<<    >>

Recensie The Band ★★★★1/2

desc

woensdag 9 januari 2019 Theatre Royal Haymarket LondenBert Hertogs

The Band is een heerlijke feelgood jukeboxmusical met de hits van Take That. Een erg herkenbare voorstelling voor al wie jong was in de nineties zoals wij. Wellicht daarom ook dat we het maar liefst twee keer, tijdens ‘Back for good’ en ‘Rule the world’ niet droog hielden. Net als die andere hitmusical Mamma Mia! met songs uit de ABBA-catalogus is ook dit verhaal flinterdun, en heeft het meer weg van een soap. Maar dan wel een goeie, in die zin dat je je in geen tijd je herkent in de tienermeisjes Zoë (Lauren Jacobs), Heather (Katy Clayton), Debbie (Rachelle Diedericks), Rachel (Faye Christall) en Claire (Sarah Kate Howarth) die ‘hun maagdelijkheid verliezen’ wanneer ze alle vijf stapelverliefd worden op de boys van The Band. Dat levert een heerlijk ’Relight my fire’ op dat de jongedames op de bus zingen. ‘Wat we gemeen hebben met de maagd Maria is dat ook wij ontmaagd werden zonder contact te hebben. Het verschil? Bij haar ging het om 1 man, bij ons om 5.’

Recensie: The Band ★★★★1/2

Recensie A Christmas Carol ★★★★★

desc

dinsdag 8 januari 2019 The Old Vic LondenBert Hertogs

De beste versie die we ooit op de planken zagen, levert The Old Vic af met A Christmas Carol naar de klassieker van Charles Dickens. Terwijl stilaan de sporen van kerst verdwijnen in Londen, afgelopen zondag sloten de kerstmarkten, en ook de theaters draaien nu terug op het gekende ritme, is het gewoon een fijne vaststelling dat in zo’n overgangsfase er toch nog een productie is die nog tot en met 19 januari de sfeer en de boodschap van kerst uitdraagt. En hoe! Regisseur Matthew Warchus slaagt erin om het verhaal tot zijn essentie te herleiden dankzij de versie van Jack Thorne waar ie beroep op deed. Hij kiest voor een minimal approach met toch een aantal erg moderne keuzes. Zo zien we The Old Vic in twee gedeeld door een catwalk en staat er op het podium een tribune waar toeschouwers kunnen zitten. Warchus gaat dus voor een in the round concept, dat in tegenstelling tot dat van The Convert in the Young Vic, wél werkt. In het tweede deel wordt het publiek zelfs betrokken bij het verhaal wanneer Scrooge zijn feestmaal laat aanrukken. Dan laat de regisseur de minimal aanpak voor wat die was, wat hier zeer goed werkt met enkele verrassingen die toch erg naturel blijven aanvoelen.

Recensie: A Christmas Carol ★★★★★

Recensie The Convert ★★

desc

maandag 7 januari 2019 Young Vic LondenBert Hertogs

Met The Convert, in een regie van Ola Ince, zet The Young Vic maar liefst twee vrouwelijke sterren uit Black Panther en Avengers Infinity War op de affiche. Het stuk is immers geschreven door Danai Jekesai Gurira, die de rol speelt van Okoye in de Avengers-films. Letitia Wright, de 25-jarige Britse actrice die vorig jaar als Shuri doorbrak via de eerder vermelde Avengers-films, speelt de jonge Jekesai die vlucht voor een gearrangeerd huwelijk. We zijn 1896 in het moderne Zimbabwe. Jekesai gaat werken voor Chilford, een devote Katholieke priester die haar Ester zal noemen vanaf dan. Hij zal zijn nieuwe bekeerlinge vormen. Jekesai/Ester komt zo in conflict met zichzelf, haar roots, familie en vrienden te liggen door de keuze voor het Katholieke geloof die ze maakt. Dat wordt aanzien als een gif dat de blanken gebruiken om hun macht(misbruik) op de zwarten goed te praten. Ook Ester zal lastig gevallen worden en bijna verkracht door de kanselier (rol van Ivanno Jeremiah). Prudence (Luyanda Unati Lewis-Nyawo) die zwanger van de kanselier is, zal later stellen dat ie een heel dorp zwanger maakte.

Recensie: The Convert ★★

Recensie The Lion King ★★★★

desc

zondag 6 januari 2019 Lyceum Theatre LondenBert Hertogs

Dit jaar kan je niet naast The Lion King kijken. Deze zomer brengt Disney immers de live action-adaptatie naar het grote scherm terwijl Dumbo en Aladdin het pad ervoor moeten effenen. De musical in Londen viert zijn twintigste verjaardag op 19 oktober 2019. Het zal dan exact twintig jaar geleden zijn dat de voorstelling voor het eerst speelde in het Lyceum Theatre. De basis, de muziek van Tim Rice en Elton John, die voor de tekenfilm werkten, is dan ook erg sterk naast het verhaal over democratie vs. dictatuur, over moedig zijn wanneer het echt moet en het gevaar niet opzoeken. Hans Zimmer, Julie Taymor, Jay Rifkin, Mark Mancina en Lebo M zorgden voor extra muziek en teksten. Het geheel heeft bij momenten meer weg van een dans/balletvoorstelling – Zazu (Gary Jordan) knipoogt daar ook even naar door het deuntje van Het Zwanenmeer te fluiten. Dat maakt het best wel lastig om op zondagmiddag tussen een storend popcorn etend publiek te zitten wat de kleine maar bloedmooie scènes soms ondergraaft. Op Scar (Mark McGee) en Shenzi (Dominique Planter) na zagen we overigens de first cast aan het werk. Eerlijk? Die understudies waren verdomd goed en zaten duidelijk erg goed in hun rol. Zo bracht McGee een heerlijke versie van ‘Be prepared’ die voldoende soft was om de allerjongsten geen nachtmerries te bezorgen.

Recensie: The Lion King ★★★★

Recensie Hadestown ★★★★

desc

zaterdag 5 januari 2019 National Theatre LondenBert Hertogs

Een gedeeltelijke staande ovatie ontving Hadestown in het Olivier Theatre van The National Theatre. En te horen aan het luide gejoel achteraf lijkt het erop dat The National Theatre een nieuwe potentiële hit te pakken heeft met deze productie die zich liet inspireren op het folkopera album van Anaïs Mitchell uit 2010. Hadestown vertelt het verhaal van Eurydice en Orpheus dat gebaseerd is op de Griekse mythe (waarvan al sinds 1762 een opera bestaat van Gluck en nu dus ook een musical van Mitchell). Eurydice (een verrukkelijke Eva Noblezada die erg fris speelt en over een knap stemtimbre beschikt dat ons in de diepte erg weet te overtuigen zoals in het duet ‘All I’ve ever known’ dat onder andere begeleid wordt door akoestische gitaar en pizzicatospel op viool, cello en contrabas) verkoopt haar ziel aan de duivel, Hades (ontzettend straffe rol voor Patrick Page die de Nick Cave/Leonard Cohen in hem mag boven halen in onder andere ‘Hey little songbird’ met de geweldige lyrics ‘You’d shine like a diamond down in the mine and the choice is yours if you’re willing to choose. Seeing as you’ve got nothing to lose and I could use a canary.’ en ‘Why we build te wall’ waarbij angst bezongen wordt om bezit te verliezen.) Page mag lekker vaak zijn songs in parlando brengen, soms schurkend aan over the top/overacting door de heel lage regionen van zijn stemregister op te zoeken. Over vrouwen zing ie in Chant II tegen Orpheus: ‘Women are as slick as eels. Women, quicker than the asp always slipping from your grasp. Take it from a man no longer young. If you want to hold a woman, son. Hang a chain around her throat made of many carat gold.’

Recensie: Hadestown ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter