<<    >>

Recensie 13 de musical ★★★★1/2

desc

vrijdag 8 februari 2019 CC LuchtbalBert Hertogs

Arianator of niet, 13 de musical van The Singing Factory moét je gewoon gezien hebben. Met stip is dit de strafste, leukste, en beste productie met jongeren die dit voorjaar speelt. Vergeet de fletse en vaak erg flauwe Ketnetmusical waar Studio 100 mee achter zit, die al enkele edities na elkaar erin slaagt om brol te serveren, 13 de musical toont écht Vlaams talent in een wervelende productie in een regie van Wanne Synnave die je meezuigt in de wereld van pubers, hun angsten (hun imago!), verlangens (dé (eerste) tong(kus)!), stiekem naar een 16+ horrorfilm willen, een piercing, een push up bh willen, er heel wat voor over hebben om er toch maar bij te mogen horen, uitgesloten worden als freak, en de vele intriges en roddels die ze lanceren om diegene of datgene te bereiken wat op hun verlanglijstje staat. Wat deze productie bijzonder maakt, is dat er enkel jongeren op het podium staan die de voorstelling moeiteloos weten te dragen, vlekkeloos solo, in duet, trio zingen en ook meerstemmig (zo horen we bijvoorbeeld vier groepen tegelijkertijd in het ensemble) in combinatie met puik acteren en dansen. Voor de choreografieën tekende overigens niemand minder dan Matthew Michel. The Singing Factory toont hiermee dat het erg straffe Magdalena de musical geen toevalstreffer was. Integendeel, de organisatie bulkt van het talent, passie voor musical voor én achter de schermen.

Recensie: 13 de musical ★★★★1/2

Recensie La Musica II ★★★1/2

desc

donderdag 7 februari 2019 Fakkeltheater Rode ZaalSascha Siereveld

Wanneer twee ex-geliefden elkaar op de dag dat ze hun definitieve echtscheidingsdocumenten ondertekenen terug ontmoeten in de lobby van het hotel waar ze vroeger als jonge geliefden woonden, worden ze niet alleen geconfronteerd met elkaar, maar ook met hun passie, hun haat, hun angsten en onzekerheden, de onbeantwoorde vragen en het grote “Hoe moet het nu verder?”. In “La Musica II” uit 1985 liet schrijfster Marguerite Duras haar personages Michel en Anne-Marie voortdurend pendelen tussen de meest extreme gevoelens van nostalgie voor hun pure liefde en de rancune voor wat het later verworden was. David Cantens en Katrien De Becker moesten hun publiek dan ook meenemen in een turbulent en emotioneel verhaal van een ongemakkelijke ontmoeting tussen twee gekwetste zielen. Ze kregen gelukkig de hulp van Udo die niet alleen zorgde voor de soundtrack, maar op tijd en stond ook de vertolker was van de onuitgesproken verlangens en gevoelens. Het resultaat was een pakkende voorstelling die af en toe wel te kampen had met de beperkte verstaanbaarheid van David Cantens.

Recensie: La Musica II ★★★1/2

Recensie Cardillac ★★

desc

zondag 3 februari 2019 Opera AntwerpenBert Hertogs

Met Cardillac van Paul Hindemith uit 1926 presenteert Opera Vlaanderen de dertigste en laatste regie in ons land van regisseur Guy Joosten. Opera Antwerpen is daarvoor een toplocatie omdat de voorstelling is vernoemd naar het hoofdpersonage, een goudsmid. Op een boogscheut van het operahuis bevinden zich immers allerlei goudhandels en diamantzaken. Zeker, het is een verdienste van Aviel Cahn dat ie tijdens zijn periode als intendant van Opera Vlaanderen, ook koos voor niet vanzelfsprekende titels, opera’s die in de vergetelheid zijn geraakt, die bijvoorbeeld gemaakt werden in het interbellum, maar waar wel enkele pareltjes in zitten (zoals ‘Das Wunder der Heliane’ van Korngold). Sommige van die opera’s hebben immers zuiver om politieke redenen hun weg niet gevonden naar het brede publiek omdat de tijdsgeest tijdens of net na de creatie van het werk niet gunstig bleek, of de componist in ongenade was gevallen. Maar net als vergeten groenten, zijn sommige opera’s ook gewoon vergeten omdat ze niet lekker smaken, of een bijsmaak (denken we maar aan pastinaak) hebben. Dat geldt voor Cardillac. Je weet immers al van bij het begin wie de dader is van de verschillende moorden in de stad. Moorden die steeds plaatsvonden nadat het slachtoffer in kwestie zich een juweel had aangeschaft bij Cardillac. Daardoor is de opera geen thriller, geen crimi en al helemaal geen whodunnit, laat staan spannend. Maar eerder iets dat vis noch vlees is en ons wellicht daarom op onze honger liet.

Recensie: Cardillac ★★

Recensie Passing the Bechdel Test ★★

desc

zondag 3 februari 2019 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Oersaai, veel te lang, een overdaad aan info, een bijeengeharkte voorstelling op basis van bestaand materiaal, … het zijn maar enkele zaken die spontaan in ons opkomen wanneer we een erg zwak Passing the Bechdel Test van Jan Martens beschrijven. In Passing the Bechdel Test mag ie dan wel 13 meisjes op de scène hebben die het niet alleen over mannen hebben, en zo moeiteloos slagen voor deze test waarnaar de titel verwijst die gemaakt is voor producties om te checken of ze niet discriminerend/seksistisch werken voor vrouwen, een test die trouwens erg relatief is vermits er soms in een productie geen vrouwenrol kan zijn denken we maar aan de films ‘Bohemian Rhapsody’ (over Queen), ‘Green Book’ (over twee mannen on the road), ‘Christopher Robin’ (over Pooh en zijn vriendje) en ‘Love, Simon’ (over homoseksualiteit), … Het zijn enkele recente films die de test niet doorstaan. Maar discrimeneren ze daarom vrouwen of zijn ze seksistisch? Dat is toch erg kort door de bocht. Feit is dat Passing the Bechdel Test, niet slaagt in onze test. Daarvoor is de spanningsboog van de voorstelling veel te slap, voelt het geheel als een aaneenrijging van losse scènes aan en verliest Martens focus. Op den duur gaat het over van alles en nog wat, over tot een minderheid behoren tout court, over bevallen (wat nog de meest grappige scènes van al oplevert trouwens met tekstfragmenten van Maggie Nelson en Vita Sackville-West), en over literaire kritiek.

Recensie: Passing the Bechdel Test ★★

Recensie Geef mijn hand terug ★★★1/2

desc

zaterdag 2 februari 2019 CC Sint-NiklaasBert Hertogs

Geef mijn hand terug van Bronks werd vorig jaar geselecteerd door het Theaterfestival als een van de beste jeugdvoorstellingen. Terecht, want de tekst van Joris Van den Brande die over ongeneeslijk ziek zijn gaat en wat daar allemaal bij komt kijken, is goed. De verdienste van deze productie die deels ook filosofeert over het leven, is dat het jongeren een moeilijk thema als het levenseinde, doodgaan, en wat doen met de tijd die je nog rest, zeer bevattelijk brengt, met humor ook en bespreekbaar maakt.

Recensie: Geef mijn hand terug ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter