<<    >>

Recensie The way she dies ★★★1/2

desc

zaterdag 11 mei 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Elkaar (niet) verstaan en dan maar teruggrijpen naar een boek, in dit geval Anna Karenina, de roman van Tolstoj en de boventitels (van Martine Bom) in The way she dies dat Tiago Rodrigues schreef. Dat doen Tg STAN en het Teatro Nacional D waarvan we vier acteurs op de bühne zien: twee Vlaamse (Jolente De Keersmaeker en Frank Vercruyssen) en twee Portugese (Isabel Abreu en Pedro Gil). De twee koppels staan allebei net voor de rand van het overspel en zullen dan ook andere duo’s vormen. Het komt ook tot een confrontatie tussen de twee mannen waarbij Pedro in het boek een foto van zijn geliefde ziet met lelies, een foto die hem jaloers zou moeten maken, boos, alleszins een andere reactie uitlokken dan een compliment. Ook hij uit net als Frank dus niet meteen zijn emoties. Pas later horen we hem de vergelijking maken tussen een relatie en een huis bouwen: ‘Je wil dat het een ruïne wordt nog voor het bewoond wordt.’ klinkt het triest. Frank die de man van Jolentes personage speelt krijgt op een dag haar minnaar Pedro voor de deur. ‘Uw minnaar was hier. Ik moet toegeven dat ik ontgoocheld ben. Hij heeft Anna Karenina niet gelezen’ zegt ie fijntjes. Verderop in de voorstelling blijft Yolente aandringen op een gesprek met Frank. Die wil dat pas wanneer het boek uit is. ‘Ik lees zo snel als ik kan.’ klinkt het waarbij hij haar op hem laat wachten.  

Recensie: The way she dies ★★★1/2

Recensie Veel te veel te veel ★★★1/2

desc

zaterdag 11 mei 2019 HetPaleisBert Hertogs

Veel te veel te veel van Kopergietery en Les pieds dans le vent in een regie van Johan de Smet leest als een ode om tevreden te zijn met minder. De productie kaart overconsumptie aan die ons echt niet gelukkiger maakt ook al doen we soms alsof dat wel zo is door een zoveelste selfie te nemen bij de aankoop van alweer een product dat we niet per se nodig hebben. Daarnaast behandelt het de enorme mogelijkheden die kinderen hebben met alles wat slechts op een muisklik van hen verwijderd is. Het risico is dat ze door zo veel prikkels overprikkeld geraken en zelfs kunnen opbranden. Verder trekt de voorstelling die (schaduw)spel en muziek (die van de hand is van Joeri Cnapelinckx) combineert ook de ecologische kaart met Polar de ijsbeer die bij Vincent is gaan intrekken omdat de ijsschots waarop die leefde door de klimaatopwarming uiteindelijk verdwenen is. Tenslotte moedigt de voorstelling kinderen ook aan om zich niet te laten meeslepen door de massa maar er een gezonde kritische geest op na te houden, een zeker je m’en foutisme dus te praktiseren en het egocentrisme in te ruilen voor altruïsme.

Recensie: Veel te veel te veel ★★★1/2

Recensie Lulletje ★★★★1/2

desc

donderdag 9 mei 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Een epische voorstelling leverde Johan Petit af met Lulletje in de Bourla. De acteur stond danig voor lul toen ie maar liefst drie keer met microfoonproblemen te kampen kreeg. Zijn headset leverde door een slecht contact met zijn zendertje storende kraakgeluiden op waardoor ie even zelf alles opnieuw moest checken. Niet veel later was het weer prijs en moest ie noodgedwongen even niet versterkt verder (maar had je al snel door dat ie dat nooit anderhalf uur zou kunnen volhouden om de ganse tijd verstaanbaar te blijven op het vierde balkon gezien de voorstelling hopeloos uitverkocht was). Vervolgens kreeg ie een nieuwe headset die niet werkte, en moest hij overgaan naar een micro met draad, om uiteindelijk uit zijn lijden verlost te geraken. Extra opgefokt geraakte ie daardoor, wat perfect paste bij deze voorstelling. En wat nog straffer was, terwijl zo veel technische problemen doorgaans ervoor zorgen dat het publiek afhaakt (en soms zelfs tot boe-geroep leidt), moedigde het publiek hem constant aan en gaf het hem zelfs een applaus.

Recensie: Lulletje ★★★★1/2

Recensie Stella ★★★★1/2

desc

woensdag 8 mei 2019 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Groots poppentheater over ergens (niet) passen, dat leveren De Roovers en Theater FroeFroe af met Stella ster van de zee. De tekst, die gebaseerd is op het sprookje van Gerda Dendoven, gaat over een meisje, Stella, dat op een dag letterlijk opgevist wordt door een visserskoppel (Sanderijn Helsen en Frank Dierens) dat al lange tijd een kinderwens had. Het kind (‘frammetje’, de twee spreken een taal die een mengeling is van West-Vlaams, Zuid-Afrikaans, Fries, Antwerps, Engels, Duits, Noors en nog een paar andere talen) groeit echter als kool en zal al snel te groot – letterlijk en figuurlijk - zijn om nog naar school te gaan. Ook de directie stelt vast dat het niet langer kan omdat ze (onbedoeld) als reuzin de andere kinderen kwetst wanneer er eentje trampoline springt op haar hand of door haar vertrappeld wordt tijdens verstoppertje spelen wanneer Remy zich achter haar voet verscholen heeft. De school gaat dan ook overstag na de zoveelste klacht van een ouder van een van de andere kinderen en stelt dat Stella niet langer school kan blijven lopen bij hen omdat ze te groot is geworden. Letterlijk kan je dat interpreteren als een sneer naar het M-decreet, en hier een verhaal inzien dat inclusie en assimilatie soms gewoon totaal faalt (voornamelijk door volwassenen, als het van de kinderen afhangt niet), wat op zijn zachtst gezegd een controversiële visie is, die weliswaar zijn recht heeft (ook al is de toeschouwer het daar misschien niet mee eens) om geuit te worden in welke kunstvorm dan ook, en dat Stella daarom wegtrekt. Figuurlijk kan je de voorstelling interpreteren als een meisje dat de stad laat voor wat ze is en kiest voor het groen (FroeFroe steekt wel vaker een ecologisch thema in zijn werk) en dat ze te groot is (dus op een leeftijd is gekomen) om op haar eigen benen te gaan staan. Belangrijk is dat het namelijk Stella’s eigen keuze is, waarbij ze tegen het voorstel van haar adoptieouders ingaat om te blijven (wat eigenlijk niet echt een valabel alternatief is). Haar adoptievader minimaliseert echter de situatie ook wel wat: ‘ze is een famme als iedereen alleen een bitje groter.’

Recensie: Stella ★★★★1/2

Recensie Claire Darling ★★★1/2

desc

dinsdag 7 mei 2019 UGC AntwerpenBert Hertogs

Een ware state of mind-film levert Julie Bertuccelli af met Claire Darling. In de prent die gebaseerd is op Faith Bass Darling’s Last Garage Sale van Lynda Rutledge besluit het vereenzaamde hoofdpersonage (fenomenaal neergezet door Catherine Deneuve wiens verwarde uitdrukking indruk maakt) op de eerste dag van de zomer in Verderonne om plots een aantal jongens aan te spreken om haar te helpen een deel van haar inboedel buiten te zetten. Ze wil een garageverkoop houden en haar spullen, die allemaal een verhaal met zich meedragen, aan een klein prijsje verkopen aan buren en geïnteresseerden. Gelovig als ze is, denkt ze immers dat ze die nacht zal sterven. De drang om te verzamelen wordt in de psychoanalyse omschreven als de dood voor je uitstellen omdat je steeds op zoek zal zijn naar een ontbrekend stukje uit de puzzel om je collectie volledig te maken. De objecten hielpen Darling door haar turbulent en flamboyant leven. Van zodra ze deze verkoopt, hun verhaal vertellend aan de toekomstige eigenaars, schenkt ze hen een nieuw leven wat niet meer of niet minder betekent dan dat ze haar eigen dood aanvaardt.

Recensie: Claire Darling ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter