<<    >>

Recensie Blessed

desc

zaterdag 3 februari 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Kritiek op de toerist. Dat levert de tien jaar oude voorstelling Blessed van Meg Stuart in deSingel. De toerist is hier een metafoor voor de consumptiemaatschappij in het algemeen waar happiness een fake commercieel begrip is geworden. Die bubbel doorprikt de voorstelling ook op het einde wanneer het t-shirt met ‘Jesus’-tekst van performer Francisco Camacho uitgedaan wordt. Op die manier kan hij in zijn witte onderbroek met open armen een lijdende Jezusfiguur spelen terwijl hij niet veel later een helm met twee blikjes cola en waterpasdarm opgezet krijgt en confetti over hem gesmeten wordt wanneer hij een bontjas aan heeft (een sneer naar de mode industrie is dat). Maar ook de entertainmentbusiness moet eraan geloven wanneer Kotomi Nishiwaki op komt draven met carnavaleske pluimhoed uit Rio, terwijl ze een goudkleurige catsuit aanheeft met daaronder witte fetishschoenen op hoge hakken. Zij lijkt de zon bij te hebben en de valse hoop en weet tijdig van het podium af te wandelen wanneer een zoveelste plensbui over de mannelijke performer in zijn troosteloze witte onderbroek met doorschijnende poncho tekeer gaat.

Recensie: Blessed

Recensie Faust

desc

zondag 21 januari 2018 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

Iets meer dan tien jaar geleden creëerde de Franse choreograaf Jean-Christophe Maillot de dansvoorstelling ‘Faust’ voor Les Ballets de Monte-Carlo op ‘Eine Faust Symphonie’ van Franz Liszt dat voorafgegaan wordt door een proloog die Bertrand Maillot, de broer van de choreograaf, schreef. Voor het eerst mag een ander balletgezelschap deze titel op scène uitvoeren met respect voor het origineel. Die eer viel Ballet Vlaanderen te beurt waarbij de compagnie niet alleen mag tonen hoe sterk het emotie kan omzetten in dans, maar ook nog eens die emotie weet te acteren in gezichtsexpressie en handbewegingen. De Belgische Nini de Vet is als de Dood subliem. Ze maakt deel uit van het corps de ballet en weet dermate te intrigeren omdat ze een zekere sensualiteit neerzet in haar benenspel, en een lokkende choreografie neerzet in haar arm- en handbewegingen, dat ze wat ons betreft hiermee aanspraak mag maken op een promotie binnen het gezelschap. De manier waarop ze haar rol neerzet past ook perfect bij de Duivel waar Faust een pact mee sluit. De Dood is niet eenzijdig koud, maar heeft iets ambigu’s, een extra laag op die manier gekregen wat zeer boeiend is als idee. In ruil voor Fausts ziel wordt hem de eeuwige jeugd en een leven vol genot aangeboden. Maar de prijs die hij daarvoor betaalt, zal uiteindelijk veel zwaarder om dragen zijn.

Recensie: Faust

Recensie La cri de la chair

desc

vrijdag 12 januari 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Net iets meer dan een beleefdheidsapplaus. Dat ontving ‘La cri de la chair’ in de Theaterstudio van deSingel. Een voorstelling die geplaagd werd door technische problemen. Zo blééf een micro maar kraken halfweg de avond. Maar dat is lang niet het enige minpunt. ‘La cri de la chair’ opent sterk en verkleint naar een prachtige uitgepuurde tweestemmige zang tussen Tom Diakité en Perrine Fifadji in de taal die men in het zuiden van Benin spreekt, het Fon. Daarna gaat ze opnieuw op zoek om iets choreografisch op te bouwen. Maar net daar ligt de zwakte, hier is de choreo bij momenten iets te vrijblijvend tussen wat rondstappen en kriskras figuren dansen. Zagen we bij de start nog een mooi spiegelbeeld tussen een trio en een duo met de imaginaire spiegelas diagonaal, dan werd dat soort geometrie – tenzij we het niet zagen – halfweg overboord gegooid. ‘La cri de la chair’ kent volgens ons dus een sterk begin en einde, maar het middendeel stelt wat teleur.

Recensie: La cri de la chair

Recensie It s going to get worse and worse and worse my friend

desc

woensdag 10 januari 2018 KVS BrusselBert Hertogs

Een speechless solo dansvoorstelling waarbij choreografe Lisbeth Gruwez de taal van de speech omzet in dans. Die brengt ze met ‘It’s going to get worse and worse and worse, my friend.’ in de KVS. De productie maakt deel uit van een drieluik ‘AH/HA’ en ‘We’re pretty fuckin’ far from OK’ waar ze het extatische lichaam mee onderzoekt. Haar choreografie begint statisch met beide handen tegen haar benen waarna stilaan met de rechterarm een korte beweging volgt waarbij ze die een beetje naar buiten buigt terwijl de hand plat naar beneden gericht is. Het statische verlaat ze op den duur door de rechtervoet naar voor te plaatsen zodat ze na verloop van tijd ook een draaibeweging met haar bekken kan doen van 45 graden en dat terwijl er een toon op de piano te horen is. Erg korte, nauwelijks verstaanbare fragmenten van woorden krijgen we daarop te horen waarop ze telkens een beweging uitvoert. Lijkt ze soms op een schermer, dan zie je niet veel later ze erg mannelijk korte, snelle bewegingen uitvoeren en ook dominantie uitstralen als was ze een toreador op haar kleine rechthoekige dansvlak dat van bovenuit met koud wit licht belicht wordt. Gruwez draagt een zwarte broek, wit hemd en zwart gelakte schoenen. Haar sokken zal ze halfweg tot aan haar knieën optrekken en ook haar linkervoet even kort intrekken tijdens een beweging waarbij ze lijkt te verwijzen naar Ierse tapdans.

Recensie: It s going to get worse and worse and worse my friend

Recensie Mockumentary of a contemporay saviour

desc

woensdag 20 december 2017 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Met Mockumentary of a contemporay saviour bewandelt Wim Vandekeybus het pad van science fiction, geloof, theater (er zit veel tekst in de voorstelling), komedie (in de titel zit het woord ‘de spot drijven’ en op weinig feiten beruste documentaire), dans en publieksinteractie (knippen met de vingers om zo het geluid van regen na te bootsen) in een en dezelfde voorstelling. Een niet voor de hand liggende mix die naarmate de productie die bijna twee uur duurt, vordert steeds meer onze aandacht weet te genieten. Niet in het minst komt dat door de zeer verdeelde reacties, van een Franstalige vrouw die 50-plus is naast ons die constant fulmineert, en verder door luidruchtig te geeuwen of te zuchten vooral haar ongenoegen uit. Als je dat als Antwerps criticus meemaakt, zo’n buur naast je hebben, haal je daar uiteraard het tegenovergestelde effect mee en geraak je hoe meer zij zucht en blaast geïnteresseerd in het stuk. Twee Engelstalige meisjes die dans studeren aan het Conservatorium giechelen halfweg de voorstelling. Ze waren net als wij een van de weinigen die kennelijk de humoristische laag van Vandekeybus’ jongste creatie ontdekt hadden. Dat die vrouw – ook al een midlifer – een boze blik naar hen wierp, bewijst vooral dat die laatste er geen hol van begrepen had. Hilarisch? En of!

Recensie: Mockumentary of a contemporay saviour

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter