<<    >>

Recensie Doornroosje

desc

vrijdag 16 februari 2018 Theater Elckerlyc AntwerpenBert Hertogs

4 jaar geleden stond Doornroosje al in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Toen was het een coproductie van Music Hall en Van Hoorne Entertainment. Dit jaar gaat de Nederlandse musicalproducent in zee met het Vlaamse Deep Bridge om deze musical in Antwerpen, Hasselt en Gent te plaatsen. In beide producties speelt Thomas Van Goethem de rol van prins. Mocht ie als prins ‘grensoverschrijdend’ gedrag vertonen door ongevraagd Anne Van Opstal als Doornroosje op de mond te kussen 4 jaar geleden, dan mag hij dat nu nog eens dunnetjes overdoen maar dan met Tinne Oltmans. De voorstelling, met nieuw decor, voelt weliswaar qua kledij, decor en props wel erg budgetvriendelijk en reisbaar aan. De kracht zit ‘m dan ook in de tekstadaptatie van Thomas Janssens die deze Doornroosje voldoende zelfhumor geeft, knipogen naar het genre en de actualiteit. Daarnaast zitten er enkele verdomd goede songs in deze voorstelling.

Recensie: Doornroosje

Recensie Berberio

desc

zaterdag 3 februari 2018 HetPaleisBert Hertogs

Met Berberio brengt Zonzo Compagnie een tijdloos frisse muziektheatervoorstelling rond de Italiaanse componist Luciano Berio en diens vrouw en muze Cathy Berberian. Het resultaat is een zeer leuke afwisselende voorstelling voor 6-plussers geworden die meermaals in interactie met de kids gaat, sterke visuals en video van de hand van regisseuse Letizia Renzini toont, en een geweldige blend van geluidjes laat horen die over gaan in toon en muziek, waarbij onomatopeeën uitgeroepen worden tot een soort van gesproken stripverhaal onder andere. Tenslotte is er ook de kakafonie aan verschillende fragmenten die sopraan Lore Binon, fluitiste Caroline Peeters, harpiste Anouk Sturtewagen en alviolist Kris Hellemans laten horen terwijl ze kriskras op de tribunes komen spelen.

Recensie: Berberio

Recensie Sunjata

desc

vrijdag 22 december 2017 HetPaleisBert Hertogs

HetPaleis is 20 en viert dat met een herneming van Sunjata, de leeuwenkoning van Mali, een musical die ondertussen al weer 11 jaar oud is maar nog steeds werkt. De interactie met het publiek (een choreografioe wordt samen uitgevoerd), de taalhumor (‘Ei. Jak. Het is eigenlijk meer een buffel dan een jak.’ , ‘ze is een takkenwijf.’ wanneer ze het over een houtsprokelaarster hebben, enz.), verwijzingen naar bestaande liedjes (‘Is dat dan geen dochtertje waard?’ op de tonen van Nieuwjaarke Zoete en ‘Hij komt mijn lieve goede kind’ op die van het gekende Sinterklaasliedje), de opzwepende ritmes, de eclectische muziek van wereldmuziek (trombone, sax, bongo’s, percussie, gitaren) tot rock waarbij Pieter Embrechts instond voor de teksten en samen met Wawadadakwa de muziek componeerde, de onafgebroken rijmelarij (‘Wij zijn de helden die de buffel velden.’, ‘Deze buit wordt mijn bruid’ enz.), een hilarische scène waarbij twee mannen en een vrouw (Pieter Embrechts, Bert Huysentruyt en Leen Diependaele) verkleed als oude vrouwtjes met een handtas in de hand ‘Wij zijn drie tovenaressen’ zingen, de knipogen naar het theatergenre (‘Misschien moeten we ons voorstellen. Want uiteindelijk is het een voorstelling.’ zeggen de jagers), Kabouter Plop en niet in het minst die naar musical (‘Zing het jongen. Het is uiteindelijk een musical.’) werkt tien jaar nadat de voorstelling de Musicalprijs van 2007 in de wacht sleepte nog altijd. De Musicalprijzen mogen ondertussen dan wel een stille dood gestorven zijn, het epische verhaal van Sunjata en het ontstaan van Mali gelukkig niet.

Recensie: Sunjata

Recensie The Little Mermaid

desc

zondag 17 december 2017 Flanders Expo GentBert Hertogs

Een in vele opzichten vernieuwende musical. Dat levert regisseur Frank Van Laecke af met Disney’s The Little Mermaid. Niet in het minst op vlak van adembenemende kledij die van de hand is van Cocky Van Huijkelom en die zich moeiteloos kan meten met Cirque du Soleilkwaliteit. Ook op technisch vlak is de productie erg modern. Zo zien we Ariel de pauze in vliegen over het publiek (er komt ook een vleugje luchtacrobatie aan te pas met het ensemble ook), zijn er fonteinen in het podium verwerkt, is er een onwaarschijnlijk straffe onweersscène met echte regen waarbij de boot van prins Erik op het podium simultaan vergaat in combinatie met de visuals op het grote ledscherm achteraan – een knap huwelijk van Prismax, Painting with light en Pixelscreen is dat – worden er bellen het publiek in geblazen en is er confetti bij ‘Diep in de zee’. Maar ook inhoudelijk heeft de regisseur deze Disneyklassieker aan de huidige tijd durven updaten. Zo huwelijkt koning Triton zijn jongste dochter Ariel niet uit aan prins Erik: “Mijn zegen? Ariel kan zelf wel beslissen.” klinkt het dan ook beslist uit de mond van Hans Peter Janssens. The Little Mermaid is dan ook een coming of age verhaal van een meisje dat volwassen wordt, die het meermin zijn wil inruilen voor een leven tussen de mensen, die haar dromen achterna gaat, haar hart laat spreken ook al is er ‘verboden’ liefde in het spel. Ze voelt zich ook niet passen tussen al de rest. Prins Erik is dan weer van zijn kant op zoek naar een meisje dat zorgeloos en bruisend is als de zee...

Recensie: The Little Mermaid

Recensie Follies

desc

donderdag 16 november 2017 National Theatre LondenBert Hertogs

Follies, een musical van Stephen Sondheim die we onder andere kennen van het geweldig straffe Sweeney Todd en zijn werk als tekstschrijver voor West Side Story, speelt nog t.e.m. 3 januari 2018 in The National Theatre in Londen. De musical is 46 jaar oud en werd in die tijd niet zo gek vaak opgevoerd (waarvan de belangrijkste, los van de semi staged en concertante voorstellingen drie runs op Broadway zijn in 1971, 2001 en 2011, 1 in Los Angeles in 1972, en 3 in Londen in 1987, 2002 en nu dus opnieuw in 2017). In ons land was de musical te zien in 2000 in de versie van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. Dat de musical zo weinig op de affiche staat, heeft onder andere te maken met het feit dat je een cast van 37 man nodig hebt en een orkest van 21 muzikanten. Maar vooral: je moet in staat zijn om jonge musicalartiesten te koppelen aan oudere en hun stemmen moeten nog eens blenden ook. Want naast de pastiche op de stijl van Broadwaycomponisten uit de jaren ‘20 en ‘30 – een woord dat Sondheim zelf gebruikte in het interview dat vooraf ging op de live streaming in Kinepolis overigens – is Follies vooral een voorstelling die over de midlife (crisis) gaat: ‘We don’t do things. We say them.’

Recensie: Follies

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news