<<    >>

Recensie Dear Evan Hansen ★★★

desc

maandag 25 november 2019 Noel Coward Theatre LondenBert Hertogs

Zes Tony Awards won Dear Evan Hansen in de States. Nu de musical ook, na de de VS en Canada voor het eerst aan de andere kant van de plas te zien is, komen daar wellicht nog een paar Olivier Awards bij straks. Maar is de musical, waarvan het The Greatest Showman-duo Benj Pasek en Justin Paul de liedteksten en muziek schreven en Steven Levenson het boek wel zo goed? Neen. Hoewel de voorstelling thema’s al sociale angst, rouw (in ‘Requiem’ horen we hoe een zus niet kan liegen, ze mist haar overleden broer die zelfmoord pleegde niet omdat ze niet veel aan hem had en hij in haar ogen eigenlijk een monster voor haar was, de vader zingt dan weer dat ie het niet kan omdat ie te ontgoocheld in hem is, terwijl zijn vrouw niet kan geloven dat haar zoon er niet meer is) en eenzaamheid behandelt, kruipt deze productie niet onder onze huid. Zeker, die show stop – we dachten dat het nooit voorkwam op de West End, maar kennelijk waren we fout, dit was onze allereerste keer ever in Londen dat we het er meemaakten – na nog geen twintig minuten kwam er erg ongelegen – voor zover show stops al gelegen kunnen vallen. De opbouw van het verhaal was namelijk nog maar net bezig en in de scène die moest volgen zou Evan aan tafel bij de Murphys zitten om zijn verzonnen verhaal dat ie goed (maar stiekem) bevriend was met hun pas overleden zoon Connor, die zelfmoord pleegde, verder uit te diepen. Daarnaast kwam het constant op- en afrijden van ronde podiumelementen van David Korins – waar het dus fout mee kan lopen – behoorlijk repetitief en dus erg scenisch over. Doe daar de weliswaar puike visuals van Peter Nigrini (die whatsapp video messaging, social media, Youtube, en knappe grafische teksten in Word over de schermen en op het podium laat projecteren) en belichting (die erg minutieus getimed is met de bewegingen van de acteurs, denken we maar aan het schouderklopje dat vader Larry Murphy, gespeeld door Rupert Young, aan Evan geeft en tegelijkertijd voorzien wordt van een lichtverandering door Japhy Weideman bij die weliswaar zo afgemeten aanvoelen dat ze het geheel wat steriel maken) en het feit dat geen enkel personage degelijk psychologisch uitgewerkt is bij en je blijft eigenlijk met een simpel en banaal verhaal zitten over een jongen die in een hachelijke positie terecht komt waarin ie niet anders dan kon meegaan in het verhaal dat een ander ziet. Hij liegt eigenlijk niet, aanvankelijk wordt de waarheid die hij verkondigt gewoon niet gehoord zodat ie niet anders kan dan meegaan in de perceptie die een ander over en rond hem creëert. Hij is dus geen dader, eerder slachtoffer van de gebeurtenissen. Dear Evan Hansen doet op het einde het tegenovergestelde uitschijnen.

Recensie: Dear Evan Hansen ★★★

Recensie Josephine ★★★★

desc

zondag 24 november 2019 HetPaleisBert Hertogs

‘Hezellih’ met Josephine was het op de allereerste Sonic Kids in hetPaleis dit seizoen. Josephine, dat is Josefien Deloof, die een erg kenmerkend stemgeluid laat horen. Hees, wat schriel doet ze onder andere denken aan Ella Eyre, Coely en Selah Sue. Ook Alabama Shakes, Alice Phoebe Lou, Amy Winehouse en Intergalactic Lovers behoren naar verluidt tot haar invloeden. Alle toeschouwertjes mochten knus en gezellig mee het podium op en zo lekker dicht bij haar en haar puike live band zitten. Josephine bracht een mix van pop, soul en funk naar Antwerpen. Met een slimme set die dansbaar materiaal afwisselde met rustige integere songs, wist ze de allerjongsten (5-plussers) te begeesteren. Daarbij tekende ze voor wat nu al met stip het meest vertederende live moment is dat we dit jaar hebben meegemaakt. Voor ze ‘Paris’ inzette, ging ze gewoon zitten op een kussentje tussen de allerkleinsten voor het podium die zich rond haar verzamelden om een prachtig verstilde eerste strofe van het nummer te horen. Ze had werkelijk iedereen op haar hand, en de kinderen hun gefascineerde blikken die vol aandacht keken wat er heel intiem, zuiver akoestisch aan het gebeuren was, was ontzettend schoon in zijn puur- en oprechtheid. We smolten als een waterijsje onder een stralende zomerzon bij het zien van dit tafereel.

Recensie: Josephine ★★★★

Recensie Night of The Proms 2019 ★

desc

vrijdag 22 november 2019 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Jan en Jan hebben het ondertussen begrepen. 30.000 toeschouwers haalt hun Night of the Proms nog in Antwerpen en daar moeten ze het al enkele jaren mee doen. Nederlandse fans kunnen zondag voor 10 euro naar het evenement in de Ahoy dankzij de publieke omroep KRO-NCRV die er een exclusieve ledendag van maakt. Terwijl de Jannen in Antwerpen tot 61 euro per ticket vragen (en de Vlaming nog zo zot blijkt om dat te betalen ook voor een event dat tegenwoordig voornamelijk een covershow met symfonisch orkest is), zetten ze datzelfde product in Nederland aan braderieprijzen in de markt en doen ze daarvoor beroep op belastinggeld. Faut-le faire. Idem in eigen land waar een zomereditie in Koksijde hun NV geld laat verdienen mede dankzij de lokale belastingbetaler.

Recensie: Night of The Proms 2019 ★

Recensie Anansi ★★★1/2

desc

vrijdag 22 november 2019 HetPaleisSascha Siereveld

Waarom heeft een luipaard vlekken en steken bijen? Hoe komt het eigenlijk dat een slang kronkelt? In ‘Anansi’ van Beeldsmederij DE MAAN geeft Ineke Nijssen het antwoord op deze en andere vragen. Het is geen wetenschappelijk exposé, maar een heerlijk uurtje verhalen vertellen rond de mythische spin Anansi uit de Ghanese volksverhalen. Ineke neemt je mee in een wereld waar dieren kunnen praten en op voet van gelijkheid leven met de mensen. Ze vertelt over de sluwe streken van de spin Anansi die er zijn handen niet voor omdraait om zelfs zijn vrouw en kinderen te bedriegen om zelf maar voordeel te behalen. Maar … zelfs de slimste spin krijgt niet altijd haar zin.

Recensie: Anansi ★★★1/2

Recensie Studio Guga ★★★

desc

vrijdag 22 november 2019 CC MerksemBert Hertogs

15 nummers brengt Guga Baul uit Ongehoord tijdens het bijna twee uur durende Studio Guga. Dat zijn welgeteld 7,3 minuten per song. Als je dan weet dat één nummer halfweg niet meer dan een erg kort intermezzo is dat hem de mogelijkheid biedt om opwarmings- en articulatieoefeningen te doen met de stem van Ozark Henry weet je dat het tempo van deze show veel te traag is. Het optreden sleept vooral door veel te lange bindteksten waarin Baul zijn wat ons betreft overbodige inkijk op zijn gezinsleven geeft.  De stemmenimitator schuwt ook de platte naar seksualiteit verwijzende humor niet: ‘Een mossel is goed als ze open gaat’ en wordt soms ongegeneerd klef: ‘mijn gezin heb ik thuis, achter mij staat mijn familie’. Hoewel een wekenlang op voorhand uitverkocht Cultuurcentrum van Merksem er anders over dacht, het zong ‘Wij twee’ waarin de imitatie van de Kreuners en Rick de Leeuw te horen is, mee met de uit Oostende aangespoelde Antwerpenaar, het zwaaide ook stevig mee op de enige toegift ‘In balans’, dat geïnspireerd is op wat Bart Peeters doet, en de stemmenimitator achteraf met een stevig applaus beloonde, hadden wij liever een gebaldere show gezien al was het maar dat Baul en wij dan misschien uitzicht hadden op 8 uur nachtrust. Maar dat zal voor in het hiernamaals zijn.

Recensie: Studio Guga ★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter