<<    >>

Recensie Lili Grace ★★★1/2

desc

vrijdag 15 november 2019 CC MerksemBert Hertogs

Een degelijk optreden dat zette Lili Grace en voorprogramma And They Spoke in Anthems (solo) neer in het Cultuurcentrum van Merksem. Een gezellige avond werd het waarbij het publiek voor de gelegenheid op het podium mocht kruipen. Arne Leurentop had alvast zijn duit in het zakje gedaan door zijn andere muzikanten van And They Spoke in Anthems thuis te laten. Op die manier had ie van zijn kant al 60% op cultuur bespaard, zo gaf ie schalks mee. Een kleine berekening van onze kant, toonde dat ie zelfs 66,66% bespaarde. Dat, en een grap dat ie zijn setlist met 60% zou inkorten en maar 60% van een nummer zou laten horen, was uiteraard kritiek aan het adres van de Vlaamse regering en niet in het minst de minister van Cultuur, Jan Jambon die wil snoeien in de projectsubsidies voor jonge artiesten met maar liefst 60%. Helemaal te gek werd het toen de man die met knappe harmonieën speelt door laagje per laagje zijn songs uit ‘June’ en het recente ‘Money time’ met een loop station op te bouwen, zei dat ie bijna heimwee naar de tijd dat Joke Schauvliege minister van cultuur was, begon te krijgen.

Recensie: Lili Grace ★★★1/2

Recensie Frozen 2 ★★★★

desc

donderdag 14 november 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Zelden zo veel vragen meteen gekregen nadat we dinsdagochtend met een dertigtal filmjournalisten Frozen 2 in primeur zagen. Om maar te zeggen dat het vervolg op de hit van Disney uit 2013, dat gebaseerd was op Hans Christian Andersens ‘De sneeuwkoningin’, erg leeft en wellicht een kassucces wordt. Wie ons die vragen stelde moest een paar dagen geduld hebben om nu eindelijk de antwoorden van ons te krijgen. Op de eerste vraag: ‘Heb je geweend?’ luidt het antwoord ‘Ja, ik heb het best even lastig gehad en wellicht houden veel (jonge) kijkers het niet droog tijdens deze film.’ Of de nieuwe songs (van hetzelfde duo Kristen Anderson-Lopez en Robert Lopez) even aanstekelijke oorwurmen zijn als in de eerst film?’ luidt ons antwoord: ‘Neen. Hoewel sommigen wellicht in bijvoorbeeld ‘Into the unknown’ een degelijke opvolger zien van ‘Let it go’, vinden wij vooral dat de eclectische songs net als de personages volwassener klinken. Je wipt op de liedjes wel met je voet mee in de zaal zoals op het heerlijke naar ouderwets cabaret refererende ‘When I am older’ door Olaf, maar een nieuw liedje na de film al meteen nazingen of -fluiten zat er bij ons niet meteen in.’ Visueel verwijst de animatiefilm overigens heel kort naar de videoclip van Queens Bohemian Rhapsody, merkten we. Is Frozen 2 een goede film? Als je weinig verwacht zoals wij - sequels hebben doorgaans nu eenmaal geen topreputatie - zal de prent moeiteloos je verwachtingen ruimschoots overtreffen. Het hangt er dus zoals steeds van af met wat voor verwachtingspatroon je gaat kijken.

Recensie: Frozen 2 ★★★★

Recensie Paying for it ★★★★1/2

desc

woensdag 13 november 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

Een zeer bevlogen maatschappijkritisch en sociaal geëngageerd ‘Paying for it’ brengt La Brute in Théâtre National in Brussel. Research over en interviews met sekswerkers leidden tot deze voorstelling die de vorm aanneemt van een gespreksavond waar iedereen openlijk praat. De prostitutiesector wordt als het ware zeer gedetailleerd uitgekleed. Al wanneer we de Studio van het theater binnengaan, zit iedereen in zijn rol. Lichtjes dansend, glimlachend naar het publiek, alsof er gewacht wordt op een klant, ons goed gade slaand op nummers als ‘You’ve got a woman’ van Lion en ‘Quick ’n slick’ van Orphans of Love. In de proloog, ofwel het voorspel, wordt gekaderd dat vroeger mensen naar het theater gingen om daar hun favoriete acteur of actrice uit te zoeken waarmee ze daarna de lakens deelden. Prostitutie en acteren viel toen wel eens samen. Nu zijn ze buren. Tussen het Théâtre National en de KVS bevindt zich namelijk een prostitutiezone. Het is dan ook logisch dat het theater altijd al wat interesse heeft gehad in de wereld van de prostitutie die letterlijk zo dicht bij die van hen ligt. ‘Enkel een muur scheidt ons nu. En eerlijk? De gesprekken die ik soms volgde in de kelder van de KVS tussen prostituees onderling of prostituees en hun klant waren soms boeiender dan wat ik op de planken te zien kreeg’ luidt het uit de mond van Raven Ruëll.

Recensie: Paying for it ★★★★1/2

Recensie Midway ★★★1/2

desc

dinsdag 12 november 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

De songtitel ‘All or nothing at all’ dat origineel gecomponeerd werd door Arthur Altman en van tekst voorzien werd door Jack Lawrence en hier te horen is in een versie van Annie Trousseau (die ook andere songs als ‘Getting some fun out of life’ en ‘Jersey bounce’ voor haar rekening neemt) vat de oorlogsfilm Midway eigenlijk zo goed als samen. We zijn in de jaren ’40 aanbeland. Hitler is aan zijn opmars bezig in Europa. Japan valt China binnen. De VS kan zich tot dan afzijdig houden. Tot het moment, we zijn 7 december 1941, dat Japan ongenadig toeslaat in Pearl Harbor en de United States Pacific Fleet van de Amerikanen via een tactische aanval decimeert zowel in manschappen als qua oorlogsmateriaal en vloot. De Amerikanen geven zich niet gewonnen hoewel ze met minder schepen, vliegtuigen en onderzeeërs in de regio zitten, de Japanners zijn met meer. Chester Nimitz (Woody Harrelson) krijgt het bevel over de Amerikaanse vloot en heeft al snel een gesprek met Edwin T. Layton (Patrick Wilson), een officier van de inlichtingendiensten, die signalen voor een mogelijke aanval op Pearl Harbor had voorspeld.  Op 18 april 1942 antwoordt de VS met de Doolittle Raid, luchtaanvallen op Tokio en de Honshu. Japan wordt voor het eerst aangevallen in eigen land en blijkt kwetsbaarder dan het dacht. De fysieke impact is gering. De meeste Amerikaanse piloten komen om omdat ze niet voldoende benzine hadden en neerstortten in vijandig gebied. Maar de Amerikanen weten hun moraal op te trekken via deze succesvolle actie terwijl de psychologische effecten op Japan niet te verwaarlozen zijn. Hun admiraal Isoroku Yamamoto zal echter niet bij de pakken blijven zitten maar het eiland Midway uitkiezen als doelwit. Het is dankzij  Joseph Rochefort (Brennan Brown) en zijn team crypto-analisten die de plannen van de Japanners wist te decoderen dat Nimitz de juiste beslissingen kon maken.

Recensie: Midway ★★★1/2

Recensie Le Mans 66 ★★★★1/2

desc

maandag 11 november 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Groots, spannend, meeslepend en sterk geacteerd is Le Mans 66 zoals echte cinema hoort te zijn. Ruim twee uur en half neemt regisseur James Mangold de kijker mee naar oorlogsgebied in de vorm van een racebaan. Oorlog is het tussen Ford en Ferrari in de jaren ’60 omdat Ferrari Ford gebruikte om zo een betere deal te kunnen sluiten met Fiat. Ferrari geraakte blut in haar zoektocht naar perfectie voor haar racewagens Scuderia Ferrari. Ford heeft het op dat moment zelf ook knap lastig. Vandaar dat Henry Ford II een oproep lanceert aan alle werknemers in de fabriek om met een idee af te komen. Wie dat niet doet, mag in het vervolg thuisblijven. Zo ontstaat het idee om te gaan racen want de huidige consument koppelt het imago van een wagen aan het sexappeal van modellen als Brigitte Bardot en verder moeten de vierwielers vooral snelheid en kracht uitstralen. Mannelijkheid dus. En net dat ontbreekt bij Ford dat beledigd wordt door de Enzo Ferrari. Lelijke autootjes maken ze er in een lelijke Amerikaanse fabriek volgens hem. De managers zijn er hoerenzonen en ook over de baas, waarvan ie vooral ‘de tweede’ benadrukt, heeft ie geen al te hoge pet op. Ford ziet dat als een oorlogsverklaring en zal Ferrari daar pakken waar het pijn doet: op de racebaan door een auto te ontwerpen (de Ford GT40) die nog perfecter moet worden dan die van Ferrari. De inzet is hoog: de 24 uur van Le Mans winnen.

Recensie: Le Mans 66 ★★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter