<<    >>

Recensie Don Giovanni ★★★★1/2

desc

zondag 16 juni 2019 Palais Garnier ParijsBert Hertogs

In de nasleep van #MeToo een opera over dé bekendste verleider – Don Giovanni (Don Juan) regisseren van Mozart uit 1787, is een easy piece voor iedereen. Het is dan ook de verdienste van onze Belgische topregisseur Ivo Van Hove en zijn trouwe scenograaf en lichtontwerper Jan Versweyveld dat ze een politiek statement durven maken op het einde van dit ‘dramma giocoso’ in twee bedrijven. De twee uiten niet mis te verstane kritiek op een deel van het publiek, op het kapitalisme en neo-liberalisme waar alles om het geld draait en houden het operapubliek (dat er doorgaans warmpjes inzit) zo een spiegel voor. Dat zien we treffend in het tweede bedrijf wanneer Don Giovanni, nochtans een man die tot de hogere klasse behoort (wat hem een ideaal lokaas bezorgt waarmee ie het plattelandsmeisje Zerlina kan verleiden zodat ze uit haar situatie gehaald kan), als een zwijn (zoals Russische toeristen in een all-in hotel aan het buffet zich gedragen) zich stort op de spaghetti en de volgende gang. Hun Don Giovanni leest daarbij ook even als een parodie op de Vagebond uit Disney’s Lady en de vagebond. Met dat verschil dat er geen lady aan tafel zit, wel Leporello, zijn knecht die al van bij de start van de opera zijn taak beklaagt. De knecht is echter een platte opportunist die als ie wat extra geld toegestopt krijgt gerust een oogje wil dichtknijpen.

Recensie: Don Giovanni ★★★★1/2

Recensie 1980 ★★★

desc

vrijdag 14 juni 2019 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

Een ode aan het leven is ‘1980’ van Pina Bausch geworden. De ruim drie uur durende voorstelling is wat aan de lange kant, de spanningsboog zit niet altijd lekker, Tanztheater Wuppertal herhaalt zich ook te veel (o.a. in de uitgebeelde eenzaamheid bij de vrouw die helemaal alleen het ene verjaardagskaarsje na het ander mag uitblazen en zo haar verjaardag vieren, of in de vrouw die tijdens verstoppertje gevonden wil worden, maar niemand die naar haar zoekt, het zonnen op het grasveld (al dan niet enkel de blote billen), enz.) in de speelse scènes die naar de kindertijd verwijzen zoals ‘Schipper mag ik over varen?’ (hier op ‘Fisherman fisherman how deep is the water?’) met de fantastische Indonesische Ditta Miranda Jasjfi die erg fris en geloofwaardig het kind in haar op de planken weet te zetten, ‘Zakdoek leggen’ (hier een brief op de tekst ‘I wrote a letter to my mother, on the way I dropped it, and one of you has picked it up and put it in your pocket.’), ‘paardje rijden’ (hier een vrouw die op de schouders van de man zit en ondeugend even haar rok over zijn hoofd doet, waarbij de voorstelling ook een erotische laag meekrijgt, in het tweede bedrijf herhaald wanneer een rij mannen hun broeken uitdoen tot aan hun enkels en een vrouw hun voorkant nauwkeurig gadeslaat en ‘stoelendans’ zijn er maar enkele. Veel van de niet versterkte tekst ging helaas op het balkon – ‘Hallo daar. Kunnen jullie me überhaupt zien?’ - van de Stadsschouwburg verloren omdat de spelers niet voldoende volume maken om het publiek helemaal boven te bereiken. Met dat al dan niet versterkt zijn, speelt de voorstelling ook tijdens een scène van een man in de buurt van een micro die alles fantastisch vindt: ‘You speak low and it comes out loud. It’s better than the other way around. Fantastic!’

Recensie: 1980 ★★★

Recensie X Men Dark Phoenix ★★★★1/2

desc

maandag 10 juni 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Wat een heerlijk filmfeest is X Men Dark Phoenix in 4DX! Alleen al die openingsscène – een spectaculair auto-ongeval – en niet veel later een reddingsactie van de X Men in de ruimte wanneer de Space Shuttle in de problemen is gekomen en wat rond aan het tollen is, zijn gewoon héérlijk om met al die effects, waaronder veel wind!, stoeltjes die bewegen, stroboscopen en gespetter mee te maken. 113 minuten vliegen gewoon voorbij, het vertelritme, de spanningsboog, van deze Marvelfilm zit dan ook erg goed. Idem voor de special effects, de actiescènes, en een specifieke scène die knipoogt naar de comic waarbij de X Men tegenover Jean Grey (Sophie Turner) staan en haar terug naar huis willen brengen nadat ze haar vader ontmoet heeft. Dan zien we bewegende elementen plots stilstaan of in slow motion gaan terwijl een personage over de rondvliegende brokstukken stapt. Charles Xavier (James McAvoy) heeft Jean altijd verteld dat haar vader in die spectaculaire crash in 1975, die Jean zelf veroorzaakte omdat ze het gekozen radiostation in de autoradio via telekinese constant veranderde, om het leven is gekomen.

Recensie: X Men Dark Phoenix ★★★★1/2

Recensie Star Wars A New Hope in Concert ★★★★1/2

desc

zaterdag 8 juni 2019 Paleis 12 Brussels ExpoBert Hertogs

9 jaar na Star Wars in Concert in het Antwerps Sportpaleis, betrad de Belgische topdirigent Dirk Brossé opnieuw een Belgisch podium om de magistrale muziek van John Williams uit deze science- fictionsaga te laten weerklinken met symfonisch orkest. In Paleis 12 zat het Nationaal Orkest van België voor hem. Brossé, steeds in zwart gekleed, kwam het podium op vergezeld van Darth Vader en twee Storm Troopers. Qua opener kon dat alvast tellen. In tegenstelling tot wat ie in het Sportpaleis destijds deed, voorzag ie nu de allereerste Star Warsfilm ooit: Episode IV A New Hope van live muziek. Enige uitzondering was de scène in Mos Eisley waarin Luke en Obi-Wan Kenobi Chewbacca en Han Solo in een bar ontmoeten en er op de achtergrond een bandje speelt. Het nummer heet ‘Cantina Bar’ en belandde dankzij het London Symphony Orchestra op de soundtrack. Het is die versie van dat nummer die we ook te horen kregen op band in Paleis 12. De scène refereert naar de Western met een premiejager die neergeknald wordt en een raar beestje die op de achtergrond daarna even aan zijn hoofd krabt. Kijk, er zit links en rechts wel wat humor in de film. Ook wat geflirt overigens. In de eindscène ontvangen de helden een medaille uit handen van prinses Leia. Han Solo knipoogt dan naar haar.

Recensie: Star Wars A New Hope in Concert ★★★★1/2

Recensie Ma ★

desc

vrijdag 7 juni 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Ma is zo’n film waarvan je vermoedt dat regisseur Tate Taylor pas na 70 minuten wakker geschoten is en zich realiseerde dat hij een horrorfilm aan het maken was. Zo lang duurt de aanloop naar de echte actie. De expositie duurt dus véél te lang en de afwisseling met flash backs werkt niet. Ma lijdt daardoor al van bij de start aan een erg slappe spanningsboog waardoor het merendeel van de prent aanvoelt als een B-film. Ma (Sue-Ann, gespeeld door Octavia Spencer) zal wraak nemen, jaren nadat ze samen op school zat met Ben (Luke Evans), Mercedes (Missi Pyle) en Erica (Juliette Lewis) op hen en hun kinderen.

Recensie: Ma ★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter