<<    >>

Recensie Arno ★★★

desc

zaterdag 10 augustus 2019 Grote Kaai, LokerenBert Hertogs

De voorlaatste dag van Lokerse Feesten stond in het teken van Belgische bands die afscheid nemen. Ghost Rockers deed dat een jaar te laat. The Van Jets naar ons gevoel een jaar te vroeg want ze klinken nog steeds lekker strak en weten het publiek goed te bespelen met als kers op de taart het crowdsurfen van de frontman. En Arno? Die werd 70 dit jaar en moet stilaan opletten dat ie geen karikatuur van zichzelf gaat worden. Op tijd ermee ophouden, is dan ook ons devies. The Van Jets droeg ‘Pink and Blue’ overigens op aan Arno. Want wat heeft de groep rond Johannes Verschaeve en Arno met elkaar gemeen? Inderdaad, ze komen allebei uit Oostende.

Recensie: Arno ★★★

Recensie Ghost Rockers ★★

desc

zaterdag 10 augustus 2019 Grote Kaai, LokerenBert Hertogs

‘Dat rocken was een beetje flauw’ zegt Tinne Oltmans van Ghost Rockers op de gratis kindernamiddag van Lokerse Feesten aan haar publiek. Dat moet luider vindt ze dus maant ze de paar overgebleven fans van de jeugdserie – een blik op het grotendeels lege terrein van Lokerse Feesten oogt troosteloos - om luider ‘Rockers!’ te roepen wanneer zij ‘Ghost’ zegt. Kijk, dat het publiek wat flauw reageerde komt ook door de geluidsmix die bijna uitsluitend hoge tonen en middentonen liet horen. De bassen kwamen dus nauwelijks door waardoor je het gevoel kreeg naar een wel erg softe, vlakke show te kijken. De weergoden mochten het dan wel erg stormachtig maken op zaterdagmiddag, Studio 100 slaagde daar op het podium hoegenaamd niet in.

Recensie: Ghost Rockers ★★

Recensie Wiek ★★★

desc

woensdag 7 augustus 2019 Zoutestraat ZandvlietBert Hertogs

De soundtrack die sterker is dan de voorstelling zelf. Met nog één première voor de boeg, lijkt het  wel dé samenvatting van Zomer van Antwerpen 2019. Wat schreven we over Swing? ‘Je krijgt het gevoel naar een voorstelling te kijken die in functie van de muziek aan de slag gaat en niet andersom.’, en over ‘Lexicon: ‘Een van de sterkhouders van Lexicon is zonder twijfel de live muziek’. De twee voorstellingen die Zandvliet te gast kreeg deze zomer staan dan weer helemaal in het teken van muzikale ruimte (bij Wiek) of diepte (in het geval van 15419ft). In Wiek zit het publiek in een arena met centraal een cirkelvormige piste met vers geharkt zand. Als in een manege treden Camilla Bundel, Luana van Eekeren en Marinke Eijgenraam aan terwijl achter hen meteen een metalen poort sluit. Ze kunnen geen kant meer op. In het midden draait een wiek, ze kijken in het rond, verbaasd, zich nog niet goed beseffend waar ze zijn, terwijl ze zich de ruimte eigen proberen te maken, kijkend naar ons, het publiek dat voor hen een grens vormt waar ze niet terecht bij kunnen. Een barrière terwijl de drie bladen de dames aanmanen om te bewegen. Ze stappen wat voort tot ze een na een geraakt worden en zo een zetje krijgen om in beweging te komen. Het is van moeten.

Recensie: Wiek ★★★

Recensie Hobbs and Shaw ★★★1/2

desc

maandag 5 augustus 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Hobbs and Shaw heeft het potentieel om na The Lion King de tweede blockbuster deze zomer te worden in ons land. De spin-off van The Fast and the Furious-reeks is alvast in Amerika goed op weg. De film met hoofdrolspelers Dwayne Johnson in de rol van Hobbs en Jason Statham als Shaw is vooral erg komisch ook in de actiescènes die zo ongeloofwaardig zijn, dat regisseur David Leitch – gelukkig – niet zelden kiest om er een knipoog aan toe te voegen. Wie het laatste seizoen van Games of Thrones nog niet heeft gezien, kan best even wachten met deze film want Ryan Reynolds speelt hier de rol van Locke die werkt voor de CIA en ‘bevriend’ is met Hobbs. Het is te zeggen, hij luistert alle gesprekken af, ook die tussen Hobbs en zijn dochter Sam (verrukkelijk neergezet door een innemende Eliana Sua). Voor het vak sociale wetenschappen moet ze een stamboom maken. In haar boom zien we twee bladjes: die van haar vader en zijzelf. Ze blijkt haar familie dus niet te kennen.

Recensie: Hobbs and Shaw ★★★1/2

Recensie Keane ★★★1/2

desc

zaterdag 3 augustus 2019 Grote Kaai, LokerenBert Hertogs

6 jaar duurde de break van de Britse melancholiepopband Keane. Frontman Tom Chaplin ging in die tijd even solo en bracht in 2016 ‘The Wave’ en het jaar daarop ‘Twelve Tales of Christmas’ uit. Keanes laatste album dateert alweer van 2012 met ‘Strangeland’. In september komt hun vijfde studioplaat uit: ‘Cause and effect’ waarvan de eerste single ‘The Way I Feel’ nog voor de zomer uitkwam. Op de Lokerse Feesten trok Keane vooral de best of-kaart aangevuld met een klein beetje (‘Love too much’ en ‘The way I feel’) aan nieuw materiaal. Chaplin moest zich echter stevig uit de naad werken om de Grote Kaai in Lokeren mee te krijgen, moest het applaus constant oppoken door een luider applaus te vragen met een handgebaar alsof ie ondertussen vergeten was hoe bedaard Belgen doorgaans op  concerten reageren in vergelijking met Britten. Maar met afsluiters ‘Crystal ball’ (die outro!) en ‘Sovereign light café’ kreeg ie de handen van het publiek in de finale na een concert waarin ie hard moest trekken en sleuren, moeiteloos op elkaar.

Recensie: Keane ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter