<<    >>

Recensie Beth Ditto ★★★★1/2

desc

zaterdag 2 juni 2018 Nurburgring Eifel DuitslandBert Hertogs

Beth Ditto – die terecht geen zin heeft om ‘Doorsnee’ van Phaedra Derhore in haar boekenkast te plaatsen – had er gigantisch veel zin in op Rock am Ring én had lak aan alles wat protocol of goede manieren betrof. Luid snuiven in de micro, of een boer erin laten: ze deed het voor en na ‘We could run’ dat gewoon geschreven lijkt om volledig tot zijn recht te komen tijdens live optredens. Tijdens afsluiter ‘Heavy cross’ klom ze totaal tegen alle afspraken in op enkele luidsprekers zich deels op haar zij leggend op het podium om daarna met haar kont naar het publiek gericht het podium af te dalen. Het publiek kon haar onderbroek zien toen ze zich vooroverboog en joelde daar – uiteraard – hard voor. Vervolgens baande ze zich een weg naar de frontstage om daar over een barrier te klimmen, fans eens goed vast te nemen en nog wat verder te wandelen door het publiek in zone A, het vak dat het dichtst bij het podium staat waar zo’n 9.000 toeschouwers in kunnen. Daar werkte ze ‘Heavy cross’ af dat het publiek vanzelf meeklapte op het ritme van de drums met twee keer één slag en vervolgens twee. Ditto had het erg warm – hoewel het buiten minder dan 20 graden was – en zei dat ze stevig zweette waarop ze prompt haar witte handdoek tussen de benen liet glijden, er richting oksels mee ging om vervolgens het zweet op haar gezicht af te deppen. En dat alles deed ze zonder ook maar één seconde te denken om zich daarvoor te excuseren. Ditto zette kortom het soort festivaloptreden neer dat nummer na nummer groeide naar een climax. Een concert dat te nemen of te laten was, net als de zangeres zelf. Direct. Rechttoe rechtaan. No nonsense. Wat houden we van zo’n aanpak! Ditto bracht zo’n set waarmee ze zieltjes won. En jawel hoor, ook die van ons. Wat een fenomenale stem heeft ze! Wat een plezier om iemand met zo enorm veel goesting op het hoofdpodium van Rock am Ring te zien als deze 37-jarige Amerikaanse!

Recensie: Beth Ditto ★★★★1/2

Recensie Thirty Seconds to Mars ★★★

desc

vrijdag 1 juni 2018 Nurburgring Eifel DuitslandBert Hertogs

De ‘Does anyone wants to come on stage with Thirty Seconds to Mars’?-show bracht de Amerikaanse rockband op Rock Am Ring. Een optreden dat je nog bezwaarlijk als ‘live’ kon bestempelen. Gitarist Tomo Mili?evi? heeft om persoonlijke redenen immers de tour verlaten. Geruchten gaan de ronde dat er meer aan de hand is vermits de Leto-broers zich steeds duidelijker als duo profileren. Zo toont de website van Rock am Ring de promofoto van de band als duo en niet als trio, en zijn er online video’s zonder Tomo te zien, enz. Enkel de charismatische zanger Jared Leto en zijn broer, de drummer Shannon Leto staan dus op het podium. Al de rest van muziek (synths, gitaren, enz.) loopt mee via tracks. Jared toonde vooral op de Nürburgring een meesterlijk entertainer te zijn die het publiek moeiteloos op zijn hand krijgt. Tijdens ‘Up in the air’ haalde hij alvast alles uit de kast. Vuurwerk? Check. Het publiek laten meeklappen? Check. De catwalk en het B-podium oplopen? Check. Het publiek verder oppoken door ‘Make some noise!’ te roepen? Check. Shannons basdrum het nummer laten versnellen en crescendo laten gaan? Check. De song stilleggen, de lichten uit laten gaan om tijdens die break van enkele seconden het publiek nogmaals bijkomend op te poken? Check. Om finaal af te werken door een sit down te organiseren en de fans simultaan te laten rechtveren? Je noemt het, Jared deed het.

