<<    >>

Recensie Krenz ★★★★

desc

zondag 4 november 2018 CC BerchemBert Hertogs

Het zeven jaar oude Krenz van Willem de Wolf blijkt nog steeds erg actueel. Dat bewees de schrijver en acteur in het cultuurcentrum van Berchem waarin ie enerzijds een blik gunt op zijn privéleven (zijn jeugd en dominante vader) en waarbij hij parallellen trekt met de politieke loopbaan van Egon Krenz die twintig jaar – vanaf zijn vijfendertigste - voorbereid werd als tweede man om op een dag politiek leiderschap op zich te nemen. Die lange tijd moest ie vooral onbesproken blijven in de toenmalige DDR zodat ie partijleider van de SED kon worden. Dat werd ie weliswaar nadat ie een machtsgreep pleegde tegen Erich Honecker met medeweten van Moskou op 18 oktober 1989. Maar uiteindelijk was die carrière slechts van zeer korte duur (twee maanden om precies te zijn) en kwam die ‘Vandaag ben ik het, morgen ben jij het’ dus vroeger dan voorzien omdat de geschiedenis (de val van de Berlijnse Muur op 9 november) hem had ingehaald. Het was overigens onder Honecker dat de Muur gebouwd werd in 1961. Krenz is weliswaar een van de enigen – omdat ie zijn leven lang ook consequent geweest is – die in 1997 veroordeeld werd voor misdaden aan het regime. De uitspraak duurde 6 uur, de rechter was 35.

Recensie: Krenz ★★★★

Recensie Angelo Branduardi ★★★1/2

desc

zaterdag 3 november 2018 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

Wanneer het publiek op het einde van een concert zoals dat van Angelo Branduardi een staande ovatie geeft, en de ‘oho’-s uit laatste toegift ‘Cercando l‘oro’ spontaan begint te zingen, waarop de band via basgitaar en vervolgens de rest van de muziekinstrumenten (viool, gitaar, toetsen en drums) voor die gevraagde reprise gaat, dan weet je het wel. Dat het een prima optreden was en de sfeer er goed inzat in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Opvallend trouwens want als je ons twee uur eerder had voorspeld dat het zo zou eindigen, hadden we daar ons geld niet op durven inzetten. Een eerder rustig en bedaard publiek daar stond de Italiaanse troubadour immers aanvankelijk voor te spelen. Tot ie de uptempokaart trok, dan klapte het publiek mee dat het een lieve lust was en beeldde je je in wat voor heerlijke folky taferelen dit optreden had kunnen veroorzaken als er een dansvloer had geweest en iedereen in traditionele renaissance/barok-kledij gehuld was.

Recensie: Angelo Branduardi ★★★1/2

Recensie Bohemian Rhapsody ★★★

desc

zaterdag 3 november 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Al van bij de start van Bohemian Rhapsody van Bryan Singer weet je hoe de biografie rond Queen zal eindigen. In de openingsscènes zien we Freddie Mercury (rol van Rami Malek) namelijk het podium opstappen van Live Aid. 13 juli 1985 zijn we dan. Daarna volgt een flashback van 15 jaar en wordt het verhaal zeer lineair verteld tot we terug aangekomen zijn bij die zomerdag in juli. Daartussen ligt het ontstaan van de band, wanneer Tim Staffell opstapt als zanger bij Smile, waar Roger Taylor, student tandheelkunde aan de drums zit en wat meteen de naam van de band verklaart, en Brian May (astrofysicus van opleiding) op elektrische gitaar speelt. Tim gaat namelijk bij Humpy Bong aan de slag. Farrokh Bulsara, Freddie Bulsara, later Freddie Mercury als artiestennaam, is fan van Smile, volgt hen al jaren en wil de plaats innemen van Tim. Ze verkopen hun tourbusje en zamelen geld bij elkaar om zo studiotijd te kopen om hun eerste plaat op te nemen. Ze slagen erin om John Reid die ook Elton John doet, te overtuigen en tekenen hun eerste contract. Een eerste album zal verschijnen. De eerste tv opname is een feit. Queen mag op de BBC optreden tijdens Top of the Pops met ‘Killer queen’, maar moet playbacken. “We zullen ervoor zorgen dat niemand naar je lippen kijkt.” zo wordt Freddie verzekerd. Die heeft ondertussen zijn extravagante, wat androgyne kantje gevonden via Mary Austin (rol van Lucy Boynton) die in een kledingzaak werkt. Wanneer hij bij de vrouwenkledij een broek wil kiezen, wijst ze erop dat dat vrouwenkleren zijn, maar zal ze zijn stijlkeuzes net ondersteunen in plaats van ze in vraag stellen. Zij geloof dus in hem. Tussen ’70 en ’76 hebben ze een relatie. Mary heeft dus in zekere zin mee bijgedragen tot de flamboyante en iconische artiest die Freddie is geworden qua stijl en uitstraling. En meer dan dat was ze ook Freddies inspiratiebron. ‘Love of my life’ schreef hij voor haar. Tot aan Freddies dood blijven ze beste vrienden en contact houden.

Recensie: Bohemian Rhapsody ★★★

Recensie Giselle ★★★★★

desc

vrijdag 2 november 2018 Opera AntwerpenBert Hertogs

Een volledige staande ovatie op de parterre, stevig applaus en bravo’s ontving Ballet Vlaanderen meer dan terecht overigens nadat het een fenomenale Giselle van Akram Khan had neergezet. Een wervelende choreografie, daar tekende die laatste voor toen ie twee jaar geleden het stuk creëerde en in première zag gaan in Manchester. Eten en drinken voor elke danser zit hier namelijk in, met verwijzingen naar folk (op rijen schouder aan schouder), swing (in duo elkaars armen over elkaars schouders kruisen), wals, klassiek ballet, synchroon dansen (zo zien we het corps de ballet een kruis vormen dat als wiel draait), Le sacre du printemps van Béjart en noem maar op. Maar vooral: Giselle grijpt naar de keel omwille van het bloedmooie verhaal en de intense emotionele laag die het stuk bevat. Dat de Britse principal Nancy Osbaldeston erg veel in haar mars heeft, wisten we al enkele jaren. Tijdens deze productie onderstreepte ze haar kwaliteit en veelzijdigheid nog maar eens. Dat ze acrobatisch, humoristisch, zeer energiek en atletisch (met o.a. vinnige sprongen) een rol kon neerzetten, wisten we al. Maar dat ze ook de klassiekere en erg fragiele meisje-meisje-rol aankan, waar Aki Saito al die jaren een patent op leek te hebben bij Ballet Vlaanderen, was niet alleen een aangename verrassing, Osbaldeston zette een Giselle zo mooi, zo teder, zo breekbaar, met zo veel gevoel en doorleefd neer, dat haar prestatie moeiteloos onder de huid kroop. Vandaar ook dat Antwerpen als een blok viel voor haar prestatie.

Recensie: Giselle ★★★★★

Recensie The Nutcracker ★★★1/2

desc

vrijdag 2 november 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Met The Nutcracker and the Four Realms levert Disney alweer een betoverende en degelijke live-action film af die perfect past bij de eindejaarsfeesten. De avontuurlijke fantasy-prent die geregisseerd werd door Lasse Hallström en Joe Johnston is gebaseerd op ‘The Nutcracker and the Mouse King’ van E.T.A. Hoffmann en vertelt het verhaal van Clara (een betoverende Mackenzie Foy) die haar mama heeft verloren. Op kerstavond krijgt ze een cadeau van haar vader (Matthew Macfadyen). Het is een ei. Maar wat erin zit, weet ze niet. Daarvoor heeft ze een speciale sleutel nodig. Ze merkt al snel dat er een logo, een D op dat ei staat. Dat brengt haar bij Drosselmeyer die een bal organiseert voor kerst en cadeautjes uitdeelt. Ze vraagt hem of ze kan helpen met die sleutel. Haar cadeau zal ze vinden door een koord te volgen waardoor ze in een ander universum komt waar de tijd sneller gaat dan de onze. De koord leidt haar naar een magische boom waar de speciale sleutel hangt. Alleen is een muis haar te snel af, en moet ze de achtervolging inzetten.

Recensie: The Nutcracker ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter