<<    >>

Recensie Jeanne d Arc au bucher ★★★1/2

desc

zondag 10 november 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Het is van december 2012, van La Traviata in een spraakmakende regie van Andrea Breth geleden, die andere voorstelling onder huidig intendant Peter de Caluwe, dat we mensen wanhopig voor de Munt post zagen vatten met een briefje ‘I need tickets’. Net als La Traviata is Jeanne d’Arc au bûcher in een regie van Romeo Castellucci dan ook helaas hopeloos uitverkocht. Dat komt niet in het minst omdat er – net als bij La Traviata – controverse is ontstaan rond de regiekeuzes. Er lijkt dus een oorzakelijk verband of op zijn minst een correlatie te zijn tussen mensen die voor een ticket smeken aan de deur van een operahuis en controversiële regies. Maar is Jeanne d’Arc au bûcher wel zo veel ruchtbaarheid en de hype waard? Ja, maar dan toch eerder voor de straffe partituur (het dramatisch oratorium) van Arthur Honegger op een tekst van Paul Claudel dan voor Castellucci’s regie.

Recensie: Jeanne d Arc au bucher ★★★1/2

Recensie Tanz ★★★

desc

zaterdag 9 november 2019 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Dé anticlimax van het jaar daarvoor tekent Florentina Holzinger met Tanz in deSingel. Haar productie die het Zwanenmeer meets Roodkapje brengt in een mengeling van stuntshow, goochelshow, en mix van ballet (het romantische ballet) met hedendaagse dans werkt namelijk naar de bevrijding toe van de vrouw (of de emancipatie als je wil). Hier de zwaan die zich moet vrij dansen. Ook de ganse voorstelling werkt naar die scène in het tweede bedrijf. Voor het zover is moet een danseres in de veel te lange intervalscène een briefje van 50 euro terug zien te vinden in het publiek. Het biedt haar tevens de gelegenheid om nog even te vragen of iedereen het programmablaadje goed gelezen heeft. Daarin staat vermeld dat het een expliciete voorstelling is met bloed en zelfverminking, wat in de tweede act aan bod komt. Soms is Tanz nochtans erg braaf. Twee vrouwen plassen live in emmers maar doen dat aan de zijkant van het podium nauwelijks belicht en in zijaanzicht. Maar toegegeven, het heftigst van al zijn twee scènes die gepland zijn voor het tweede deel. In één daarvan zien we Beatrice Cordua een rat baren op het hiphopnummer ‘Inside’ van Jacquees dat ze meelipt terwijl er veel kunstbloed rond haar vagina gespoten wordt. Lucifire krijgt twee vleeshaken net onder haar schouderbladen ingebracht. Bedoeling is dat ze op die manier met musketons eraan naar boven gehesen zou worden om zo het hoofdstuk ‘een dikke huid hebben’ af te ronden. Maar de act gaat niet door zoals gepland. Officieel luidt het dat het om een technisch defect gaat. Dat is niet zo. De vrouw die de act moet doen, weigert last minute omdat ze zich niet opperbest voelt vanavond.

Recensie: Tanz ★★★

Recensie November 89 ★★★

desc

zaterdag 9 november 2019 Zuiderpershuis AntwerpenSascha Siereveld

Terwijl men in Berlijn viert dat dertig jaar geleden de muur eindelijk viel, heeft The Singing Factory er in het Zuiderpershuis in Antwerpen eentje opgebouwd. Ze doen dit niet om het idee van scheiding te promoten, maar juist om de jeugd van nu een verhaal te brengen van hoe die muur in Berlijn een maatschappij wist te ontwrichten. Wanne Synnave schreef het verhaal van de twee broers Arend en Klaus die in Oost-Berlijn wonen op het moment dat de muur wordt opgetrokken. Sam Verhoeven schreef de muziek en Anne Mie Gils nam de regie voor haar rekening. Professionele acteurs als Sébastien De Smet en Maike Boerdam delen de scène met jonge en aanstormende talenten waaronder: Hanne Verstraeten, Aaron Blommaert, Ryan Joostens en Remi De Smet. En hoewel we een kwartier in de voorstelling al een idee hebben van hoe de slotscène er uit zal zien, maken de prestaties van Emma Vanthielen, Saïn Vantomme, Tuur Verelst en een ijzersterk ensemble het de moeite waard om te blijven kijken of onze voorspelling ook uitkomt.

Recensie: November 89 ★★★

Recensie Stuck ★★★1/2

desc

zaterdag 9 november 2019 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Een maatschappijkritische tragikomische voorstelling voor zes-plussers is de bijna woordenloze voorstelling Stuck van Laika en Villanella. 6 jaar na Nipt maakten Judith de Joode en Rutger Remkes deze voorstelling vol losse scènes die over de inwoners van een flatgebouw gaat die letterlijk en figuurlijk naast elkaar wonen. Hoogstens komen ze elkaar sporadisch tegen in de lift of in de inkomhal. In Stuck zien we dus een maatschappijkritische voorstelling die weliswaar op humoristische manier het leven in een (groot)stad toont: anoniem, individualistisch en vooral (hier ook letterlijk te zien) dicht bij elkaar gepakt. Stefan Jakiela die voor de scenografie tekende plaatst de verschillende personages in een flatgebouw dat veel te klein is. Het flatgebouw op zich is ook een personage dat lijkt te leven wat te horen is in het geluid van onder andere het brandalarm, machinerie, gezoem van een mug, het geluid van de liftdeuren, enz.  De plafonds zijn er te laag, zodat de personages die Judith de Joode, Rutger Remkes, Vanja Rukavina en Lois Brochez neerzetten, letterlijk (en sommigen ook figuurlijk) gebukt door het leven moeten gaan. Gekneld zijn ze letterlijk, maar ook figuurlijk in hun situatie die voor enkelen uitzichtloos lijkt. Het publiek mag als voyeurs hun doen en laten aanschouwen tot de vier op het einde ontdekken dat ze heel de tijd begluurd zijn geweest door ons.

Recensie: Stuck ★★★1/2

Recensie Angels in America ★★★★★

desc

donderdag 7 november 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Een topproductie van internationaal niveau levert Olympique Dramatique af in de Bourla met Angels in America in een regie van Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal. Een heldere lezing ook, mede dankzij de duidelijke programmabrochure die ervoor zorgt dat toeschouwers niet verloren hoeven te lopen in het stuk. Angels in America is namelijk complex, niet alleen door de hoeveelheid aan personages maar vooral omdat het surrealisme (fantasie, droom, hallucinatie) in de voorstelling onvoldoende voorbereide kijkers door de bomen het bos niet meer doet zien, wat wij ervaarden toen we 11 jaar geleden Ivo Van Hoves versie in deSingel zagen. Niets van dat deze keer dus tijdens de eerste Vlaamse bewerking van Tony Kushners klassieker uit de jaren ’80. In die zin dat het ons toeliet om de extra lagen – verwijzingen naar liedteksten van onder andere Lou Reed en George Michael (‘Freedom ’90’) en musicals (‘La cage aux folles’, ‘Cats’, en ‘I’m ready for my close-up Mister DeMille’ uit Sunset Boulevard) uit die periode, tekstfragmenten van andere auteurs waaronder ‘To be or not to be’ van Shakespeare, film (‘The Exorcist was in Georgetown’) en knipogen naar het theater en het publiek te ontwaren (‘Meneer dit is niet de plaats voor echte gevoelens. Dit zijn maar verhaaltjes.’, ‘Kies een titel’ (Cats wordt het n.v.d.r. maar dan vooral omdat het een naam moet zijn waar moeilijk kaartjes voor te krijgen zijn) en ‘Theater begint altijd om acht uur. Fucking toeristen! (terwijl Angels in America door zijn duurtijd zelf al om zeven begint n.v.d.r.) of in het er dik opleggen dat de acteurs een personage neerzetten, bijvoorbeeld wanneer Evelien Bosmans naar het einde toe – noodgedwongen nog in het zwart latexpakje van de Engel - overgaat in haar rol als verpleegster Emily met Annemie Struyf-accent wat iets absurds heeft) te ontwaren. Angels in America is niet alleen geniaal, grappig maar verdomd nog steeds actueel (het fin de sièclegevoel, aan de vooravond te staan van iets nieuws, wat volgens de ene – Joe – voor verandering staat en opportuniteiten schept terwijl anderen – zijn aan valium verslaafde vrouw Harper (die denkt dat ze zwanger is: ‘Misschien beval ik wel van een pil!’) – vooral stilstand en het begin van het einde zien.

Recensie: Angels in America ★★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter