<<    >>

Recensie Le silence des ombres ★

desc

woensdag 25 september 2019 KVS BrusselBert Hertogs

Wat een lamlendige productie is Le silence des ombres geworden! De Munt gaf de Zuid-Franse componist Benjamin Attahir de opdracht om aan de slag te gaan met ‘Trois petits drames pour marionnettes’ van Maurice Maeterlinck uit 1894. Het resultaat is een voorstelling die nog stoffiger lijkt dan de productie die vorig seizoen de KVS opende: Jacques Brels musical ‘L’homme de la Mancha’. Op de sfeerzetting in ‘La mort de tintagiles’ na waar het schaduwspel aan het kasteel (met onder andere diertjes die met de handen nagebootst worden zoals een vogel of een wolf) en de belichting van Alexander Koppelmann die het gebouw precies doen ‘leven’ valt er immers bitter weinig te beleven op het podium hoewel het klankpalet van het kamerorkest van de Munt met dwarsfluit, bas-saxhoorn, percussie, accordeon en piano, weliswaar wel visueel mee ondersteund wordt. Beide bieden de toeschouwers een vleugje mysterie, en enkele spannende momenten aan waarin niet zelden de kaart getrokken wordt van de surprise met die staccatostijl in het musiceren, terwijl aan de andere kant de suspense voor de toeschouwers bespeeld wordt via mysterieus aandoende melodieën. De regie van Olivier Lexa is helaas zo tenenkrullend statisch, houterig, en pathetisch in de liefdesscènes dat we het gevoel kregen terug geflitst te zijn geweest naar het begin van vorige eeuw of zo qua scenografie. Het aantal keer dat het doek op en af gaat tussen verschillende scènes is niet bij te houden. Dat versterkt heel de tijd het wel erg fragmentarische en eenvoudige gevoel van het narratief, het aaneenrijgen van korte losse dingen waardoor ironisch genoeg de spanningsboog van de voorstelling die net om opgebouwde spanning zou moeten draaien, als een pudding in elkaar zakt en het geheel saai en oervervelend om naar te kijken en te luisteren wordt. Om kort te gaan, Le silence des ombres: het was Knikkebollen Vermits Saai in de KVS.

Recensie: Le silence des ombres ★

Recensie Charlie Brown ★★★

desc

zondag 22 september 2019 Fakkeltheater Rode ZaalSascha Siereveld

Wist u al dat de tor het gras doet groeien door er aan te trekken? Of dat sneeuw gezaaid wordt door Meneer Winter? Dan hebt u waarschijnlijk nooit bijles gekregen van Lucy Van Pelt. Wat ze vertelt klopt misschien niet altijd, maar ze zegt het met veel overtuiging en duldt geen tegenspraak. We zouden Lucy gerust tiranniek durven noemen (als ze het niet hoort tenminste). Lucy Van Pelt is één van de zes karakters ontsproten uit het brein van Charles Schulz die samen de personages vormen van ‘Charlie Brown’. Voor deze nieuwe productie van ’t Groen Gras vzw kroop Mark Tijsmans in de rol van het dromerige hondje Snoopy en tekenden Wout Verstappen, Reuben De Boel, Sarah Kefi , Jeroen Logghe en Phaedra Segers voor de rollen van respectievelijk Charlie, Schroeder, Lucy, Linus en Sally. De Rode zaal van het Fakkelteater werd heel even de achtertuin van de familie Brown waar 5 kleine kinderen en een hond konden verdwalen in hun kinderwereld met een geheel eigen logica. ‘Charlie Brown’ is een erg vermakelijke en lichtvoetige musical vol met vrolijke deuntjes, een goed gevoel voor humor en leuke dansjes. Maar wanneer je net onder het oppervlak kijkt, zie je in de scherpe kantjes van de personages toch ook wel wat maatschappijkritiek.

Recensie: Charlie Brown ★★★

Recensie Bacurau ★★★

desc

zondag 22 september 2019 UGC AntwerpenBert Hertogs

Een film die een duidelijk standpunt inneemt tegen zinloos geweld in een maatschappij waar het ondertussen zo ver is gekomen dat rijke Amerikanen op mensen jagen uit plezier (met als doel punten te scoren) en Braziliaanse politici hun eigen inwoners als lokaas verkopen puur uit geldgewin. In Bacurau, dat eigenlijk een metaforische cross-overfilm is en ook daarvoor de juryprijs in Cannes in de wacht sleepte dit jaar, toont de Braziliaans-Franse film van Kleber Mendonça Filho en Juliano Dornelles hoe veerkrachtig een gemeenschap wel kan zijn ook al is het dorp afgesloten van de rest van de wereld, door de groep die hen zal belagen alvast digitaal van de kaart geveegd, en het mobiele netwerk verstoord wat nog eens bovenop de corruptie komt in eigen land waar Bacurau onder lijdt. Met moeite geraakt de gemeenschap namelijk aan water met een tankwagen. Wanneer Tony Junior (Thardelly Lima) die uit een verder gelegen dorp komt, zich kandidaat stelt als burgemeester, geeft niemand dan ook thuis. Duizend boeken, enkele doodskisten en wat eten – al dan niet al enkele maanden vervallen - en medicijnen dropt ie. Maar dat kan de gemeenschap, die als prooi verkocht werd om gedood te worden door de Amerikaanse rijkelui, niet bekoren.

Recensie: Bacurau ★★★

Recensie A rainy day in New York ★★★1/2

desc

donderdag 19 september 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Wat een topprestatie levert actrice Elle Fanning (Ashleigh) af in Woody Allens recentste A rainy day in New York! Dit verdient een Oscarnominatie. Die vrouw is zo grappig! A rainy day in New York mag dan wel een romcom zijn, de prent is vooral erg humoristisch en in mindere mate romantisch. Allen speelt met zowat alle clichés en draait ze om. Zo is het in dit verhaal niet de vrouw maar de kerel (Timothée Chalamet speelt Gatsby) die constant er maar wat bijloopt. Zijn vriendin mag voor de schoolkrant van Yardley college namelijk regisseur Roland Pollard (Liev Schreiber) interviewen. Hij maakt art house films waar steeds minder volk naartoe trekt en gaat dan ook door een artistieke crisis. Zij prijst hem voor de keuzes die hij tot nog toe maakte, door geen artistieke toegevingen te doen terwijl hij lijkt te hunkeren naar erkenning en een groter publiek wil bereiken dan het nichepubliek.

Recensie: A rainy day in New York ★★★1/2

Recensie Ad Astra ★★★★

desc

woensdag 18 september 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

‘Papa’ van Stef Bos had perfect in de soundtrack van Ad Astra kunnen zitten, mocht het een Engelstalig nummer zijn geweest. De sciencefictionfilm van James Gray geeft je het gevoel te kijken naar een documentaire. Dat komt omdat de kleuren vaal zijn en die dus je het gevoel bezorgen naar een prent te kijken die minstens 50 jaar oud is. Daarnaast vertelt Brad Pitt in de rol van Roy McBride het verhaal zelf vanuit de ik-persoon. Nochtans speelt de film zich in de nabije toekomst af, wanneer er commerciële vluchten zijn naar de maan (je checkt in alsof je het vliegtuig neemt en betaalt veel geld als je tijdens je vlucht iets wil aanschaffen) en er allerhande programma’s in de ruimte gelanceerd zijn.

Recensie: Ad Astra ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter