<<    >>

Recensie Bruiloft*1/2

desc

vrijdag 5 januari 2018 Herrystraat 15 AntwerpenBert Hertogs

Anderstaligen een kans bieden op het podium. Op zich is dat een nobel idee. Helaas is het echter geen al te beste zet om hen dat in het Nederlands te laten doen. Ook al kan de cast die een deeltijdse theateropleiding volgt bij de kunstZacademie zich verstaanbaar uitdrukken in het Nederlands, toch is theater meer dan dat alleen. Inleving, toon, klankkleur, emotie, expressie … het zijn maar enkele zaken die naast taal op zich essentieel zijn. Op dat vlak stelde ‘Bruiloft’ dan ook erg teleur omdat de spelers te veel bezig waren met hun tekst zo goed mogelijk op te zeggen. Tot echte goede geloofwaardige dialogen kwam het zelden. En ook in de inleving en het toneelspel was men te geremd. Als de Bruid te horen krijgt dat haar beloofde bruidegom, de Zoon, niet komt, legt die eerder de opgestapelde stoelen neer dan dat ze ze omver kegelt of gooit. Ook de woede en/of ontgoocheling is bijna niet aanwezig dan. Dat een handvol toeschouwers het tijdens deze productie voor bekeken houdt, ligt dus niet alleen aan de technische mankementen (micro’s die kraken of het even niet doen) maar vooral bij de keuze om de cast niet in de moedertaal te laten acteren.

Recensie: Bruiloft*1/2

Recensie Les Ames Perdues**

desc

dinsdag 2 januari 2018 Districtshuis BorgerhoutBert Hertogs

Met ‘Les Âmes Perdues’ studeerde Isaak Duerinck in juni vorig jaar af aan het Koninklijk Conservatorium in Antwerpen. Hij greep daarbij terug naar het Duitse cabaret van de jaren ‘20 dat zowel de elite als het gewone volk wist te boeien. In de voorstelling is onder andere werk van Francis Poulenc, Benjamin Britten, Kurt Weill, Mischa Spoliansky, Hanns Eisler, Bertolt Brecht en John Betjeman te horen. Met stip kroont Alexandra Oppo zich in de herwerkte versie die nu te zien is voor het grote publiek dankzij muziektheater Transparant en Wintervuur tot dé revelatie van deze productie.

Recensie: Les Ames Perdues**

Recensie The Greatest Showman***

desc

dinsdag 2 januari 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Alles wijst erop dat The Greatest Showman wel eens een van dé filmhits uit 2018 kan worden. Voor de muziekteksten tekende immers hetzelfde duo Pasek & Paul dat met ‘City of stars’ uit La La Land een Oscar won. De feelgoodmusicalfilm heeft ondertussen ook drie nominaties voor de Golden Globes op zak, die traditioneel een goede graadmeter zijn voor de Oscars. De film is genomineerd voor beste komedie of musical, waarbinnen Hugh Jackman overigens nog eens terecht een kans maakt om aan de haal te gaan met de prijs voor beste acteur, hier als de circusdirecteur P.T. Barnum. Tenslotte maakt ‘This is me’ ook nog eens kans om de nominatie beste originele lied te verzilveren. Wie Jackman eerder zag in Les Misérables 6 jaar geleden als Jean Valjean, zal hoogstwaarschijnlijk smullen van het hoofdpersonage P.T. Barnum dat ie neerzet in The Greatest Showman. Er zijn trouwens gelijkenissen met Valjean, ook Barnum probeert zich op te werken terwijl iedereen op hem neerkijkt. Twintigjarige meisjes kunnen dan weer vol nostalgie herinneringen ophalen uit High School Musical, dé hype uit 2006. Want jawel, Zac Efron speelt Phillip Carlyle, de vennoot van P.T. Barnum die hem binnen de culturele elite loodst omdat ie daar niet de erkenning krijgt die hij verdient. Efron zingt trouwens ook in deze musical die vol aanstekelijke, niet zelden ritmische up tempo popsongs zit zoals ‘The Greatest Show’, ‘Come alive’ en ‘The other side’ en daarnaast enkele puike ballads laat horen zoals ‘This is me’, ‘Never Enough’, ‘Rewrite Stars’ en ‘A million dreams’. Knap is ook de ode aan de stomme film die The Greatest Showman geeft. Zo zien we bij de start en end credits enkele namen in de vorm van een tussentitel (intertitle of title card) inclusief de karakteristieke artistieke witte rand op het zwarte beeld met witte tekst in het midden.

Recensie: The Greatest Showman***

Recensie Le Vide***

desc

zaterdag 30 december 2017 Spoor Oost AntwerpenBert Hertogs

Absurd theater dat kenden we al. Maar absurd circus. Dat is zelfs voor ons na negen en half jaar nieuw. De mythe van Sisyphus, dat is het uitgangspunt van ‘Le Vide’ – Essai de cirque door acrobaat Fragan Gehlker, violist en rolschaatser Alexis Auffray en Maroussia Diaz Verbèke die instond voor de dramaturgie. Adrien Maheux tekende dan weer voor de regie. Lukken in mislukken, is nog nooit zo mooi geweest en hoewel acrobatie altijd al gespeeld heeft met dat mislukken – zelden gaat iets spectaculairs van de eerste keer goed om zo de spanning op te bouwen bij het publiek – staat net dat in deze productie centraal. Net zoals Sisyphus die door Zeus gestraft is en daardoor een zwaar rotsblok de berg op moet krijgen maar steeds bovenaan dat blok opnieuw ziet wegrollen naar beneden. In een eindeloze loop moet ie dus constant hetzelfde herhalen, tussen hoop op deze keer wel lukken en uiteindelijk vaststellen dat ie alweer mislukt. Op die manier straft Zeus hem voor zijn hoogmoed.

Recensie: Le Vide***

Recensie Masse Critique*1/2

desc

zaterdag 30 december 2017 Spoor Oost AntwerpenBert Hertogs

Een steengoede voorstelling werd ‘Masse Critique’ van het Franse gezelschap Lonely Circus helaas niet. De productie kende dan wel zijn Belgische première tijdens Wintervuur op Spoor Oost, de reacties van enkele toeschouwers achteraf logen er niet om. ‘Ik vond dat er goeie stukken in zaten maar ook heel wat mindere.’ leek de consensus. Vier acrobaten staan op een muurtje van kalksteen en proberen daar in evenwicht te blijven wanneer ze van plaats veranderen. Het muurtje brokkelt af en ze proberen nog in een grappige maar geforceerde houding die stenen terug op te rapen. Zo wordt een man horizontaal daarna diagonaal gehouden terwijl ie over het muurtje helt. Maar dat mag uiteindelijk niet baten, alles gaat tegen de vlakte.

Recensie: Masse Critique*1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news