<<    >>

Recensie War Horse ★★★1/2

desc

zaterdag 5 januari 2019 National Theatre LondenBert Hertogs

11 jaar staat War Horse ondertussen op de planken. Wereldwijd was de productie van The National Theatre al in 11 landen te zien. Goed voor meer dan zeven miljoen toeschouwers. Naar aanleiding van honderd jaar Wapenstilstand (11 november 1918) wat het einde van de Eerste Wereldoorlog betekende maar tevens de daaropvolgende wereldoorlog deed ontkiemen, kwam de UK tour van War Horse even thuis. Niet in het Olivier Theatre van The National Theatre in Londen waar de voorstelling van regisseurs Marianne Elliott en Tom Morris die gebaseerd is op de best seller van Michael Morpurgo op 17 oktober 2007 het levenslicht zag, wel bij de buur: het Lyttelton Theatre. Zeker, qua beeldvoering is War Horse nog steeds een pareltje. De combinatie van live poppenspel door de Handspring Puppet Company en de animaties en projecties van Leo Warner en Mark Grimmer waarbij we tekeningen in houtskool zien van Rae Smith, is tijdloos. Maar de spanningsboog van het geheel mocht wat ons betreft wat strakker, en vooral de muzikale score met enerzijds live accordeon/mondharmonica en a capella solo en meerstemmige zang, staan haaks op de symfonische momenten waarbij strijkers of fluiten alles uit de kast halen. Het geheel voelt ook iets te veel aan als een aaneenrijging van scènes dan als een vloeiend en naturel in elkaar overgaand geheel.  Misschien daarom ook dat War Horse – erg verrassend overigens – geen staande ovatie ontving achteraf.

Recensie: War Horse ★★★1/2

Recensie Spider Man ★★★★

desc

maandag 31 december 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Spider Man Into The Spider-verse ademt zowel de geest van de comics uit als die van een snelle, flitsende animatieprent. Erg knap dus van Marvel dat ze met deze film een erg hippe versie gemaakt hebben (graffiti en hiphop is nooit veraf) die er visueel ronduit verbluffend uitziet. Door die mengtechniek kunnen we gedachten lezen van de personages, zien we tekst/gedachtenballonnetjes verschijnen, wordt er een pagina omgedraaid als overgang naar een volgende scène, zien we meerder splitscreens zoals in een stripverhaal met de verschillende personages Spider-Ham (John Mulaney), Peter Parker (Jake Johnson), Spider-Gwen (Hailee Steinfeld), Spider-Man Noir (Nicolas Cage) en SP//DR, of gaat de camera over verschillende tekeningen heen alsof het een strip aan het volgen is. Die combinatie werkt en versterkt het universum dat Marvel met deze film creëert. Daarbovenop zit ook nog een heerlijk zelfrelativerende laag ten opzichte van cartoons die John Mulaney voor zijn rekening mag nemen als Spider-Ham, die op zich al een parodie is op Spider Man.

Recensie: Spider Man ★★★★

Recensie Climax ★★★★

desc

zondag 30 december 2018 Cinema CartoonsBert Hertogs

‘Ow shit man’ slaakt een man nadat ie Climax zag in Cinema Cartoons. De film is van de hand van de Franse shockregisseur Gaspar Noé die in 2015 de erotische 3D-film Love losliet waarin een cumshot zit en de sperma in de richting van de cameralens (en dus ook het publiek) vliegt. Verder bracht ie een naar de keel grijpende erg realistische verkrachtingsscène in beeld in 2002 in Irréversible. In zijn recentste prent, die gebaseerd is op waargebeurde feiten uit 1996, brengt ie verschillende dansers bij elkaar met verschillende achtergronden voor een meerdaagse vorming in een oude school. Dat leidt tot een knappe choreografie in een lang ononderbroken shot, waar onder andere groepsdans, en strakke geometrische figuren gevormd worden. De diagonale lijnvoering kan dan ook niet ontbreken. Daarna volgt het feestje want het is de laatste avond. Een feestje dat aanvankelijk nog goed start met het typische geroddel over andere dansers, puur seksistische en vrouwonvriendelijke praat als ‘Ik ga ze droog langs achter nemen’, gespeculeer over de geaardheid van twee blondjes, wild fantaseren over triootjes, en worden er anti-Amerikaanse en Franse gevoelens geuit, enz. Maar in de sangria blijkt lsd te zitten waardoor al snel de fun omslaat in een grimmige sfeer. Polarisering is niet ver af, en een zondebok wordt gezocht. Het levert hallucinante/hallucinerende taferelen op van iemand die zonder pardon buitengezet wordt in de sneeuw zonder dat er enig bewijs tegen de man is. Lou (rol van Souheila Yacoub) is een zwangere danseres die in de buik geschopt wordt omdat zij geen alcohol dronk en dus de dader moet zijn. Verder zien we een vrouw die haar zoontje Tito (die zelf ook aan de sangria gezeten heeft) wil beschermen van de slechte invloed van haar en haar collega’s die onder invloed zijn. Ze sluit hem op in de ruimte waar de hoogspanningskast staat. Niet veel later vindt ze de sleutel van de deur niet meer wat minutenlang door merg en been gaand kindergekrijs oplevert van Vince Galliot Cumant, het jongetje dat deze rol speelt. Climax is dus een beklemmende film waarbij de lsd-trip die in pure chaos eindigt gelijk staat aan het verval van Frankrijk (en bij uitbreiding andere lidstaten van de Europese Unie).

Recensie: Climax ★★★★

Recensie Karst mist kerst ★★★★

desc

zondag 30 december 2018 HetPaleisBert Hertogs

Een donkere revue presenteert hetPaleis met de feestdagen met Karst mist kerst. De voorstelling gaat over de dood of iemand missen in het algemeen. Ze is dan ook – weliswaar niet letterlijk – geïnspireerd op het verlies van acteur Marc Van Eeghem die er nog bij was tijdens de eerste productiemeetings voor ie stierf. Dat thema, een vriend die er niet meer is en wat dat betekent voor mensen die achterblijven, levert bloedeerlijke humor op, filosofische vragen over leven en dood op kinderniveau, maar vooral ook enkele erg knappe beelden. Zo krijgt de schaduwspelscène over twee vechtende kerels die uiteindelijk vrienden worden achteraf – terecht – een daverend applaus. Wie de voorstelling van en met Jan Decleir, Mieke De Groote, Koen De Sutter, Sanne Samina Hanssen op rolschaatsen, Nico Sturm, Peter Van den Begin en Jonas Vermeulen nog wil zien, moet zich op een wachtlijst zetten. Alle tickets tot en met 20 januari 2019 zijn namelijk al de deur uit.

Recensie: Karst mist kerst ★★★★

Recensie Hooverphonic ★★

desc

vrijdag 28 december 2018 Lotto Arena MerksemBert Hertogs

Zwartkapje die verloren liep in het donkere bos dat vol testosteron en geldwolven zat, dat bleek Hooverphonic dat vanavond voor het eerst in de Lotto Arena speelde. We zijn ondertussen de tel kwijtgeraakt aan de hoeveelste frontvrouw en formule Alex Callier (46) en Raymond Geerts (59) ondertussen toe zijn. Feit is dat ze een zangeres die nog maar net meerderjarig is, gevonden hebben in Luka (18). Zijn wij nu echt de enige die dat pervers vinden, dat een bassist die haar vader zou kunnen zijn, en een gitarist die haar bompa had kunnen zijn zich tegenwoordig zo aan het grote publiek presenteren als Hooverphonic? Wij zagen een muurbloempje aan het werk in de Lotto Arena dat weliswaar goed kan zingen maar qua podiumuitstraling niet veel verder kwam dan doen wat je op een schooloptreden doet, met dat verschil dat ze wel de muzikanten van Hooverphonic achter haar had staan.    

Recensie: Hooverphonic ★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter