<<    >>

Recensie Chasse Patate***

desc

zondag 9 juli 2017 Zoutestraat ZandvlietBert Hertogs

Een onverwerkt trauma. Daar draait het om in de alom geprezen theatervoorstelling Chasse Patate van het Gentse gezelschap Studio Orka. De vijftien voorstellingen in Berendrecht waren in een mum van tijd uitverkocht. Wie het wel en wee van Alice, Daan en Jules te weten wil komen in Antwerpen, kan zijn kans wagen om zich ter plaatse op de wachtlijst te zetten. Wie het zekere voor het onzekere wil nemen kan tussen 31 augustus en 7 september naar het Theaterfestival in Brussel om daar ‘Chasse Patate’ te zien. De voorstelling werd er terecht geselecteerd door een jury als een van de beste producties van het afgelopen seizoen. In Berendrecht komt ze volledig tot haar recht al blijken de zitplaatsen op de tribune bovenaan niet optimaal. De zichtlijnen zijn er namelijk niet top, zeker niet wanneer het gezelschap op de grond vooraan of in het water speelt.

Recensie: Chasse Patate***

Recensie Raymond van het Groenewoud**

desc

vrijdag 7 juli 2017 OLT DeurneBert Hertogs

Precies 40 jaar zingt Raymond van het Groenewoud al dat ‘Meisjes’ zelden klaar komen. Toch vond de artiest het zo veel jaren later nodig om zichzelf te censureren en de politiek correcte man te gaan uithangen door er ‘Je bent er nooit mee klaar meneer’ van te maken. Van het Groenewoud had er dus beter aan gedaan om met zijn pollen af te blijven van een tekst, een legendarische zin nog wel. Aan cultureel erfgoed mag niet geraakt worden. Waar van het Groenewoud wat ons betreft wél aan mocht raken, was de sound. Samen met zijn muzikanten bracht hij in het Openluchttheater een optreden dat muzikaal vooral naar de vorige eeuw refereerde. Ofwel: het klonk allemaal wel erg oud – onder andere in ‘Bleke Lena’.

Recensie: Raymond van het Groenewoud**

Recensie Grace Jones*

desc

donderdag 6 juli 2017 De Bijloke GentBert Hertogs

De 69-jarige Jamaicaanse Grace Jones bracht op Gent Jazz een standaardset en een show die al een paar jaar meegaat. Op artistiek vlak speelt ze dus op automatische piloot en het kritische publiek lijkt dat ook maar al te goed door te hebben aan de Bijlokesite. Met slechts 11 nummers op de setlist vraag je je als journalist nog voor het optreden begint af hoe ze er in godsnaam in slaagt om daar anderhalf uur mee te vullen. Simpel zo blijkt: door bijna na elk nummer een kledingaccessoire erbij te halen, te brabbelen in een taal die een mengeling van Engels en Frans met veel haar op is, maar vooral door afsluiter ‘Slave to the rhythm’ een kwartier aan een stuk te brengen waarbij ze twaalf minuten onafgebroken hoolahoopt.

Recensie: Grace Jones*

Recensie Humans***

desc

woensdag 5 juli 2017 Sloepenweg AntwerpenBert Hertogs

Een gedeeltelijke staande ovatie kreeg de allereerste voorstelling van ‘Humans’ op de Zomer van Antwerpen. Het Australische gezelschap Circa speelt aan de zomerbar maar liefst 12 uitverkochte voorstellingen. De acrobaten specialiseerden zich vooral in hand-op-hand acrobatie, en in mindere mate de trapeze en de aerial straps. Gekende circustechnieken dus die ze weliswaar in zo’n jasje weten te steken dat zelfs een doorwinterd circusfan nog verbaasd kan worden. ‘Humans’ duurt 65 minuten en dat is nét ietsjes te lang om die paar twijfelaars die niet meegaan in de staande ovatie recht te krijgen. Er zitten namelijk een paar – weliswaar minieme – dipjes in de voorstelling.

Recensie: Humans***

Recensie Despicable Me 3**1/2

desc

woensdag 5 juli 2017 KinepolisBert Hertogs

Een schoonheidswedstrijd zal de nieuwe Minionsfilm ‘Despicable Me 3’ wellicht niet winnen. Maar wat een heerlijke tekenfilm die ideaal geschikt is voor de zomer hebben Universal Pictures en Illumination Entertainment afgeleverd! Regisseurs Pierre Coffin en Kyle Balda verwijzen niet zelden naar een aantal klassieke filmscènes. Passeren de revue: Finding Nemo (al bij de start wanneer de duikboten van Gru, Lucy en de Minions twee clownvissen aan hoge snelheid voorbij steken. De vissen lijken helemaal het noorden kwijt. Wanneer Gru over een broer beschikt die Dru heet vullen ze elkaars zinnen aan, een verwijzing naar ‘Love is an open door’ uit Frozen is dat. Wanneer Gru’s dochter Agnes in het woud gaat met snoep als lokaas voor een eenhoorn, zien we na een tijd de struiken fel bewegen. Dat is een knipoog naar Jurassic Park. Ge-wel-dig zijn de Minions wanneer ze per ongeluk op het podium van ‘Sing’ – ook dat is een knipoog – geraken en daar het genre opera op hilarische manier parodiëren in ‘Papa Mama Loca Pipa’ inclusief choreografie (zo zien we twee cirkels gevormd, een menselijke toren en op het einde een mega hart), theatraal gehijg én roze toiletpapier als special effect/confetti. Wat een finale, net voor de plaspauze van 10 minuten die Kinepolis inlast!

Recensie: Despicable Me 3**1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news