>>

Recensie Choco of kaas

desc

zaterdag 18 november 2017 HetPaleisBert Hertogs

Chiro of scouts. Zo zou de voorstelling Choco of kaas van LAP vzw ook kunnen heten. Want het spelplezier druipt er gewoon af bij Danaë Bosman en Dafne Maes die instonden voor het concept en de choreografie. Beide dansen de voorstelling ook, maar dat doen ze niet zonder eerst het publiek te betrekken. Choco of kaas start dan ook vanuit verbeelding en van daaruit tot een beweging komen die gaandeweg groeit. Dat Dafne en Danaë het publiek mee laten bewegen bij de start, is een ongeziene troef zodat het zelf eens aan den lijve ondervindt wat het is om op een podium te staan. Maar vooral, en dat is wellicht dé verdienste van de ganse voorstelling, ze zet aan om te ravotten, te spelen, en vertrekt van daaruit om tot een leuke dansvoorstelling te komen.

Recensie: Choco of kaas

Recensie L oiseau de feu

desc

vrijdag 20 oktober 2017 Opera AntwerpenBert Hertogs

Met L’Oiseau de feu brengt Ballet Vlaanderen drie werken die in het teken staan van risico, spel, het kantelmoment. De avond opent met ‘L’oiseau de feu’ in een choreografie van Sidi Larbi Cherkaoui op muziek van Igor Stravinsky live uitgevoerd door het Symfonisch Orkest van Opera Vlaanderen. Vervolgens horen we de muziek van Cliff Martinez op band voor de choreografie van Crystal Pites ‘Ten Duets on a theme of rescue’. De avond eindigt op muziek van Gavin Bryars uitgevoerd door HERMESensemble in een choreografie én lichtontwerp van Edouard Lock. Het is op zijn zachtst gezegd vreemd om vast te stellen dat de choreografie waarnaar het programma vernoemd is net de zwakste schakel vormt van de drie.

Recensie: L oiseau de feu

Recensie Het Grootste Zwanenmeer ter Wereld

desc

vrijdag 6 oktober 2017 Stadsschouwburg AntwerpenSascha Siereveld

Het Zwanenmeer met de muziek van Tsjaikovsky behoort ongetwijfeld tot een van ’s werelds populairste balletvoorstellingen. Elk zichzelf respecterend ensemble heeft wel een uitvoering van deze klassieker op de planken gezet. En toch heeft choreograaf Derek Deane in opdracht van Stardust Theatre geprobeerd om zijn samenwerking met het Shanghai Ballet toch iets unieks en eerder ongezien mee te geven. Hij zette geen twaalf, maar achtenveertig witte zwanen op de planken in een fascinerend, betoverend en adembenemend scènebeeld dat tegelijkertijd pure schoonheid, gratie én rigoureus doorgedreven vakmanschap wist over te brengen. Naast een mooie choreografie zagen we ook de hoogstaande kwaliteit van het Shanghai Ballet en in het bijzonder van Qi Bingxue als Odette/Odile en Wu Husheng als prins Siegfried.

Recensie: Het Grootste Zwanenmeer ter Wereld

Recensie Rule of Three

desc

vrijdag 29 september 2017 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Met Rule of three ging de jongste dansvoorstelling van Jan Martens in première in deSingel. In deze productie verwijst de maker naar de constante nieuwsstroom die binnenloopt via social media waarbij fait divers even groot gebracht worden als wereldnieuws, en kunst en kitsch hand in hand gaan. Dat en het feit dat we zo veel impulsen op ons afgevuurd krijgen dagelijks, en vaak jongeren het moeilijk hebben om zich lange tijd te concentreren op hetzelfde, bracht hem tot een zeer eclectische voorstelling met verschillende korte scènes die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben maar toch een verband met elkaar lijken te hebben. Martens kiest om zijn dansers Steven Michel, Julien Josse samen met de Britse Courtney May Robertson, tevens de enige vrouw op het podium, vooral strakke, hoekige bewegingen te laten uitvoeren. De driehoek (vanuit de nok wordt het podium zo belicht) staat centraal die ook symbool lijkt te staan voor de verhouding tussen de drie. De Amerikaanse producer en drummer NAH voorziet het geheel van live punk en noise als je wil waarbij hij de poëzie van de rauwe, de onvolmaakte mens die Martens graag toont, mee ondersteunt.

Recensie: Rule of Three

Recensie Mitten wir im Leben sind

desc

zondag 24 september 2017 De Munt BrusselBert Hertogs

Met ‘Mitten wir im Leben sind’, en verwijzing naar een middeleeuwse hymne die Luther vertaalde naar het Latijn en tevens op de grafsteen van Pina Bausch te lezen is, op de 6 cellosuiten van Bach tekent de 57-jarige Anne Teresa De Keersmaeker samen met cellist Jean-Guihen Queyras een opvallende voorstelling af die naar ons aanvoelen ook verwijst naar de midlife. Wat wellicht het meest verrast, is het frisse karakter, het speelse, de joie de vivre die in elk van de zes choreografieën steekt. Denken we maar aan de sprongetjes (al dan niet met het rechterbeen ingetrokken) vooruit in de richting van de achterwand van het toneel. Zeker, de analyse van het werk van Bach voerde ze keurig uit en laat ze als een symbiose samensmelten met haar danstaal. Een lijn, twee parallelle lijnen, een driehoek (in suite 3), vierkant (in suite 4), cirkel (in suite 5) en rechthoek (in suite 6) toont ze wanneer ze nonverbaal elk hoofdstuk aankondigt. Maar daarnaast speelt De Keersmaeker ook met subtiele humor. Zo draagt ze een bruin vintage truitje bij de start die wat doet denken aan een bommatrui, gooit ze die verderop de voorstelling tijdens de tweede cellosuite van zich af, en zien we haar helemaal op het einde van de voorstelling een oude vrouw spelen, krom, slecht te been, en met handen die wat verwrongen staan naar de aarde gericht. Daartegenover staat het jonge meisje dat steeds aan de linkerkant van de bühne afgaat en naar links en rechts huppelt alsof ze op de speelplaats van de lagere school zit op het einde van de vijfde cellosuite bijvoorbeeld.

Recensie: Mitten wir im Leben sind

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news