<<    >>

Recensie Macbeth ★★★★

desc

zondag 30 juni 2019 Opera AntwerpenBert Hertogs

Grenzeloze ambitie (zonder plan) en machtshonger: het kan goed fout lopen als (politieke) leiders met die kenmerken aan de macht geraken. Dat is dan ook hét hoofdthema van Shakespeares Macbeth, in een libretto gegoten door Francesco Maria Piave en op muziek gezet door Verdi waarmee intendant Aviel Cahn afscheid neemt van Opera Vlaanderen. Voor de derde keer doet ie beroep op de Duitse regisseur Michael Thalheimer. Eerder bracht hij de Verdi-opera’s La Forza del Destino (2012) en Otello (2016) naar Antwerpen. Wie concertnews.be wat volgt, wéét dat we totnogtoe geen grote fan waren van Thalheimers werk bij Opera Vlaanderen. Diens Otello vonden we alle operaclichés opeenstapelen zoals de uitgestrekte hand als beeld van verlangen in verder een erg statische scenografie die we voor geen meter konden smaken. Wat de ene ‘uitgepuurd’ noemt, vinden wij op scenografisch vlak ronduit saai en slaapverwekkend. Ook zo tijdens de eerste twee bedrijven van deze Macbeth. Het lichtplan van Stefan Bolliger blijkt daarnaast nog eens erg conventioneel met fel wit licht dat de bliksem en het gevaar voorstelt, rode belichting voor de wraak en wit tegenlicht vs. verduistering en op het einde het omgekeerde daarvan als beeld van in en uit een duistere periode geraken.

Recensie: Macbeth ★★★★

Recensie Tsaar Saltan ★★★★

desc

zaterdag 29 juni 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Een eeuw(igheid) geleden is het dat Tsaar Saltan van Nikolay Rimsky-Korsakov uit 1900 nog in de originele Russische taal te horen was in de Munt. De recentste opvoering dateert er namelijk van 1926, maar was toen in het Frans. Nu brengt de Munt opnieuw het origineel op de planken én voegt de Russische regisseur Dmitri Tcherniakov een extra laag aan het sprookje. Het personage waar alles om draait, tsarevitsj Gvidon (sterk gezongen én gespeeld, let op de non-verbale expressie door Bogdan Volkov die weet te overtuigen in zijn Munt- en roldebuut), de zoon van de tsaar en de tsarina, blijkt namelijk een autist en pas op het einde wordt ie herenigd met zijn biologische vader (de Kroatische bas Ante Jerkunica) nadat de intriges van de zussen van de tsarina en Babaricha aan het licht zijn gekomen. Zij wilden namelijk ook trouwen met de tsaar, maar het aanbod van hun zus Militrissa: een krijger baren, was groter.

Recensie: Tsaar Saltan ★★★★

Recensie Circus I love you ★★★1/2

desc

vrijdag 28 juni 2019 Sloepenweg AntwerpenBert Hertogs

Met Circus I love you opent de 25ste editie van Zomer van Antwerpen, dat daarmee terug naar de basis lijkt te gaan. Eerder kiezen voor jong en bij ons minder gekend talent in plaats van een best of, vol crowdpleasers, hoewel het Finse hedendaagse circusgezelschap Sirkus Aikamoinen al tien jaar op de teller heeft, is een visie die we enkel maar een warm hart kunnen toedragen. Circus I love you gaat dan ook naar de kern van het genre, kiest voor eenvoud, in een bijna volledig doorgecomponeerde voorstelling die klezmer (accordeon, troms, drums, klarinet, sax, contrabas, trompet al dan niet met demper), progressieve rock, jazz, nostalgische tapdans en een snuifje elektronica (keytar), Oosters en Westers met elkaar combineert in een eclectische mix. Het resultaat is een degelijke voorstelling die perfect getimed is (een uurtje) en erin slaagt de aandacht van jong en oud te behouden. Ook, en niet zelden, tijdens de changementen waarbij we Saana Leppänen halsbrekende toeren zien uithalen wanneer ze (niet gezekerd!) de nok in klimt via de gele doeken, kijken we onze ogen uit. Circus I love you is om kort te gaan een erg sympathieke voorstelling geworden die tijdens haar première op Zomer van Antwerpen een terechte gedeeltelijke staande ovatie kreeg.

Recensie: Circus I love you ★★★1/2

Recensie Booksmart ★★★1/2

desc

vrijdag 28 juni 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Oppervlakkig en diep tegelijkertijd is Booksmart, de tienerkomedie van Olivia Wilde. Net die tegenstelling maakt de film, die zich duidelijk op een vrouwelijk bioscooppubliek richt onweerstaanbaar. Molly (Beanie Feldstein) en Amy (Kaitlyn Dever) stellen een dag voor ze afstuderen vast, dat ook hun jaargenoten naar Yale en andere topuniversiteiten kunnen. En zij die niet verder willen of kunnen studeren, wordt een goedbetaalde job bij Google bijvoorbeeld aangeboden. Het is dan pas dat de twee vaststellen wat voor opofferingen ze gedaan hebben de afgelopen jaren door uitsluitend te focussen op hun schoolcarrière terwijl de anderen wel in staat bleken feesten, al dan niet en losbandig seksleven en studeren te kunnen combineren. Dus beslissen ze om naar hét afstudeerfeestje van het jaar te gaan en daar hun achterstand op één nacht in te halen. Drugs, alcohol, jagen op de man en vrouw waar ze al jaren heimelijk verliefd op zijn (Amy voelt iets voor Ryan, gespeeld door Victoria Ruesga, Molly voor Nick, gespeeld door Mason Gooding), flirten met illegale zaken, zoals opduiken op de achterbank van een pizzakoerier in de hoop te weten te komen waar Nicks feestje doorgaat, en ander experimenteel gedrag zoals lesbische seks (Bye bye ‘Ling Ling’ panda teddy bear. Welcome real vagina!) waarbij het ‘foute’ gaatje gestimuleerd wordt, en sukkelseks in de badkamer tussen Amy en Hope (Diana Silvers, die op dit moment ook te zien is in MA) die verre van romantisch is als je onder invloed bent,  … moeten hun seuterig imago oppoetsen voor de twee elkaar een jaar niet meer zullen zien. Amy gaat namelijk tampons maken in Botswana, omdat vrouwen daar te vaak slachtoffer zouden zijn van leeuwen, die hun menstruatiebloed vanop afstand zouden kunnen ruiken.

Recensie: Booksmart ★★★1/2

Recensie Toy Story 4 ★★

desc

donderdag 27 juni 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Toegegeven, erg grote fans van het ondertussen 24 jaar oude Toy Story zijn we nooit geweest hoewel de allereerste computergeanimeerde film ondertussen mythische proporties verkregen heeft bij de fans van het eerste uur, een nieuwe generatie jongeren en filmcritici. De vierde én tevens laatste film uit de reeks is nu uit in de bioscoop: Toy Story 4. En hoewel de film ook familie- en vriendschapsbanden naar voor zet als thema, een warm nest in kleurgebruik uitademt net zoals de allereerste film, ontbreekt die hartelijke, gezellige laag hier toch een beetje. Verder valt vooral het erg lijzige tempo van deze prent op die bij momenten angstaanjagender is (verschillende keren weet Benson ons schrik aan te jagen) dan een gemiddelde goedkope horrorfilm. Om kort te gaan: Toy Story 4 is zo’n film die alweer zo’n 100 minuten duurt waarbij je je afvraagt of het echt niet korter kon om het verhaal te vertellen. Zo’n film waar je tijdens het kijken zit te mijmeren naar de tijd dat films van Disney gebald waren en het verhaal op zo’n 60 à 70 minuten verteld werd. Wij zagen de film in 4DX, stoorden ons aan het regeneffect dat maar blééf duren tijdens de openingsscène en zagen dat de actiescènes wel van erg korte duur waren. Op zo’n momenten heb je door dat die vooral verweven zitten in de film om de aandacht van de kinderen te houden bij de film wiens spanningsboog verre van top is. Die scènes voelen dan ook in eerste instantie als effectbejag aan, en de ganse 4DX-ervaring lijkt net als de eindscène waarin het speelgoed van Bonnie met het gaspedaal en de remmen van Bonnie’s vader mobilhome spelen terwijl hij probeert te rijden. De mobilhome gaat dus een eigen leven leiden: bruusk remmen, vooruit rijden, remmen, vooruit rijden, enz. Vermoeiend om mee te maken? En of!

Recensie: Toy Story 4 ★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter