>>

Recensie Evol ★★1/2

desc

vrijdag 20 april 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Een aarzelend applaus. Dat ontving Claire Croizé’s en ECCE’s ‘EVOL’ in de Theaterstudio van deSingel. Het is niet de eerste keer dat toeschouwers op deze internationale campus afwachtend reageren na een voorstelling. Soms zwelt dat applaus na een tijdje aan, alsof het publiek dan pas alles heeft kunnen laten doorsijpelen en horen we de publieksreacties crescendo gaan. Bij ‘EVOL’ was dat niet het geval. Het applaus bleef matig op een paar mensen na die erg enthousiast waren. Mixed feelings dus. Zeker, voor David Bowiefans is er weinig mis aan een dansvoorstelling op zijn muziek. Alleen komt die wel erg fragmentarisch binnen met de vele stiltes tussen de songs in waarop ook gedanst wordt. Andere nummers worden met de klassieke stamp op het podium (zoals tijdens ‘Please Mister Gravedigger’) plots afgebroken wat dan weer wat aanvoelt als heiligschennis. De choreografie voelt ook soms te veel 1 op 1 aan, denken we maar aan het moment waarop er geniesd wordt of wanneer Bowie de sterren vermeld (‘And the stars look very different today’) in ‘Space Oddity’. Dan zien we de Finse Emmi Väisänen de handen voor de neus houden die als twee klapdeurtjes openklappen bij het niezen of de armen in de lucht gooien waarbij de handen een kwart cirkel naar buiten toe in de lucht tekenen om de sterren van een beweging te voorzien.

Recensie: Evol ★★1/2

Recensie Invisible ★

desc

zondag 15 april 2018 HetPaleisBert Hertogs

Wat gebeurt er als de grond onder je voeten verdwijnt en je plots geen ijkpunten meer hebt? Dan zoek je troost bij elkaar en creëer je nieuwe rites volgens ‘Invisible’ van Kabinet K. De voorstelling die in hetPaleis staat, brengt kinderen en volwassenen op de bühne in een donkere setting. Wie hun danstaal die het midden houdt tussen een partijtje ravotten met veel rondtollen van de kinderen en dans al eerder zag in Rauw en Horses herkent veel. Kabinet K kan ons dus nog nauwelijks verrassen. In deze voorstelling zien we zeven individuen (Kwint Manshoven, Lisse Vandevoort, Sueli Besson, Titus Messiaen, Naïm Glas, Louise Tanoto en Jacob Ingram-Dodd), eenzaam en wanhopig. Na verloop van tijd groeien ze naar elkaar toe. Start de voorstelling erg donker – letterlijk met een black out – dan volgt daarna koud wit licht die het podium belicht, vervolgens gaat dat over in geler, warmer licht tot de gloed van de ondergaande zon via een spot rechts achteraan te zien is en daarmee het einde van de voorstelling inluidt. Het lichtontwerp van Stef Stessel en Barbara De Wit is ons té conventioneel, triggert ons te weinig, kortom we konden nauwelijks onze aandacht hierbij houden. De kinderen rondom ons opvallend genoeg wél. De omgekeerde wereld leek het wel.

Recensie: Invisible ★

Recensie Selon Desir ★★★

desc

zaterdag 14 april 2018 Opera AntwerpenBert Hertogs

Verlangen op vier verschillende manieren gepresenteerd door 4 verschillende choreografen. Dat is het uitgangspunt van het avondvullende Selon Désir van Ballet Vlaanderen dat in Antwerpen in première ging. In ‘Les Noces’ *** van Edward Clug uit 2013 op muziek van Stravinsky zien we het gearrangeerde huwelijk, strak, en formeel aan de ene kant. Speels met hypersnelle erotische laag aan de andere kant (denken we maar aan het moment wanneer de bruidegom Philipe Lens zijn broek wil optrekken maar de bruid Lara Fransen die opnieuw naar beneden trekt, of wanneer de schijnbruid Teun van Roosmalen een pets geeft op Lens achterwerk). Philipe Lens herneemt zijn rol hiervoor en weet het sterkst van al te overtuigen in deze choreografie waar angst, nieuwsgierigheid overgoten wordt met een vleugje humor. Wanneer Fransen voor het eerst door de knieën gaat, is dat wat aarzelend.

Recensie: Selon Desir ★★★

Recensie 21 pornographies

desc

zaterdag 10 maart 2018 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

In 21 Pornographies onderzoekt de Deense danseres en choreografe Mette Ingvartsen de relatie tussen pornografie en macht. Het Kaaitheater, waar Mette artist in residence was tussen 2013 en 2016 vroeg haar in het kader van haar programma ‘WoWmen!’ dat focust op de afschaffing van een duale samenleving. Mette die in 2004 afstudeerde aan PARTS en nu een van de huisartiesten van de Duitse Volksbühne is, klaagt in haar voorstelling gedwongen seksuele handelingen aan in een machtsrelatie. Of het nu gaat over de samenleving waarin politieke en religieuze machthebbers hun perverse wil opleggen, of een regisseur op een filmset, … Mette maakt er kortemetten mee en tast de grens af tussen wat zou moeten behoren tot de private en wat tot de publieke ruimte terwijl ze haar publiek een spiegel voorhoudt. Ze sleurt ons als het ware mee in de voorstelling wanneer ze ons een Ferrero Rocher laat eten, en daarna vertelt over een actrice die naakt warme chocolade over haar gegoten kreeg. Tevens neemt ze naakt, ze heeft enkel haar sokken nog aan, tussen het publiek plaats, spuit rook over de scène die vervolgens zijn weg naar de zaal vindt, en scant op het einde haar eigen naakte lichaam in met een witte led tl-lamp verticaal, en daarna van rechts naar links waarna ze dat ook doet met het publiek. Met stip levert dat visueel een van de sterkste momenten op uit deze productie wanneer haar lichaam in profiel, dan weer in frontaal zicht zijdelings (fel wit) belicht wordt en aan de andere kant van haar lichaam een sterke schaduw achterlaat. Wanneer ze met haar achterwerk naar het publiek gericht is en die lamp voor haar lichaam houdt, zien we dan weer haar contouren in tegenlicht.

Recensie: 21 pornographies

Recensie Requiem pour L

desc

zondag 11 februari 2018 De Munt BrusselBert Hertogs

Alles wijst erop dat regisseur Alain Platel en componist Fabrizio Cassol, het duo dat al meer dan tien jaar samenwerkt – denken we maar aan het wondermooie vsprs op muziek van Monteverdi 12 jaar geleden – een hit te pakken hebben met ‘Requiem pour L.’. Zelden zo’n divers publiek naar de Munt zien gaan als op zondagmiddag. Jong, oud, en zowat alle geloofsgemeenschappen leken wel vertegenwoordigd om deze gedurfde voorstelling te zien die op heel wat vlakken artistiek gewaagd is. Zo kleedde Cassol Mozarts Requiem uit en laat het hier brengen door slechts een handvol muzikanten, bassist Rodriguez Vangama, gitarist Kojack Kossakamvwe, percussionist en drummer Moichel Seba, accordeonist João Barradas (die het kerkorgel/clavecimbel uit het origineel doet vergeten), tenortubaspeler Niels Van Heertum en drie bespelers van de duimpiano’s: Bouton Kalanda, Erick Ngoya, Silva Makengo. Drie, een cijfer dat tevens naar de vrijmetselarij verwijst die ook te zien is in de driehoek wanneer het gezelschap zittend hun handen op de bovenbenen legt en door de elleboog zo ver mogelijk van het lichaam te houden zo een driehoek creëert. Requiem pour L is weliswaar eerder een concertante voorstelling geworden dan een dansante. Platel toont in de video L., een vrouw op haar sterfbed terwijl de artiesten op het podium van de dood als thema een combinatie van feest, op opzwepende ritmes (die bongo’s!), vreugde en uitgepuurde tristesse (a capellazang op het einde) maken. Het Requiem van Mozart (geschreven in re) gaat in deze productie over in de Mis in Do. Een keuze die de natuurlijke boog die deze productie maakt, van licht en verugdevol naar zwaar en donker definieert.

Recensie: Requiem pour L

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news