<<    >>

Recensie Belgian Rules Belgium Rules

desc

zaterdag 18 november 2017 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Met ‘Belgian Rules Belgium Rules’ verklaart Jan Fabre zijn liefde op een kritische manier ten opzichte van ons land. Dat op zich is uiteraard een interessante tegenstelling (liefde vs. kritiek), want Fabre is in de bijna vier uur durende voorstelling niet mals en laat zich ook van zijn meest humoristische kant zien. Niet zelden is er ironie te horen: ‘Waar de minister van Cultuur gul is.’, uit ie scherpe kritiek op de kunst van het compromis (jury’s allerhande gaan vaak voor ‘brave’ kunst waardoor het hele kunstgebeuren vooral een ‘ons kent ons’-verhaal is meer dan dat echt talent en vernieuwers in de schijnwerpers gezet worden nvdr.), of wijst ie ons op onze vreemde constructies van fermette tot koterij (voor alles wat niet aanwezig is in de fermette) om vervolgens een tweede koterij – een duiventil – op het dak te plaatsen waarbij Fabres performers als Giovanni Arnolfini en zijn vrouw uit het portret dat Van Eyck schilderde hun toekomstplannen uitvouwen met een verwijzing naar het 11de eeuwse ‘Hebban olla vogala’ dat lange tijd aanzien werd als de oudste bekende zin in het Oudnederlands. In de titel van de voorstelling refereert Jan Fabre ook naar de van de pot gerukte GAS-boetes die soms wel erg ironisch op zich zijn: zo is het verboden om wild te plassen tenzij je het nationale symbool van België bent: Manneke Pis ... ‘Belgian Rules Belgium Rules’ is zo typisch Belgisch dat je de inhoud van zo’n voorstelling niet of nauwelijks kan uitleggen aan een niet-Belg. Dat het absurdisme gewoon in ons bloed zit bijvoorbeeld en het totale spagaat waar we soms in leven pijnlijk duidelijk wordt tussen sportduiven die we aan miljoenen verkopen aan het buitenland terwijl we de wilde exemplaren in de stad wegjagen. Het levert een prachtige monoloog op van Gustav Koenigs als Duif. Fabre toont hier ook weinig of niets te voelen voor katten die in de geschiedenis hun nut nog niet bewezen hebben volgens hem. Duiven daarentegen zijn belangrijk geweest in oorlogen om boodschappen over te brengen bijvoorbeeld. Een aantal keer zien we pluche katten bengelen onder de nok van het theater, wat een vette knipoog van de theatermaker is naar het incident van 5 jaar geleden waarbij een Franse filmploeg met katten gooide op de trappen van het Antwerpse stadhuis wat tevens politieke reacties opleverde.

Recensie: Belgian Rules Belgium Rules

Recensie Superleuk maar voortaan zonder mij

desc

vrijdag 17 november 2017 Loods Antigoon AntwerpenBert Hertogs

De Amerikaanse auteur David Foster Wallace tekende zijn ervaringen tijdens zijn verblijf op een cruisechip in 1995 op in het essay ‘Superleuk maar voortaan zonder mij’ dat twintig jaar geleden verscheen. De Rotterdamse acteursgroep Wunderbaum trad in zijn voetsporen en ging aan de slag op de AIDA PRIMA, een Noordzeecruise van een Duitse rederij. Daar animeerden Walter Bart, Wine Dierickx, Matijs Jansen, Maartje Remmers het publiek respectievelijk als Amerikaanse goochelaar, een zeezieke bruid, Angela Merkel en een vogel voor de kinderen. Op 9 maart 2017 traden ze op in de cabaretclub ‘The Nightfly’ op dek 6 om tien uur ‘s avonds voor 300 Duitsers. De helft van de bezoekers haakte al tijdens de eerste twintig minuten af omdat de voorstelling te filosofisch en wellicht ook te confronterend was. De voorstelling die ze uit het boek en de eigen ervaringen destilleerden is scherp en bijtend grappig door de fundamentele eenzaamheid van mensen te tonen (een Valentijnsboodschap krijgen we te horen terwijl we een beeld zien op het schip van een eenzame man) en de leegheid van hun bestaan aan boord.

Recensie: Superleuk maar voortaan zonder mij

Recensie Poquelin II

desc

zondag 12 november 2017 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Hoe omgaan met geld en de liefde? Het is het thema dat Molière aansnijdt in zowel ‘L’Avare’ als ‘Le Bourgeois gentilhomme’. De ene (Harpagon) wil zijn geld niet uitgeven en is gierig, de ander (Meneer Jourdain) overschat zich, laat zich rollen door de graaf Dorante om zo boven zijn stand te gaan leven. In een heerlijke double bill zetten Kuno Bakker, Els Dottermans, Willy Thomas, Stijn Van Opstal, Jolente De Keersmaeker, Damiaan De Schrijver en Frank Vercruyssen een komedie neer met beperkte middelen. Toch weten ze door het gigantische snelle ritme, de scherpe humor en de relativering van het medium theater en bij uitbreiding de kunsten met Poquelin II een voorstelling af te leveren die garant staat voor twee uur en half theater – letterlijk en figuurlijk – van de bovenste plank.

Recensie: Poquelin II

Recensie Nachtasiel

desc

dinsdag 17 oktober 2017 CC BerchemBert Hertogs

Met Nachtasiel toont Theater Antigone dat de thematiek van het toneelstuk ‘Na Dje’ (Op de bodem) van Maxim Gorki uit 1902 meer dan honderd jaar later nog steeds erg actueel is. Regisseur Raven Ruëll zet ervaren acteurs naast studenten op de bühne, combineert live video met spel. Wat getoond wordt is de ruwste, rauwste kant van onze samenleving. Die van de illegalen, de daklozen, diegenen die onze maatschappij geen kansen biedt. De zeer beklemmende voorstelling die ongeveer twee uur duurt, leest als een grote aanklacht tegen het neoliberalisme: “Je zult productief zijn. Of je zult niet zijn.”

Recensie: Nachtasiel

Recensie Kleine zielen

desc

zondag 15 oktober 2017 Stadsschouwburg AmsterdamBert Hertogs

Met ‘Kleine zielen’ levert Ivo Van Hove zijn derde en laatste deel af van zijn Couperustrilogie na ‘De stille kracht’ en ‘De dingen die voorbijgaan’. Toonde het eerste de botsing tussen Oost en West en twee verschillende culturen dan zagen we in het tweede een uiteengevallen familie. In ‘Kleine zielen’ zitten we op het individualistische niveau waar iedereen in een verstikkende omgeving leeft, maar niet samenleeft. Ieder is op zich en draagt een trauma mee. Toch komt er in het stuk het moment dat alle personages een switch doormaken waarbij ze – letterlijk – het lichtpuntje zien, en de basis gelegd kan worden voor een hoopvolle toekomst. Van Hove doet dat echter met een erg clichématig beeld, dat van de lente en de zomer die zich al aankondigt zonder de personages dat zagen aankomen. Ook de finale waarbij Frieda Pittoors in de rol van de moeder samen met de anderen tekent voor een wat prekerig einde, kan er bij ons niet in. De programmabrochure doet uitschijnen dat een happy end voor iedereen een feit is. Maar dat durven wij ernstig betwijfelen. Wel staat het als een paal boven water dat verandering in een mensenleven, een nieuw hoofdstuk aansnijden en de spanning rond het onbekende centraal staan in dit werk. Met een vraag die al bij de start van de voorstelling de kern van de zaak blootlegt: ‘Leven wij echt? Of vullen wij dit huis?’ Maar de vraag is ook in hoeverre mensen wel echt vrij kunnen zijn en dus het leven kunnen leiden dat ze willen leiden. Niet zelden horen we de personages in dit stuk zich afvragen wat ‘de mensen’ wel niet moeten denken van bepaalde situaties. Of hoe publieke opinie, ook in de huidige tijden, een niet te verwaarlozen impact heeft op families en individuen wat dan weer het ‘doen alsof’ in stand dreigt te houden. Concreet vragen we ons dus af of Couperus wel zo bevrijdend leest als deze voorstelling probeert uit te laten schijnen.

Recensie: Kleine zielen

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news