<<    >>

Recensie Session ★★★★

desc

donderdag 10 oktober 2019 Bourla AntwerpenSascha Siereveld

Wat als de danser uit zijn comfortzone komt en even zanger wordt? Wat als lichaamstaal gebruikt wordt als beeldtaal in moderne dans? Wat als de Indische klanken van de sarod een dans gaan begeleiden die de grenzen doet vervagen tussen de klassieke Ierse dans en moderne dans? Wat als een rode sofa plots ook een muziekinstrument wordt? Wel … in dat geval zit u ongetwijfeld bij ‘Session’ van de Ierse choreograaf Colin Dunne en zijn Antwerpse collega Sidi Larbi Cherkaoui. Het is een voorstelling die het midden houdt tussen een concert en een dansvoorstelling. Het is een potpourri van fragmenten die variëren van het sacrale ‘Stabat Mater ‘ over een moderne, frisse danschoreografie in ‘Jumping’ en een bijna komische sketch in ‘Gestures’ tot het cynische a capella-nummer ‘The Quiet Compartement’. ‘Session’ is moeilijk in één hokje te plaatsen, maar is bovenal een ontspannende voorstelling die de toeschouwer een heerlijk avondje dans en theater weet te brengen.

Recensie: Session ★★★★

Recensie Codebreakers ★★★★1/2

desc

woensdag 9 oktober 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

Een laaiend enthousiast applaus mét tribunegestamp dat ontving Codebreakers in de Studio van Théâtre National in Brussel. Geheel terecht want dit is het soort voorstelling dat de wereld op dit moment meer dan ooit nodig heeft. Een productie die vergeten helden en heldinnen van hun generatie – die tegen de stroom durfden ingaan en de regels durfden te doorbreken, soms uit morele overtuiging – terug onder de aandacht wil brengen. Mensen met talent, met inzicht, die soms hun tijd ver vooruit waren en hun nek durfden uitsteken. Met soms desastreuze gevolgen. Het idee voor deze voorstelling ontstond toen Vladimir Steyaert (concept, tekst en regie) het verhaal rond Alan Turing te horen kreeg. Een Britse wetenschapper die erin slaagde om de gecodeerde berichten van de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog te decoderen met zijn machine ‘Christopher’. De man kreeg nooit de erkenning die hij verdiende omdat ie homoseksueel was. Hij werd zelfs veroordeeld in 1952 omwille van zijn geaardheid. Tot 1967 was het namelijk strafbaar in het VK om homo te zijn. Hij kon kiezen tussen een gevangenisstraf of chemische castratie. Hij koos voor het laatste. De man kwam aan zijn einde door cyanidevergiftiging. Het is onduidelijk of hij vermoord werd omdat ie te veel wist, dan wel zelfmoord pleegde of het om een ongeval ging. Ook is nooit onderzocht of het stuk appel waar hij uit gegeten had net voor zijn dood vergiftigd was. Dankzij hem – hij kraakte de codes die het Enigmatoestel van de Duitsers gebruikte om gecodeerde geheime boodschappen op te stellen tijdens de Tweede Wereldoorlog - zou de oorlog twee jaar korter duren en miljoenen mensenlevens redden. Pas in 2009, jaren na zijn dood werd ie in ere hersteld en volgden er postuum excuses van toenmalige premier Gordon Brown. Op 24 december 2013 ontving hij gratie van de Queen omwille van zijn geaardheid en werd dat uit zijn strafblad gehaald. In het naoorlogse VK regeerden de puriteinse, en preutse opvattingen.

Recensie: Codebreakers ★★★★1/2

Recensie It Chapter Two ★★★1/2

desc

dinsdag 8 oktober 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een waar event is It Chapter Two in 4DX. Alleen al aan de opwinding bij de overigens erg jonge en voornamelijk vrouwelijke kijkers was dat te merken in Kinepolis Antwerpen tijdens de voorstelling die wij zagen. Het is dan ook alvast een verdienste van regisseur Andy Muschietti dat ie de horrorklassieker van Stephen King uit 1986 bij een nieuwe generatie jongeren onder de aandacht weet te brengen. Dat er een echte fan van It in de zaal zat, bewees het feit dat ze in een geel regenjasje de zaal binnenkwam. Zeker, die had ze niet nodig tijdens de drie uur durende rit, al moet gezegd dat er wel veel watereffecten gebruikt worden in de 4DX versie. Het regent, onweert, er spat bloed, er zijn scènes in het water, de rivier, enz. en die krijgen uiteraard allemaal wat live gespetter mee wat de ervaring dubbel zo leuk maakt. De finale, de grandioze achtervolgingsscène tussen It die als een grote angstaanjagende spin transformeert en achter de overgebleven leden van The Losers Club aangaat met als doel ze uit te schakelen, maakt er niet alleen een dolle rit van in de film, het wordt als het ware een rollercoasterrit op de kermis als je ziet hoe heftig de bewegende stoelen te keer gaan in zaal 2.

Recensie: It Chapter Two ★★★1/2

Recensie Don Carlos ★★★1/2

desc

zondag 6 oktober 2019 Opera AntwerpenBert Hertogs

9 jaar geleden schotelde de toenmalige Vlaamse Opera nog de originele Franse versie van Don Carlos van Verdi uit 1867 voor aan het publiek. Jan Vandenhouwe, de nieuwe artistiek directeur van Opera Vlaanderen koos voor de ‘light’-versie, de Modena-versie uit 1886 om zijn allereerste seizoen mee te openen in Antwerpen en introduceert wellicht omdat het huis onlangs als Best Opera Company of the Year werd bekroond tweetalige boventiteling. Boven de Nederlandse prijkt nu ook de Engelstalige vertaling. Zagen we 9 jaar geleden nog een versie die ons vijf uur in de schouwburg aan de Frankrijklei hield, dan duurde deze ‘slechts’ vier uur. Twee uur voor de pauze en nog een uur en een kwart erna. En toch is het die originele versie die ons langer zal bijblijven, te meer omdat regisseur Peter Konwitschny er toen een waar event van maakte door Kathy Pauwels in te schakelen. Zij deed toen aan live tv verslaggeving tijdens de break. Johan Simons’ regie die nu te zien is in Antwerpen en daarna Gent is ons te rommelig (zie foto) met al die decorstukken op wieltjes. Daarnaast is de knipoog om miniatuurdecorelementen die in en uit beeld komen te projecteren via video op een doorzichtig scherm dermate repetitief dat het effect al snel uitgewerkt is en nog voor de pauze gaat vervelen. Wanneer ook na de pauze scenograaf Hans Op De Beeck die tevens instond voor de video die landschappen opnieuw toont, valt ie niet alleen in herhaling maar beginnen we deze coproductie met de Poolse Opera Wroclawska vooral erg reisbaar te vinden.   

Recensie: Don Carlos ★★★1/2

Recensie Ik heb spijt ★★★

desc

vrijdag 4 oktober 2019 Monty AntwerpenSascha Siereveld

“Het spijt me.” Het is een uitdrukking die we allemaal wel eens moeten maken, maar waarom hebben we spijt? Hebben we spijt om wat we gedaan hebben of omdat we er niet mee wegkwamen? Is het voldoende om “Sorry.” te zeggen, berouw te hebben of moet de ander ons berouw ook kunnen zien? Walter Bart en Matijs Jansen van Wunderbaum nemen hun publiek mee in een talkshow met de toepasselijke naam “Ik heb spijt” om al deze aspecten van spijt te ontdekken. Ze schuwen daarbij de maatschappijkritiek niet en houden hun publiek maar wat graag een spiegel voor. De ervaring leert dat we dit soort van op de maatschappij geënt theater wel mogen verwachten van een gezelschap als Wunderbaum, alleen bleven we in de uitvoering toch een beetje op onze honger zitten. We miste net dat ‘iets’ dat ons volledig kon begeesteren. Misschien misten we gewoon de vrouwen uit het gezelschap. Al beweerde Matijs in zijn rol van talkshow-host dat spijt toch vooral een mannen-zaak is … want hij had het ergens aan de toog gehoord van iemand die het in een “wetenschappelijk verantwoord artikel” op Facebook had gelezen.

Recensie: Ik heb spijt ★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter