<<    >>

Recensie Eiland ★★★★1/2

desc

zaterdag 4 januari 2020 Eendrachtstraat 29 AntwerpenBert Hertogs

Als je als journalist wil weten wat het publiek van Eiland vond op Wintervuur, hoef je alleen maar de logboeken erop na te slaan. Ja, sorry Nederlandse collega’s, dat is dus de reden waarom het zo lang duurde eer ik klaar was om mijn sokken en schoenen aan te doen. Een bloemlezing: ‘zeer intens’, ‘stilstaan tot wat er echt toe doet’, ‘bezinken zal het’, ‘een mooie ervaring’, ‘loslaten is moeilijk’ en ‘lichtjes erotisch’ vinden wij allemaal topantwoorden.

Recensie: Eiland ★★★★1/2

Recensie Dystonie ★★★

desc

zaterdag 4 januari 2020 Hoek Slachthuislaan - Denderstraat AntwerpenBert Hertogs

Guillaume Martinet, Joseph Viatte en André Hidalgo spelen in de breedte van een circustent Dystonie. Het publiek zit aan beide kanten over elkaar. Joseph Viatte staat al aan de tribune wanneer we binnenkomen. In een rok is hij gehuld, en het mag duidelijk zijn dat vooral de finesse, de vrouwelijke kant van hem zal komen in deze voorstelling die ook een erotische, seksuele laag heeft.

Recensie: Dystonie ★★★

Recensie Requiem voor de vissen ★★★★1/2

desc

zaterdag 4 januari 2020 Hoek Slachthuislaan - Denderstraat AntwerpenBert Hertogs

Toen het Lobroekdok in 2017 gesaneerd werd, werden er 17 scheepswrakken ontdekt (officiële cijfers spreken over 18 boten waarvan 10 gezonken geborgen werden). De Kleine Expeditie vond het dan ook niet meer dan gepast – met de glimlach op het gezicht - om 9 verhalen te vertellen en zo een waardig en sereen afscheid te bieden via een laatste groet in Requiem voor de vissen terwijl het publiek mee op de boot even op het bewuste dok vaart. Een erg knappe voorstelling levert dat op in de stijl van een uitvaart waarbij de acteurs en actrices elkaar en hun (ons lijkt het vooral gepeelde) zenuwen onder controle moeten zien te houden. Heerlijk is de sneer naar de Vlaams-Nationalisten op het einde van de voorstelling ook.

Recensie: Requiem voor de vissen ★★★★1/2

Recensie De Meisje ★★★★1/2

desc

donderdag 2 januari 2020 CC MerksemBert Hertogs

Een staande ovatie en luid gejoel ontving de Meisje, een monoloog die Jaouad Alloul brengt in het Cultuurcentrum van Merksem dat drie avonden op rij het bordje ‘uitverkocht’ mag bovenhalen tijdens Wintervuur. Samen met Johan Petit schreef hij de tekst over jezelf aanvaarden en aanvaard worden. Knap is de boog die de voorstelling maakt van humoristisch, feestend escapisme tot muisstil ontnuchterend wanneer het over de dood gaat. De Meisje is meer dan een coming out-verhaal van een moslimjongen die homo is en ervan houdt om een vrouw te zijn als drag queen. Het is een universeel verhaal (niemand luistert er bijvoorbeeld naar de jongste, in geen enkele familie), dat herkenbaar is voor iedereen, ongeacht de culturele achtergrond die men heeft, over het gevoel hebben zich te moeten verantwoorden voor wie men is, of nog sterker zich daarvoor moeten excuseren, terwijl er helemaal niets te excuseren valt. Men is wie men is.

Recensie: De Meisje ★★★★1/2

Recensie Strach a fear song ★★★1/2

desc

woensdag 1 januari 2020 Hoek Slachthuislaan - Denderstraat AntwerpenBert Hertogs

Het moet wellicht een van de publieksfavorieten van Wintervuur zijn: Strach a fear song van Théâtre d’un jour dat een volledige staande ovatie ontvangt achteraf. De toeschouwers worden door de drie acrobaten Airelle Caen, Denis Dulon en Guillaume Sendron dan ook betrokken bij de voorstelling. Vooral de eerste rijen dan zodat voor die toeschouwers het alvast een immersive operacircus-ervaring wordt. Waarom wij dan toch eerder zuinig zijn in onze quotering? Het narratief is wat aan de magere kant en in een niet al te hoge tent hand op hand-acrobatie, menselijke torens en vertrouwensspelletjes met drie spelen ((achter)overhellen zodat de ander je opvangt, waarin ze ook als vierde, de pianist Jean-Louis Cortès betrekken) zijn snel uitgewerkt zodat publieksparticipatie niet anders dan een logisch gevolg bleek om tot een voorstelling van een uurtje te komen. Hoewel veel mensen wellicht net dat aspect zullen onthouden (zoals een vrouw die bijvoorbeeld willekeurig uit het publiek wordt geplukt die letterlijk en figuurlijk haar eerste passen zal zetten als acrobate, ondersteund door de drie professionals), onthouden wij vooral de erg sterke eclectische soundtrack van Jean-Louis Cortès die speels en gepunte ritmes afwisselt met tragere (met naast eigen composities zoals ‘La berceuse des loups’ waarin je Brahms’ Lullaby in kan horen, ook arrangementen van Purcells ‘Cold song’, ‘Ah! Spietato’ van Haendel, ‘Nana’ van Manuel de Falla en ‘Shure on this shining light’ van Samuel Barber) die op piano de operazangeres, sopraan Julie Callbete begeleidt. Wat haar prestatie zo uitzonderlijk maakt is dat ze zelf ook aan wat acrobatie doet. Zo laat ze zich opvangen door het publiek wanneer de eerste rijen hun handen mogen uitsteken terwijl ze ‘Dance me tot he end of love’ van Leonard Cohen zingt, een scène die eindigt met de acrobaten die enkele toeschouwers uit het publiek plukken om ermee te slowen, maar ze zal ook Airelle Caen (of Alice Noël) ondersteboven vasthouden en ronddraaien terwijl ze een moeilijke partij te zingen heeft. Faut-le faire.

Recensie: Strach a fear song ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter