<<    >>

Recensie Niet Schieten ★★★1/2

desc

maandag 8 oktober 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

‘Niet Schieten’, de titel van Stijn Coninx’ jongste prent over de Bende van Nijvel verwijst naar ‘Niet schieten, da’s mijn papa.’ een quote van Rebecca (rol van Zita Wauters) wanneer die haar vader Gilbert (Louis Talpe) ziet neergeschoten worden op de parking van een grootwarenhuis in Aalst. Bij die aanslag komt ook haar moeder Thérèse Van den Abiel (Elke Van Mello) als zijzelf om het leven. David (een erg overtuigende Mo Bakker) overleeft de gebeurtenissen wel en komt oog in oog te staan met de Reus. Die schiet hem met een afgezaagde tweeloop niet in zijn hoofd, maar door het dijbeen. De kogels gaan erdoor, kaatsen op de vloer en komen zo opnieuw terug door het been. Resultaat: 5 centimeter been is gewoon weg waardoor hij lange tijd moet revalideren.

Recensie: Niet Schieten ★★★1/2

Recensie Paul Michiels Ageless ★★★★1/2

desc

zondag 7 oktober 2018 CC MerksemBert Hertogs

Paul Michiels zette figuurlijk de kers op de taart tijdens het verjaardagsweekend van het Cultuurcentrum Merksem. Samen werden ze dit jaar 90, Michiels telt twee keer 35 lentes sinds 15 juni, het beste CC van de stad Antwerpen (en districten) is er 20. Hoewel het qua gevoel midden in de nacht was voor Michiels en zijn erg straffe live band die er een dag eerder twee optredens op hadden zitten, zetten ze een weergaloos klassevol optreden neer. Aan de mannen in het publiek gaf de zanger mee dat alles op zijn 70ste nog gaat. ‘Je moet blijven oefenen’ klonk het viriel en ietwat stout als tip. Nadien zagen we hem zijn rechterhand op de buik leggen van backings Ibernice MacBean en Nina Babet. Iemand moet het doen om die buikademhaling te controleren, dachten we. Toen ie ‘Ruby Tuesday’ bracht zag je zo de Mick Jagger, al even levendig als hij, maar wel 5 jaar ouder in Michiels verschijnen. Maar zowel de fysieke gelijkenissen – toegegeven, Michiels heeft altijd al iets vrouwelijks in zich gehad qua uitstraling – met David Bowie tijdens een ontzettend straffe coverversie van ‘Let’s dance’ deden verlangen naar nog meer Bowie. Lopend van links naar rechts op het podium zong ie op ‘If you say run. I‘ll run with you’ tijdens diens ‘Let’s dance’. Wat een podiumbeest, wat een stem, zagen en hoorden we aan het werk in Merksem. Maar ook: wat een heerlijk gevoel voor wat theater, voor wat drama ook. Een kant van Michiels die we nog graag wat extra belicht zien de volgende jaren.

Recensie: Paul Michiels Ageless ★★★★1/2

Recensie Stan Van Samang Op de schoot ★★★★

desc

zaterdag 6 oktober 2018 CC MerksemBert Hertogs

20 jaar bestaat het Cultuurcentrum van Merksem en dat werd gepast gevierd met Stan Van Samang op de schoot. Het was Stans allereerste optreden in dat CC, wat al meteen aanleiding was voor wat geplaag van Eric Melaerts die stelde dat het ongeveer zijn negende afspraak moet zijn geweest. ‘Ik ben blij dat ik u hier eens naar heb meegebracht.’ stelde ie terwijl hij later in het concert opnieuw terugkwam op Stans vuurdoop door te melden dat ook Sarah Bettens hier verschillende keren gestaan heeft. Stan liet het publiek even ‘Hip hip hip hoera’ uitschreeuwen voor het CC en antwoordde ‘Dat is altijd leuk, ne verjaardag.’ terwijl Melaerts’ afkeurende gezichtsuitdrukking boekdelen sprak. Toen Van Samang ‘Take it from me’ wou inzetten, dat ie schreef op schrijverskamp - ‘Daar moet je naartoe als je drie keer door het rood gereden hebt en een keer tegen een politieagent gepist.’ aldus zijn gitarist - bleek zijn gitaar vals te staan. ‘Dat moet volgende zondag toch beter.’ zei Melaerts gevat terwijl de zanger even de droge humor niet doorhad. Toen Melaerts ‘dat stemmen’ eraan toevoegde, wist de man uit Wijgmaal meteen de dubbele betekenis.

Recensie: Stan Van Samang Op de schoot ★★★★

Recensie De torens van Beiroet ★★★★

desc

zaterdag 6 oktober 2018 HetPaleisBert Hertogs

De torens van Beiroet van Muziektheater Transparant is op vormelijk vlak een erg fraaie muziektheatervoorstelling geworden met dank aan Stijn Grupping en Wouter Van Looy, die laatste stond tevens in voor de regie. Zowel op de podiumvloer als op twee doorschijnende doeken worden de beelden geprojecteerd die een geheel vormen. Het podium wordt zo een strand, het doek de zee, of het podium de straten vanuit de lucht bekeken, en het doek de huizen in de straat vanop de grond gezien, het podium het begin van een weg en wat gras op het plattenland die via het doek doorloopt en het landschap vormt samen met het alleenstaande huisje van Nabila’s ouders. Haar vader is landarbeider. Op een dag heeft ze het gehad met dat leven. Ze verveelt zich en wil het avontuur tegemoet waar een djinn haar toe aanzet. Een djinn is hier een bovennatuurlijk onzichtbaar wezen (ook wel een geest) die Nabila stuurt. In tegenstelling tot waar sommige moslims ook in geloven, neemt hij geen bezit van haar en ontneemt hij haar vrije wil niet. Hij is met rook in haar neus gekomen toen ze vijftien werd. Om in de stad te geraken, verstopt ze zich in de taxi van haar oom. Daar vlucht ze uit maar al snel ontdekt ze dat het leven in de stad niet datgene was waarvan ze droomde.

Recensie: De torens van Beiroet ★★★★

Recensie Een klein leven ★★★★★

desc

vrijdag 5 oktober 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Een ware krachttoer. Dat levert de internationaal bejubelde Belgische regisseur Ivo Van Hove en Internationaal Theater Amsterdam af met ‘Een klein leven’. Van Hove is de eerste die het drie jaar oude boek van Hanya Yanagihara mag vertalen naar het toneel. Hij blijft – volgens onze info – trouw aan de directe en expliciete stijl. Na de pauze sijpelt er gaandeweg wat meer poëzie in de voorstelling die niet alleen een afscheid betekent van hoofdpersonage Jude (meesterlijk neergezet door een fe-no-me-na-le Ramsey Nasr die een rijk palet aan emoties en lichaamstaal mag neerzetten, en niet zelden erg snel daartussen moet schakelen), scenograaf Jan Versweyveld voegt daar ook een afscheid van analoge dragers als de vinylplaat, het gedrukte tijdschrift en de telefoon (de vaste lijn) met antwoordapparaat aan toe door Willem (Maarten Heijmans) daar bloemen te laten zetten wanneer zijn personage dood is. Verder brengt Versweyveld een visuele ode aan de klassieke tv met antenne. Wanneer Jude zichzelf (voor een zoveelste keer) gaat verminken, zien we geleidelijk aan meer ruis op de videobeelden in de straten verschijnen terwijl de strijkers van Bl!ndman scherpende, knarsende geluiden uit hun snaarinstrumenten halen. ‘Een klein leven’ hakt stevig in op de toeschouwer die er middenin zit en met zijn neus op de feiten gedrukt wordt. Door 4 personages (maatschappelijk werkster Ana, dokter Andy, Judes adoptievader Harold, en broeder Luke) constant rond Jude te laten cirkelen, en te spelen met tijd, is deze productie ook een state of mind-voorstelling geworden waarbij je op den duur sympathie voelt voor de lijdende Jude, begrip hebt voor zijn zelfverminking en uiteindelijke keuze om een einde aan zijn leven te maken. Daarmee voedt de schrijfster en Van Hove het debat rond zelfmoord vs. euthanasie door ondraaglijk psychisch lijden.

Recensie: Een klein leven ★★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter