<<    >>

Recensie Olafur Arnalds ★★★★1/2

desc

zondag 13 mei 2018 Bozar BrusselBert Hertogs

Ólafur Arnalds trapte zijn All strings attached wereldtour af in de Henri Le Boeufzaal van Bozar waar nog maar net de Koningin Elisabethwedstrijd voor zang was gehouden. Arnalds ging dus in wereldpremière in Brussel. Een mooier cadeau kon Les Nuits Botanique 2018 niet krijgen voor zijn editie dit jaar. 2,5 jaar geleden was het voor de 31-jarige IJslands multi-instrumentalist en componist dat ie nog op de planken gestaan had. En hij wist maar al te goed dat ie eerder in Bozar op het Electronic Arts Festival opgetreden had toen ie in 2014 de technokaart trok met Kiasmos, een zijproject van Janus Rasmussen en hem, waar ie heel kort ook even wat door liet sijpelen tijdens dit optreden wanneer ie de electrokaart trok tijdens Ypsilon. In Brussel had Ólafur Arnalds voor het eerst een drummer bij, Manu Delago, waardoor hij voor het eerst 3055 live kon brengen uit zijn debuutplaat ‘Eulogy for Evolution’ die tien jaar is. ‘Toen ik in mijn computerfiles ging snuisteren, stelde ik vast dat die van 3055 voor het laatst gesaved was in maart 2006. Ik moet toegeven dat ik sindsdien wel wat heb geleerd.’ zo leek hij zijn eigen compositie te minimaliseren. Een prachtig verstild nummer aan de vleugelpiano leverde dat op, begeleid door zijn strijkers, Victor als eerste violist, Vakka als tweede viool, Karl op de viola en Imonut op cello. Een staande ovatie volgde van een laaiend enthousiast publiek.

Recensie: Olafur Arnalds ★★★★1/2

Recensie Een avond over onwaarheid ★★★★

desc

zaterdag 12 mei 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Twee weken resideerde Berlin in de Theaterstudio in aanloop naar de voorstelling ‘True Copy’ die in het najaar in première moet gaan in deSingel. Het publiek kreeg daarbij een inkijk op de research die Bart Baele en Yves Degryse doen om tot deze voorstelling te komen. Centraal zal Geert Jan Jansen staan die zes maanden in de cel vertoefde op verdenking van kunstvervalsing. Hij werd echter vrijgelaten bij gebrek aan bewijs door de Fransen omdat ze 1.600 werken in beslag hadden genomen, echte werken die hij had aangekocht, en vervalste versies van Picasso’s, Van Goghs enzovoort. Maar door die allemaal door elkaar te halen, wist men daar op den duur niet meer wat het verschil was tussen echt en vals. Het brengt hem tot de laconieke quote: “Hoe veel schilderijen moet je in Frankrijk vervalsen zodat ze voldoende bewijs hebben?” Sindsdien zet ie een N voor de handtekening van de kunstenaar wat staat voor ‘Naar’ en worden zijn werken vergezeld van een certificaat van onechtheid waarmee ie toch zo’n 3 à 4.000 euro per werk weet op te strijken. Volgens ‘de grootste meestervervalser van de eeuw’ is diegene die geen erkenning krijgt de vervalser tenzij hij ontmaskerd wordt. Geert Jan bleef zo veel mogelijk binnen zijn tijdsperiode. ‘Mensen willen bedrogen worden.’ klinkt het. Rond de recente Rockefeller-veiling (goed voor een recordopbrengst van maar liefst 700 miljoen euro bij Christie’s in New York n.v.d.r.) werd er onlangs ook een momentum gecreëerd. Zoiets haalt ambities bij een mens naar boven. Zeker met kunst is dat gevaarlijk. De kunst van ‘True Copy’ en meteen ook de uitdaging van de voorstelling zal straks liggen om vervalsing van kunst niet te verheerlijken, maar wel te duiden. Eerlijk? Op dat vlak neigde de avond toch eerder naar het eerste. Zeker toen op het einde een vervalsing van Picasso voor 2.900 euro geveild werd aan een toeschouwer. Tenzij dat fake was uiteraard, maar dan nog...

Recensie: Een avond over onwaarheid ★★★★

Recensie K3 Show 2018 ★

desc

zaterdag 12 mei 2018 Lotto Arena MerksemBert Hertogs

6 K3 shows in 2018 in de Lotto Arena verspreid over twee dagen. Goed voor 22.000 toeschouwers is dat. Dat is één showdag minder voor Antwerpen dit jaar, een daling van 14.000 toeschouwers in vergelijking met 2017, en een daling met 38.500 in vergelijking met 2016 toen de oude K3 er de fakkel doorgaf. Hetzelfde beeld levert de cd-verkoop op als we de Ultratop hitstatistieken erop nalezen. K3 Love Cruise haalde op 1 december 2017 twee keer platina (40.000 verkochte exemplaren), dat is een halvering van wat Ushuaia haalde (4 keer platina, ofwel 80.000 verkochte exemplaren op 9 december 2016). Die tweede plaat van de nieuwe K3 tekende op haar beurt al een halvering van het aantal verkochte exemplaren (8 keer platina, ofwel 160.000 verkochte exemplaren op 5 februari 2016) van voorganger 10.0000 Luchtballonnen op. Kortom: de cijfers bewijzen wat iedereen ondertussen al lang in de mot heeft. De hype rond K3 is bijna volledig uitgewerkt.

Recensie: K3 Show 2018 ★

Recensie Roger Waters ★★1/2

desc

vrijdag 11 mei 2018 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Roger Waters’ Us and Them tour was een sof in het Antwerps Sportpaleis. Een concert dat niet aan de verwachtingen voldeed. Zo veel was al duidelijk toen de bassist en zanger die tussen 65 en 85 lid was van Pink Floyd een pauze inlaste na ‘Another brick in the wall’. “Hij zingt bijna niet” en “Hij is niet al te best bij stem” waren maar enkele commentaren van fans die we oppikten. Toegegeven, dat eerste uur was bizar. Veel instrumentale nummers, en 15.500 toeschouwers die jongdement leken in hun reacties. Een song die gedragen werd door backings Jess Wolfe en Holly Laessig van de New Yorkse indiepopband Lucius kreeg een extatisch applaus mee. Vreemd. De visuals waren dan weer bij momenten erg kitscherig, niet zelden verwijzend naar de kosmos, met sterren en planeten, met vingers ook die naar elkaar wezen. Het eerste deel eindigde erg klef met ‘Another brick in the wall’ waarbij Waters een aantal Antwerpse schoolkinderen in een oranje Guantanamo Bay-plunje stak met een zwarte zak over hun kop om gevangenschap en foltering aan de kaak te stellen. De zanglijnen van de kinderen liepen ondertussen mee op tape… Toen ze zich uitkleedden stond er op hun t shirts ‘Resist’. Bied weerstand tegen Mark Zuckerberg, tegen anti-semitisme, … kregen we als tekst op het grote scherm te zien. Dat bespaarde Waters alvast een speech, liet ie later in het optreden optekenen.

Recensie: Roger Waters ★★1/2

Recensie A quiet place ★★★★1/2

desc

vrijdag 11 mei 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Met A quiet place regisseerde John Krasinski zichzelf en zijn vrouw Emily Blunt. We zijn in 2020 wanneer zo goed als alle mensen door buitenaardse wezens omgebracht zijn. Die wezens kunnen niet zien, maar hun gehoor is wel hypergevoelig. Elk geluid kan je aanwezigheid dus verraden, en je dood betekenen. Wanneer het gezin Abbott naar een verlaten supermarkt trekt om er wat spulletjes op te halen, droomt Beau (gespeeld door Cade Woodward) ervan om te ontsnappen met een raket. Een speelgoedversie van de space shuttle én batterijen neemt ie stiekem mee naar huis. Het geluid trekt de buitenaardse wezens aan waarop ie koudweg afgemaakt wordt aan een brug. Dat trauma zindert na. De dove Regan (ijzersterk neergezet door Millicent Simmonds die in het echte leven ook doof is) neemt het zichzelf kwalijk dat ze tegen het advies in van vader Lee (Krasinski) haar broertje toch heeft aangezet om het speelgoedje mee naar huis te nemen. Evelyn (Blunt) rouwt dan weer om het verlies van haar zoontje, ook wanneer ze hoogzwanger is.

Recensie: A quiet place ★★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news