden. Van mensenrechten wil ie niet weten: ‘enkel de dood en de stilte hebben rechten.’ klinkt het duister. Zijn personage verandert dan ook soms in een arend, een roofdier dat wel de vrijheid heeft die burgers niet hebben. Zij zitten gevangen in een troosteloos en grauw labyrint – in de videobeelden zien we dat van C-Mine in Genk van het architectenduo Gijs Van Vaerenbergh - waar onderwezen wordt, baby’s gesust, naar het toilet gegaan wordt, en louche praktijken gebeuren. De enige uitgang is via de lucht, wat ook te zien is in een choreografie waarbij een danseres haar handen zet op de rand van een hoge plaat, beeld van over de muur proberen te geraken, terwijl ze gekanteld wordt door haar collega’s. Maar zinkgaten verschijnen her en der en sleuren delen van de stad en zijn geschiedenis in de afgrond. Vandekeybus haalt er wat Belgisch absurdisme bij wanneer we een konijn in het groot bij de start van de voorstelling zien, en op het einde met andere konijnen in de video. ‘Wat een mooi gat. Idioten!’ zo becommentarieert het dier het menselijke gedrag.

Recensie: TrapTown ★★

Recensie Bloemen van een autist ★★★1/2

desc

vrijdag 15 februari 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Een liefdesverhaal brengt de Antwerpse sociaal-artistieke werkplaats Tutti Fratelli met Bloemen van een autist in de Bourla dat kon rekenen op een gedeeltelijke staande ovatie achteraf. Een onmogelijke liefde nog wel tussen de autist Matthias (rol van Matthias Peersman) en het meisje dat in de bloemenwinkel werkt: Christine (rol van Christine De Clerck). Zijn hoofd is als een bingokast wanneer je daarop te hard slaat: dan slaat die tilt, of je kunt wat er zich afspeelt in zijn kop ook vergelijken als een metro tijdens het spitsuur. Kortom: hoe ie alle moeite van de wereld heeft om zich aan een nieuwe realiteit aan te passen. ‘Mijn kop zit vol rommel. Als het regent heb ik precies het gevoel dat alles wegstroomt’ stelt ie tegenover Christine waarbij zij hem vergelijkt met Gene Kelly. Want telkens het regent, staat ie buiten in de regen en wil ie niet gaat schuilen. De bloemenwinkel staat echter al jaren te koop. Christine woont volgens Matthias op de derde verdieping maar in werkelijkheid is ie nog de enige die in het appartementsblok woont – in zijn gedachten is die nog wel druk bevolkt. Er zullen immers werken uitgevoerd worden. Hij moest al lang uit zijn appartement getrokken zijn en krijgt dan ook een brief van de deurwaarder. Al die veranderingen en verliefd worden op Christine, doen hem de nodige houvast en structuur in het leven verliezen. Over zelfmoord praat hij erg technisch: een pistool moet je 15 graden naar boven richten in je mond. Op die manier wordt meteen je hersenstam geraakt en ben je dood nog voor je tegen de grond valt, luidt het.   

Recensie: Bloemen van een autist ★★★1/2

Recensie Matt Corby ★★★★

desc

donderdag 14 februari 2019 Botanique BrusselBert Hertogs

‘You’re so quiet!’ zegt Matt Corby, de 28-jarige Australiër die bekendheid verwierf via Australian Idol die in een uitverkochte Orangerie in de Botanique zijn tweede album ‘Rainbow valley’ kwam voorstellen. Het moet gezegd – en dat is een van de redenen dat we zeer graag naar de Kruidtuin trekken – dat het publiek in het Cultuurcentrum van de Franstalige Gemeenschap met stip een van de meest respectvolle voor bands en artiesten is die je in onze hoofdstad kan vinden. En dat terwijl zalen als de Roma in Antwerpen en de Ancienne Belgique in Brussel al jarenlang kampen met the Dutch disease, een kakpubliek dat er blijkbaar plezier in schept om de avond voor échte muziekliefhebbers naar de kloten te helpen door erop los te blijven lullen alsof ze op café zijn. Niets van dat in de Botanique. Het publiek was muisstil en luisterde aandachtig naar het prachtige poppy, bluesy en zelfs gospelachtige klankbedje dat Corby spreidde. Het leek wel alsof de Orangerie vol muzieksnobs zat, waartoe wij kennelijk ook behoren volgens de online test van Studio Brussel. Kijk, als je erin slaagt om tijdens ‘All that I see’ het buurmeisje naast ons haar truitje uit te laten doen zodat ze in haar t shirtje op een winteravond met haar heupen de rest van de avond vrij als een vogel kan wiegen, dan weet je dat de zanger deed wat ie moest doen op Valentijnavond: het publiek – dat vooral uit jongeren bestond – het perfecte voorspel bieden voor wat wel eens naar Belgische winternormen een zwoele en sensuele nacht kon worden.

Recensie: Matt Corby ★★★★

Recensie If Beale Street Could Talk ★★★1/2

desc

woensdag 13 februari 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Met If Beale Street Could Talk won Regina King een Golden Globe voor Beste Vrouwelijke Bijrol. Ze is trouwens ook genomineerd voor de Oscars in die categorie. De prent van regisseur Barry Jenkins die twee jaar geleden nog een Oscar voor Beste Film won met Moonlight na een verwarrende en chaotische uitreiking (eerst ging het beeldje naar La La Land) mag tijdens de uitreiking van die jaarlijkse film awards overigens ook hopen op die voor Beste Soundtrack en Beste Aangepaste Scenario. If Beale Street Could Talk, dat gebaseerd is op de gelijknamige roman van James Baldwin, is een aanklacht tegen racisme en het veroordelen van onschuldigen in de VS . De zin ‘Sweet land of liberty’ dat op het einde van de prent te horen is, ademt helemaal die scherpe kritiek uit.

Recensie: If Beale Street Could Talk ★★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter