<<    >>

Recensie Black Panther*****

desc

woensdag 14 februari 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Black Panther, de jongste van Marvel Studios in een regie van Ryan Coogler lost alle verwachtingen meer dan in. Lang geleden overigens dat we nog eens een applaus meemaakten op het einde van een film in de bioscoop, wat altijd een beetje bizar is als de cast niet in de zaal is. Meer nog, de Afrikaanse gemeenschap die in zaal 2 van Kinepolis Antwerpen de film in 4DX mee in avant première zag gaan, slaakte zo nu en dan Afrikaanse kreetjes. Op verschillende vlakken is deze prent dan ook erg solide en weet de film een erg goede mix te brengen tussen traditie en sci fi en fantasy, terwijl actie-, romantische en humoristische scènes zeer ingenieus verweven zijn met elkaar. Het is ook een film met een boodschap, met zeer veel inhoud, wat toch ook wel bijzonder is voor het genre. Op het einde klinkt die zelfs presidentieel, wanneer die zich niet in het minst (onrechtstreeks) aan het adres van Donald Trump richt: ‘Er is meer dat ons verbindt dan wat ons scheidt.’ waarbij het idee om muren te bouwen tussen volkeren afgedaan wordt als slecht.

Recensie: Black Panther*****

Recensie Home Again*

desc

dinsdag 13 februari 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Van den hond, dat is de romantische film Home Again van Hallie Meyers-Shyer met Reese Whiterspoon als Alice Kinney in de hoofdrol. Niet eens verrassend is dat overigens vermits de prent in de end credits opgedragen wordt aan – jawel – een hond. Is het vertelritme bij de start wel erg snel waarbij we 40 jaar zien voorbijzoeven, dan gebeurt er in de rest van de anderhalfuur durende film nauwelijks wat. Home Again loopt over van de cute en good looking poses maar strandt finaal als een niemendalletje dat je eventueel als tv-film op een verloren woensdagavond ergens op een vrouwenzender zou kunnen programmeren. Maar in de bioscoop? Dat is toch iets te veel eer voor dit vehikel.

Recensie: Home Again*

Recensie Requiem pour L***

desc

zondag 11 februari 2018 De Munt BrusselBert Hertogs

Alles wijst erop dat regisseur Alain Platel en componist Fabrizio Cassol, het duo dat al meer dan tien jaar samenwerkt – denken we maar aan het wondermooie vsprs op muziek van Monteverdi 12 jaar geleden – een hit te pakken hebben met ‘Requiem pour L.’. Zelden zo’n divers publiek naar de Munt zien gaan als op zondagmiddag. Jong, oud, en zowat alle geloofsgemeenschappen leken wel vertegenwoordigd om deze gedurfde voorstelling te zien die op heel wat vlakken artistiek gewaagd is. Zo kleedde Cassol Mozarts Requiem uit en laat het hier brengen door slechts een handvol muzikanten, bassist Rodriguez Vangama, gitarist Kojack Kossakamvwe, percussionist en drummer Moichel Seba, accordeonist João Barradas (die het kerkorgel/clavecimbel uit het origineel doet vergeten), tenortubaspeler Niels Van Heertum en drie bespelers van de duimpiano’s: Bouton Kalanda, Erick Ngoya, Silva Makengo. Drie, een cijfer dat tevens naar de vrijmetselarij verwijst die ook te zien is in de driehoek wanneer het gezelschap zittend hun handen op de bovenbenen legt en door de elleboog zo ver mogelijk van het lichaam te houden zo een driehoek creëert. Requiem pour L is weliswaar eerder een concertante voorstelling geworden dan een dansante. Platel toont in de video L., een vrouw op haar sterfbed terwijl de artiesten op het podium van de dood als thema een combinatie van feest, op opzwepende ritmes (die bongo’s!), vreugde en uitgepuurde tristesse (a capellazang op het einde) maken. Het Requiem van Mozart (geschreven in re) gaat in deze productie over in de Mis in Do. Een keuze die de natuurlijke boog die deze productie maakt, van licht en verugdevol naar zwaar en donker definieert.

Recensie: Requiem pour L***

Recensie Saint Amour 2018**1/2

desc

zaterdag 10 februari 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Saint Amour 2018, de jaarlijkse afspraak met de liefde in de letteren, stond dit jaar in het teken van de echtscheiding tussen het Verenigd Koninkrijk en het Europese vasteland. Althans dat is wat de aankondiging ons liet uitschijnen. Uiteindelijk bleek er totaal geen link met de brexit en was er zelfs geen enkele Britse auteur te bespeuren in het programma. Neen, centraal stond ook nu weer de liefde, verlangen én verlies. Seksuele aantrekking ook tot in het hilarische. Saint Amour nam haar tijd en ging niet voor een vluggertje. De avond klokte in de Bourla op drie uur af inclusief pauze, een uur langer dan aangekondigd.

Recensie: Saint Amour 2018**1/2

Recensie De Buurtpolitie De Tunnel

desc

zaterdag 10 februari 2018 UGC AntwerpenBert Hertogs

Zo slecht dat het lachwekkend wordt. Dat is de nieuwe film De Buurtpolitie De Tunnel die op welgeteld elf dagen ingeblikt werd. Iets waar we vooral niet al te fier op moeten zijn, want het is eraan te zien dat de prent met een klein budget gemaakt werd. De dialogen halen nooit enig niveau of geloofwaardigheid. De acteurs spelen dermate op automatische piloot dat ze vergeten gevoel in hun teksten te leggen. Bij momenten wordt het ook véél te technisch voor de allerjongsten wanneer onder andere op basis van de voetafdrukken de link gelegd wordt naar grond die zich op 6 meter diepte bevindt, de beperkingen van een drone met infraroodcamera of de reden waarom de brandweer een schacht naast de tunnel wil graven om Brigitte (Ilse La Monaca) en Eric (Manoe Frateur) te bevrijden. Dan zijn ze de jongsten duidelijk het noorden kwijt en willen ze meer duiding of haken ze net als het meisje dat voor ons zat volledig af. Het spelletje op haar smartphone vond ze veel interessanter. We kunnen haar geen ongelijk geven trouwens.

Recensie: De Buurtpolitie De Tunnel

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news