<<    >>

Recensie Strach a fear song ★★★1/2

desc

woensdag 1 januari 2020 Hoek Slachthuislaan - Denderstraat AntwerpenBert Hertogs

Het moet wellicht een van de publieksfavorieten van Wintervuur zijn: Strach a fear song van Théâtre d’un jour dat een volledige staande ovatie ontvangt achteraf. De toeschouwers worden door de drie acrobaten Airelle Caen, Denis Dulon en Guillaume Sendron dan ook betrokken bij de voorstelling. Vooral de eerste rijen dan zodat voor die toeschouwers het alvast een immersive operacircus-ervaring wordt. Waarom wij dan toch eerder zuinig zijn in onze quotering? Het narratief is wat aan de magere kant en in een niet al te hoge tent hand op hand-acrobatie, menselijke torens en vertrouwensspelletjes met drie spelen ((achter)overhellen zodat de ander je opvangt, waarin ze ook als vierde, de pianist Jean-Louis Cortès betrekken) zijn snel uitgewerkt zodat publieksparticipatie niet anders dan een logisch gevolg bleek om tot een voorstelling van een uurtje te komen. Hoewel veel mensen wellicht net dat aspect zullen onthouden (zoals een vrouw die bijvoorbeeld willekeurig uit het publiek wordt geplukt die letterlijk en figuurlijk haar eerste passen zal zetten als acrobate, ondersteund door de drie professionals), onthouden wij vooral de erg sterke eclectische soundtrack van Jean-Louis Cortès die speels en gepunte ritmes afwisselt met tragere (met naast eigen composities zoals ‘La berceuse des loups’ waarin je Brahms’ Lullaby in kan horen, ook arrangementen van Purcells ‘Cold song’, ‘Ah! Spietato’ van Haendel, ‘Nana’ van Manuel de Falla en ‘Shure on this shining light’ van Samuel Barber) die op piano de operazangeres, sopraan Julie Callbete begeleidt. Wat haar prestatie zo uitzonderlijk maakt is dat ze zelf ook aan wat acrobatie doet. Zo laat ze zich opvangen door het publiek wanneer de eerste rijen hun handen mogen uitsteken terwijl ze ‘Dance me tot he end of love’ van Leonard Cohen zingt, een scène die eindigt met de acrobaten die enkele toeschouwers uit het publiek plukken om ermee te slowen, maar ze zal ook Airelle Caen (of Alice Noël) ondersteboven vasthouden en ronddraaien terwijl ze een moeilijke partij te zingen heeft. Faut-le faire.

Recensie: Strach a fear song ★★★1/2

Recensie Ghost Tropic ★★★

desc

woensdag 1 januari 2020 Cinema Cartoon sBert Hertogs

Een erg trage maar best wel mooie film is Ghost Tropic van Bas Devos. Wat de prent zo speciaal maakt is dat er bijna consequent gekozen wordt om de camera stil te houden tijdens het registreren. Op een paar scènes na waarin die naar achter beweegt en we zo actrice Saadia Bentaïeb van close up naar groot plan zien gaan, beweegt de camera niet. Het is meestal dus een personage, een wagen, of iets anders dat in beeld en uit beeld verschijnt. Dat het tempo laag is, zien we al bij de start van de film wanneer Bentaïebs personage het over haar woonkamer heeft die voor haar een geschiedenis in zich draagt in elke laag terwijl een bezoeker dat wellicht anders ziet. We zien de camera haar tv, salon en salontafel lang in beeld nemen terwijl het steeds donkerder wordt. Op het einde van de film zien we de zon opkomen, het ochtend en middag worden via dat beeld. Ghost Tropic volgt het nachtelijk onderweg zijn van een poetsvrouw die van haar werk komt maar in slaap valt in het metrostel. Vermits het de laatste tram was, moet ze op eigen houtje van eindhalte Hermann-Debroux naar haar thuis op de grens tussen Molenbeek en Anderlecht stappen tijdens een koude nacht.

Recensie: Ghost Tropic ★★★

Recensie Les enfants du paradis ★★★

desc

dinsdag 31 december 2019 Hoek Slachthuislaan - Denderstraat AntwerpenBert Hertogs

Geen idee wie het lumineuze idee had bij Compagnie Marius om Les enfants du paradis onversterkt te brengen. Maar denken dat je als theatercompagnie opgewassen bent tegen het omgevingsgeluid – een optreden in the Barn, het drukke verkeer op de Ring, vuurwerkpijltjes en bommetjes die vroegtijdig afgeschoten worden op oudejaar in de buurt, blijkt toch een daad van zelfoverschatting te zijn. Erg herkenbaar is dan ook de scène waarin we de graaf Monterey (Stefaan Degand) in het ‘paradis’ (de engelenbak, de hoogste plekken in het theater) voorovergebogen met zijn hand achter zijn oor moeite te zien doen om de acteurs beneden te verstaan. Kijk, dat is dan ook wat ons lot was en dat van veel andere toeschouwers bijna drie uur. Komt daar nog eens bij dat de tribune in de tent gebogen was zodat wanneer de acteurs naar het midden toe van de tribune spreken, aan de twee uitersten van de tribune ze al deels met hun rug ten opzichte van de toeschouwers die daar zitten spreken. Dan moet je al erg sterk zijn in projecteren en volume maken met je stem. Helaas blijken enkel Bert Haelvoet, Stefaan Degand en een over de ganse lijn uitmuntende Lisah Adeaga, dé revelatie van dit stuk wat ons betreft, met haar heerlijk warme, wat lagere stem als enigen daar in te slagen.

Recensie: Les enfants du paradis ★★★

Recensie Parbleu! ★★★★1/2

desc

dinsdag 31 december 2019 Hoek Slachthuislaan - Denderstraat AntwerpenBert Hertogs

Een truweel van een voorstelling dat is de jongste van Jean-Paul Lefeuvre en Didier André: Parbleu! Wintervuur kreeg de eer om de Belgische première op zijn naam te mogen schrijven. Gevolg: vier keer mocht het bordje ‘Uitverkocht’ bovengehaald worden. Het mag duidelijk zijn: cultuurminnend Vlaanderen houdt van dit soort minimal circus, net als wij. Less is more, of hoe het niet altijd een duur massaspektakel hoeft te zijn, niet waar beste Antwerps stadsbestuur?

Recensie: Parbleu! ★★★★1/2

Recensie Every Ending ★★★

desc

maandag 30 december 2019 Eendrachtstraat 29 AntwerpenBert Hertogs

Perversie en ranzigheid in een formeel jasje gestoken waardoor de zaak tot iets hogers verheven wordt. Dat doet het Lâp collectief (Naomi Beeldens, Isaak Duerinck en Ewout Lehoucq dat voor de gelegenheid aangevuld werd met Katrin Lohmann) en regisseur Wouter Van Looy met Every Ending op Wintervuur waar de productie in première ging. Baseren doet de voorstelling zich op ‘Quartett’ van Heiner Müller uit 1980 dat op zijn beurt gebaseerd is op de briefroman ‘Les liaison dangereuses’ van Pierre Choderlos de Laclos uit 1782. Hierin zien we de libertijn Valmont aan het werk die een nieuw slachtoffer zoekt. Markiezin Merteuil die vroeger de lakens met hem deelde, houdt van intriges en die zijn bondgenoot is, vindt het geen goed idee dat ie zich zou storten op de vrome getrouwde Madame de Tourvel. Liever ziet zij hem wraak nemen op de toekomstige echtgenoot van de jonge Cécile die ze allebei nog een lesje willen leren.

Recensie: Every Ending ★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter