<<    >>

Recensie Sylvia ★★★★1/2

desc

dinsdag 25 september 2018 Theatre National BrusselBert Hertogs

Sylvia van Fabrice Murgia, Cie. Artara met muziek van An Pierlé Quartet (An Pierlé aan piano en zang, Koen Gisen op basklarinet, sax, gitaar en percussie, Hendrik Lasure op toetsen en computers, en Casper Van de Velde op percussie) en live filming in verschillende scènes (zoals: ‘Ik haat kritiek’, ‘Ik haat mannen’ en ‘BBC’ waar Sylvia’s man zich tamelijk kritisch en negatief uit over het aantal teksten dat ze schrijft,  …) door Juliette Van Dormael ademt wereldklasse uit van begin tot einde. Een nagebouwde filmset uit de jaren ’50 vertelt het verhaal van de Amerikaanse dichteres Sylvia Plath die zelfmoord pleegde in Londen door de gastoevoer open te draaien en haar hoofd in de oven te leggen. Plath wordt gezien als een feministe, vandaar ook dat op het einde van de voorstelling er nog eens tekstfragmenten van onder andere Emily Dickinson, Virginia Woolf en Anne Sexton tegenaan gegooid worden. Die voegen nauwelijks wat toe aan deze verder uitmuntende voorstelling omdat de cirkel (tussen de spelscène van de zelfmoord en de vertelling erover op het einde) al rondgemaakt is. Kortom: als toeschouwer verwacht je dan een fade out van het podiumlicht. Maar die komt er nog niet.

Recensie: Sylvia ★★★★1/2

Recensie New Skin ★1/2

desc

zondag 23 september 2018 V36 AntwerpenBert Hertogs

Met New Skin verhuisde Hannah De Meyer last minute naar V36 om haar voorstelling daar in première te laten gaan in plaats van Troubleyn omdat ze solidair wou zijn met de ondertekenaars van de open brief tegen Jan Fabre. Een slechte keuze zo bleek want haar solovoorstelling heeft vooral nood aan stilte die de nieuwe locatie niet kon bieden. Ofwel: hoe wij vooral vinden dat je de juiste voorstelling in de juiste zaal moet zetten en vooral in functie van je voorstelling en je publiek een keuze moet maken. Het geluid van auto’s die achter ons in de Vrièrestraat reden en de poort die even openklapte na een kwartiertje zorgden ervoor dat we niet of nauwelijks in de voorstelling geraakten. We geraakten danig afgeleid met andere woorden. Maar dat we nauwelijks in de voorstelling geraakten, heeft ook met De Meyers zachte wat monotone toon te maken waarmee ze ons bijna in slaap wiegde alsof we in een grote relaxatie/meditatie/hypnose-voorstelling waren aanbeland waar ze onder andere sci-fi fantasie (astronauten die hun blik werpen op de aarde) koppelt aan een pleidooi voor ecologie in een tekst waarin je jezelf als luisteraar verliest door de verschillende associaties en beelden die ze oproept. Haar toon houdt het midden tussen pedagogie en een saaie vrome lezing in een kerk. Met dat verschil dat ze fantaseert of haar (ze praat in de ik-vorm) biologische vader voor ie zijn kwakje in een bekertje afleverde in het ziekenhuis naar porno keek, of hij dat zittend deed, of deels met zijn hand tegen de muur, en of haar moeder naar onderen gekeken had toen ze haar hadden ingebracht. Verder vraagt ze zich af of ze al na 5 maanden het levenslicht zag omdat ze de zaak al wou verlaten dan wel dat haar moeder het stilletjes aan tijd vond dat ze eruit zou komen. Later heeft Hannah De Meyer het over gevingerd worden en klaarkomen zodat de matras doorweekt geraakt.

Recensie: New Skin ★1/2

Recensie Hamlet ★★★★1/2

desc

zaterdag 22 september 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

‘Wat een puinhoop!’ slaakt een toeschouwer tijdens het deels gechoreografeerde toneelstuk Hamlet van Lisaboa Houbrechts & Kuiperskaai. Dat treft, want een puinhoop is William Shakepeares klassieker dan ook op het einde. 7 doden telt het stuk maar liefst: Hamlets vader (die bij de start van de voorstelling vermoord is door Hamlets moeder Gertrude en nonkel Claudius waarmee ze al 1 maand na de moord huwde), Polonius (hier de eerste minister die omgebracht wordt door Hamlet wanneer hij denkt dat het Claudius is), Ophelia (dochter van Polonius en afgewezen liefje van Hamlet die zelf waanzinnig wordt en zelfmoord pleegt), Gertrude (die de gifbeker die bestemd was voor Hamlet drinkt), Claudius (die vermoord wordt door Hamlet), Laertes (die sterft door zijn eigen zwaard met gif op wanneer hij ermee verwond wordt door Hamlet) en Hamlet zelf (die vermoord wordt door Laertes, de broer van Ophelia).