Recensie: Thirty Seconds to Mars ★★★

Recensie Daar gaan we weer ★★★★1/2

desc

woensdag 30 mei 2018 Zuiderpershuis AntwerpenBert Hertogs

Met ‘Daar gaan we weer’ toont het Vlaams-Nederlandse theatercollectief Wunderbaum aan de hand van een scherpe tekst van Annelies Verbeke op hilarische wijze hoe racisme, vooroordelen, en seksisme in de hoofden van iedereen sluipt. Ook in die van veertigers die voor een linkse ruimdenkende progressieve liberale organisatie werken. Een crisissfeertje heerst er onder de drie protagonisten Inge (Wine Dierickx), Ton (Matijs Jansen) en Lesley (Maartje Remmers met héérlijke mimiek, zo doet ze haar hoofd naar voor en achter in korte bewegingen wanneer ze niet uit haar woorden komt om toch maar cool te blijven wezen). De recentste cover van hun magazine wordt namelijk als racistisch bestempeld door de buitenwereld. Er is een naakte zwarte vrouw met haar kont naar het publiek gericht op te zien terwijl ze een boek leest. Tot overmaat van ramp staat een extreemrechtse organisatie wel achter de cover, blijkt uit een Tweet. Kortom: ze dragen een mensbeeld uit waar ze als collectief niet voor (zouden mogen) staan hoewel het collectief zelf niet al te veel diversiteit te bieden heeft.

Recensie: Daar gaan we weer ★★★★1/2

Recensie MAD ★★★★

desc

dinsdag 29 mei 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Hoe zou topoverleg tussen de leiders van de VS en China eruit zien? Behoorlijk absurd als je het aan Arsenaal/Lazarus en Zuidpool vraagt. In de voorstelling M.A.D. spelen Sofie Decleir (Mi) en Willy Thomas (John) met de tijd die gewonnen of verloren wordt en verglijdt, met communicatie over de communicatie. Decleirs ‘Dit is geen gesprek, John’ heeft iets weg van het surrealisme van René Magritte. Uiteindelijk gaat het op het eerste zicht nog nergens over, behalve dan om het spel dat gespeeld wordt. Ook al stelt Mi dat ze nadat ze op Harvard gestudeerd heeft, niet meer van spelletjes houdt, is niets echter minder waar. De mindfuck die plaatsvindt doet denken aan dansen terwijl beide partners alle moeite van de wereld hebben om zich een houding aan te nemen ten opzichte van elkaar, laat staan akkoord geraken wie leidt en wie geleid wordt, wie dient en wie gediend wordt. Een clash tussen twee ego’s, tussen twee culturen ook, krijgen we te zien.

Recensie: MAD ★★★★

Recensie Demi Lovato in de Lotto Arena ★★★1/2

desc

maandag 28 mei 2018 Lotto Arena MerksemBert Hertogs

In een snikhete Lotto Arena startte Demi Lovato haar ‘Tell me you love me’-tour op Europees vasteland. Een extreem luid optreden dat goed was voor 6.500 Lovatics in smeltende omstandigheden. Naar Lotto Arena-normen had de Amerikaanse een grote productie bij om haar zesde studioalbum voor te stellen. 15 trucks en 6 bussen aan mensen en materiaal heeft ze immers mee op de baan. Lovato hield de ganse tijd haar zonnebril op. Met ‘Jullie weten dat ik van vechten en boksen hou.’ liet ze uitschijnen dat er achter die glazen een of meerdere blauwe ogen zouden te vinden zijn. ‘Ik wou dit optreden niet annuleren.’ voegde ze daar nog aan toe. Tijdens ‘Confident’ zagen we haar trouwens ook in boksersoutfit op het podium, met op haar broekje de titel van de song gedrukt terwijl de dansers deden alsof ze boksten. De danseressen wonnen het – uiteraard – van de mannen. ‘Speelt een artieste werkelijk al zo snel met annulatiegedachten om een blauw oog?’ vroegen we ons af. What’s next? Een (mogelijke) annulatie van een optreden om een gebroken teennagel?

Recensie: Demi Lovato in de Lotto Arena ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter