<<    >>

Recensie Benjamin Clementine**1/2

desc

woensdag 8 november 2017 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

In een uitverkochte Ancienne Belgique vond het optreden plaats van Benjamin Clementine dat eerder voorzien was voor het Koninklijk Circus. Eerlijk? In die zaal waarrond helaas een niet al te proper juridisch dispuut tussen twee spelers uit de concertsector in de media uitgevochten wordt, zou de artiest die over een maand 29 wordt, beter tot zijn recht gekomen zijn omwille van het theatrale karakter – met zijn vele paspoppen van kinderen of zwangere vrouwen (waarvan hij er eentje kust tijdens ‘Better sorry than a safe’ of later een witte lamp een cirkel tekent op de zwangere buik en deze steeds groter wordt) en de poëzie ook die de Engelse soulartiest laat horen. Kortom: promotor, artiest en publiek zijn de dupe van het juridische geschil. Ondertussen is Benjamin Clementines tweede album ‘I’ll tell a fly’ een maand uit dat ie kwam voorstellen in de AB. Dat schijfje komt er na het met een Mercury Music Prize bekroonde ‘At Least For Now’ uit 2015. Erg opvallend hield ie na enkele nieuwe nummers halt en vond ie het nodig om zijn teksten te verklaren. Hij gaf dus toe dat het geheel een beetje vreemd kon overkomen en stelde “Ik wil niet dat jullie achteraf vinden dat het rommel was.” Tot zover zijn verklaring om zijn songs te gaan verklaren. Nog opvallender, wanneer ie een tweede rondje track by track voorstelde, ging de AB daar unaniem gretig op in. Het toont wellicht aan dat muziekjournalisten die albums recenseren te kort komen in hun hyper korte tekstjes van een paar lijntjes (waar School is Cool overigens terecht onlangs kritiek over uitte) maar even goed ook wat het belang kan zijn van track by track tekstjes door de artiest zelf, tenzij die zijn teksten van zijn nieuwe songs om allerlei redenen voor elke interpretatie open wil laten.

Recensie: Benjamin Clementine**1/2

Recensie James Newton Howard**1/2

desc

dinsdag 7 november 2017 Concertgebouw AmsterdamBregje Van der Wijst

The limitless possibilities of life (de grenzeloze mogelijkheden van het leven); dat was dinsdag het thema in een volgepakt Concertgebouw in Amsterdam, waar de Amerikaanse filmcomponist James Newton Howard de kern van zijn carrière ten gehore bracht. Hij reeg de avond aaneen met door hem gecomponeerde suites, ondersteund door filmfragmenten en een lichtshow. En anekdotes met de thematische boodschap die hij wil uitdragen.

Recensie: James Newton Howard**1/2

Recensie Kool and The Gang***

desc

dinsdag 7 november 2017 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

Een feestje, dat zette het iconische Kool and the Gang neer in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Openen deed de groep die met maar liefst 11 op het podium stond met ‘Fresh‘ en al snel bleek dat de funk/disco van de band nog steeds erg vers in de oren klinkt. Bassist Robert ‘Kool‘ Bell en tenor saxofonist Ronald Bell maken net als alt saxofonist Dennis Thomas en drummer George Brown nog steeds deel uit van de band, en dat al sinds 1964. ‘How are you doing tonight? Are you ready to party with Kool and the Gang?‘ klonk het in de bindtekst na ‘Tonight‘ waarbij het publiek al meteen de ‘oh yeah!‘ nariep bij de start van ‘Too hot‘ dat gezongen werd door Shawn McQuiller en tevens een geweldige saxsolo meekreeg. De Amerikaanse band die begin jaren ‘80 de successen aan elkaar reeg, ‘Celebration‘ kregen we letterlijk in de wieg te horen, bracht een slimme set mee naar Antwerpen waarbij ze hun tijd namen om een nummer lekker funky op te bouwen (‘Ladies night‘ bijvoorbeeld) en dat eigenlijk ook deden met het concert an sich. Resultaat: vanaf ‘Let‘s go dancing‘ lieten de toeschouwers de stoeltjes voor wat ze waren en begonnen ze te dansen dat het een lieve lust was.

Recensie: Kool and The Gang***

Recensie Run the Jewels**1/2

desc

maandag 6 november 2017 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

Net wanneer je denkt dat een te gekke maandag niet gekker kan, gaat de Ancienne Belgique én Run The Jewels (RTJ voor de vrienden) daar nog even losjes over. De artistiek directeur van de AB kwam immers het podium op van de AB als een ware stand up comedian om te vertellen dat het Amerikaanse rappersduo El-P en Killer Mike backstage schatjes zijn maar dat ze niet zo tevreden waren dat tijdens het eerste optreden op zondag er gerookt werd wat een effect heeft op de stem van de artiesten. Op zo‘n moment voel je een volle AB collectief ‘really?‘ en ‘yeah right‘ denken. Een aantal fans toonden dan ook meteen hun middelvinger of lurkten doodleuk verder aan hun pretsigaret zodat een walm zich verspreidde doorheen de zaal. Later zette Killer Mike effectief iemand die aan het roken was op zijn plaats, meldde dat ie astma had en kreeg daardoor het publiek wat tegen hem. De sfeer zakte dan ook danig in tijdens ‘A report to the shareholders‘. Wie dacht dat dat het grappigste van de avond was, kunnen we geruststellen. Met stip was de volgende bindtekst dat: ‘I wish this song touches you as much as I touch myself which is a lot in the tour bus.‘

Recensie: Run the Jewels**1/2

Recensie Hans Klok House of Horror***

desc

zondag 5 november 2017 Nieuwe Luxor Theater RotterdamBert Hertogs

Onze collega’s van Algemeen Dagblad in Nederland bekroonden Hans Klok’s House of Horror vorig jaar tot de derde beste productie die in Nederland te zien is na ‘Licht’ van Youp van’t Hek en de musical ‘In de ban van Broadway’. Klok is zowat de Nederlandse David Copperfield die als illusionist zich laat omringen door zijn Diva’s of Magic, danseressen en circusprofessionals zoals een slangenmeisje, Dua La Vision, een duo acrobaten dat onder andere al te zien was bij Cirque du Soleil die indrukwekkende parterre acrobatie tonen waarbij de ene de andere in evenwicht weet te houden wanneer ze enkel contact maken met elkaars nek. Laserman Andrea Prince zorgt dan weer voor de special effects en lasermanipulaties in wat op een lasergevacht lijkt met Klok terwijl de Russische Yulia Rasshivkina een theatraal hoelahoepnummer toont met enerzijds gigantisch veel hoepels en anderzijds eentje die ze in de fik steekt en waarmee ze zelfs de lucht in gaat. De 22-jarige Michaël Betrian toont dan weer aan wat voor straffe kunsten hij wel kan uithalen met zijn diabolo waarvan er ook een in vuur en vlam gezet wordt. House of Horror is dus meer dan een zuivere illusieshow en net het feit dat de voorstelling zo breed gaat, maakt het een interessante mix die geen moment verveelt. Zes weken onafgebroken stond de voorstelling vorig jaar in Carré Amsterdam en vervolgens ging die ook op Europese tournee. En nu is er ook een herneming met een tour door Nederland die tot kerstdag duurt waarna nog eens 150 voorstellingen volgen in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Liefhebbers van het genre krijgen ook in ons land de kans om de show te zien. Hans Klok’s House of Horror staat van 10 t.e.m. 12 november 2017 in de Stadsschouwburg in Antwerpen.

Recensie: Hans Klok House of Horror***

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news