<<    >>

Recensie Democracy in America*1/2

desc

woensdag 8 maart 2017 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Voor zijn jongste voorstelling ‘Democracy in America’ inspireerde Romeo Castellucci zich op het traktaat van Alexis De Tocqueville uit 1835. Openen doet de voorstelling met een hele brok tekst, theater gespeeld door twee actrices in het Italiaans met Nederlandstalige en Franstalige boventiteling. Twee puriteinse, Joodse, landbouwers zien we wiens aardappeloogst al 6 jaar mislukt in het begin van de 20e eeuw. Verder zijn er op het einde van de voorstelling twee indianen (of native Americans als je wil) die vaststellen dat hun land afgenomen wordt. Ze leren Engelse woorden zoals ‘rock’ en ‘stone’. Finaal vervellen ze tot Amerikanen (de acteurs doen hun verkleedkledij uit). Castellucci kaart subtiel de hypocrisie (o.a. van het geloof aan) wanneer Elisabeth gestraft wordt (een grote stam wordt tegen haar geduwd als een soort stormram) omdat ze ijzer (een werktuig) en zaaigoed gestolen heeft. Punt is dat Amerika ontstaan is door immigratie en de oorspronkelijke bevolking verdreven dan wel deels uitgeroeid werd. ‘Ze stelen ons land’ stelt de Indiase op het einde treffend. Kan daarvoor ook even iemand terechtgesteld worden?

Recensie: Democracy in America*1/2

Recensie Alvaro Soler*1/2

desc

maandag 6 maart 2017 La Madeleine BrusselBert Hertogs

Too little too late. Dat was het eerste optreden van Alvaro Soler op een Belgisch podium.  De Spaans-Duitse zanger die twee jaar geleden doorbrak met de zomerhit ‘El mismo sol’, goed voor goud of 10 000 verkochte stuks in Vlaanderen en op 6 januari van dit jaar met zijn tweede single ‘Sofia’ platina haalde ofwel 20 000 verkochte stuks, bracht in La Madeleine een weinig inspirerend optreden. Heel wat midtempo nummers stak ie in de set die een opvallend magere muzikale omlijsting meekregen en die het vooral moesten hebben van de marimba. Hoewel heel wat bakvissen in het publiek het optreden kennelijk wel van begin tot einde goed vonden (liefde maakt niet alleen blind maar ook doof blijkbaar) ergerden wij ons dood aan zo veel opeengestapelde clichés en een zanger die wel erg praatziek was. Opvallend veel Nederlandstaligen waren er in de zaal overigens en voor een van de zeldzame keren dat we ze op een concert tegenkwamen, tekende zelfs Karrewiet van Ketnet present.

Recensie: Alvaro Soler*1/2

Recensie Het kouwe kind**1/2

desc

zaterdag 4 maart 2017 Zaal Bart MerksemBert Hertogs

Compagnie Schmaltz slaagt er met ‘Het kouwe kind’ van Marius von Mayenburg (uit 2001) opnieuw in om de lat voor amateurtheater een stukje hoger te leggen. De zwarte komedie is sowieso al geen hapklare brok qua tekst. En timing is in het humorsegment sowieso cruciaal. ‘Het kouwe kind’, hier in een regie van Tom Slosse, houdt het publiek – ook letterlijk overigens – een spiegel voor en toont de kleine kantjes van ons bestaan. Teleurstellingen, mislukkingen, leegte, jaloezie,  verveling ook, … zit in het leven van de acht personages. Om te ontsnappen uit hun wereldje vol verlangens die maar niet bevredigd worden, vluchten ze in een fantasiewereld. Maar de impasse blijft. Plaats van het gebeuren: Polygam een café aan het Sint-Jansplein.  Een verwijzing naar polygamie is dat, of het idee dat je niet gelukkig kan zijn in een relatie met slechts een exclusieve (seks)partner. Compagnie Schmaltz kiest als locatie de volkse zaal Bart in Merksem, die perfect bij het stuk past.

Recensie: Het kouwe kind**1/2

Recensie Fidelio**

desc

zaterdag 4 maart 2017 HetPaleisBert Hertogs

Met ‘Fidelio’ brengen Walpurgis en hetPaleis een muziektheaterstuk dat gebaseerd is op de gelijknamige opera van Ludwig van Beethoven. De enige opera die Beethoven ooit schreef trouwens. Judith Vindevogel herleidde het werk tot de essentie. Zo duurt deze voorstelling, voor kinderen vanaf 6 jaar, ongeveer 50 minuten. Even lang of kort als een lesuur dus. Hoewel de programmabrochure humor beloofde, zagen we die niet meteen in het script. En ook op andere vlakken ontbrak er wel wat waardoor de jongste theaterbezoekertjes niet allemaal mee waren. Op muzikaal gebied viel er dan weer nauwelijks wat af te dingen op de live zang van Kurt Gysen (Pizarro en Rocco), Astrid Stockman (Marcelline) en Annelies Van Hijfte (Leonore en Fidelio) en de arrangementen en soundscapes van Jago Moons die de zangers live begeleidde aan de toetsen en knoppen.

Recensie: Fidelio**

Recensie Herman Van Veen***

desc

donderdag 2 maart 2017 Arenberg AntwerpenBert Hertogs

Meerdere staande ovaties kreeg Herman Van Veen die met zijn Tour 2017 de Arenberg meerdere malen deze maand laat vollopen. De schouwburg is zowat zijn tweede thuis ondertussen. Van Veen speelde op zijn Antwerpse première overigens niet alleen voor de televisiecamera’s van VRT die een reportage kwamen draaien voor het laatavondjournaal, ook zijn vrouw was speciaal afgezakt naar Antwerpen om de voorstelling te kunnen zien. Net als Lize Feryn overigens die samen met de dochter van Edith Leerkes, al 25 jaar gitariste van Van Veen, in het publiek zat. Veel schoon volk dus én ook die hardfans die de Nederlandse cabaretier bleven verzoeken om toegiften. Het spel dat op het einde gespeeld wordt tussen publiek en artiest is geniaal. De backdrop van het theater gaat naar boven en vanaf dan kiest Herman met zijn muzikanten welke richting het nog verder uitgaat. Van Veen speelde maar liefst een uur voor de pauze en vervolgens nog eens anderhalf uur inclusief toegiften. Terwijl hij backstage naar de tv reportage keek, brachten violiste Jannemien Cnossens en gitariste Edith Leerkes ‘Until’ van Sting.

Recensie: Herman Van Veen***

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news