Recensie: Hamlet ★★★★1/2

Recensie Wagner De halve Ring ★★★★

desc

vrijdag 21 september 2018 Monty AntwerpenBert Hertogs

De Hotshop / Monty, de juniors van de Warme Winkel, brengen met Wagner: de halve ring een halve marathonvoorstelling van zo’n 3 uur en tien minuten (incl. pauze). In het eerste deel snijden ze Das Rheingold aan, dat ze 5 jaar geleden als afstudeerproject aan de toneelschool brachten. Nu hebben ze met Die Walküre een vervolg waar het tweede deel op focust. Wagner: de halve ring, spaart de kritiek op de componist, diens werk en diens privéleven niet. Sterker nog: het sloopt heel wat heilige huisjes. Ook de pers moet eraan geloven (dat erudiete toontje van Verona Verbakel wanneer ze een presentatrice van pakweg Klara parodieert! Zij zoomt in op de waldhoorns die na verloop van tijd dissonant klinken en de abstracte golven in het werk die onder andere te horen zijn via de strijkers. Verder doet ze een heerlijk domme dubbele high level uitspraak met ‘Zoals dingen opbouwen zoals Paul van Ostaijen dat doet, naar een climax toe’, en linkt ze de klankkleur van de muziek met de lente ‘al zit er soms wel sneeuw tussen’). Verder wordt het publiek (te dom in ‘Das Rheingold’, erg kinderlijk ‘Al wat ge zegt zijt ge zelf!’, vooringenomen en sceptisch in  ‘Die Walküre’), en de kunstwereld (te hautain en te commercieel geworden want afhankelijk van product placement/bedrijven die erin investeren via de tax shelter), en het acteursgild alsook de Metoo-beweging erin niet gespaard (‘Acteurs zijn de paarden van de boerderijdieren. Die behandel je met respect.’). In die Walküre laat het gezelschap Jan Fabre bespotten door het publiek een stem te geven via luidsprekers die tussen de zetels opgesteld staan. Zo horen we het gezelschap ‘Controle is alles.’ zeggen en iemand uit de speakers in het publiek luidop de bedenking maken ‘Ja, dat zei Jan Fabre ook …’. Aan de andere kant brengt De Hotshop / Monty ook een ode aan de krijgers van de schoonheid. Zo zien we Siegmund (Lukas De Wolf) zich masturberen over zijn zus Sieglinde tot hij over haar klaarkomt. Net als als Brünnhilde - ‘een nazi in latex’ - (Sara Lâm) heeft Verona Verbakel zich als Kamping Kitsch-sletje gehesen in een strak zwart latexpakje en haar haren in twee staartjes. Na deze incestueuze daad, vermoordt Siegmund haar.

Recensie: Wagner De halve Ring ★★★★

Recensie Het Huwelijk ★★★1/2

desc

woensdag 19 september 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Met Het Huwelijk van Witold Gombrowicz (1904-1969) in een regie van Timeau De Keyser snijden Tibaldus, het Toneelhuis en P.U.L.S een tweede werk van de Poolse auteur aan nadat ze met Yvonne, Prinses van Bourgondië wisten te scoren en een plekje verdienden in de selectie van het Theaterfestival. In het stuk van 1935 rebelleerde de jonge prins nog door in het huwelijksbootje te stappen met de niet zo aantrekkelijke Yvonne. In ‘Het huwelijk’ uit 1948 stoot prins Filip zijn vader van de troon. Het gezelschap speelt op een leeg podium. Het speelvlak is letterlijk een vierkant met witte plakband als buitenlijnen die aangeven of de acteur of actrice al dan niet on of off stage is. Sander De Winne (Clothilda), Lieven Gouwy (ook Clothilda), Katrien Valckenaers (de dronkaard) en Simon De Winne (de moeder/koningin) tekenen ook voor de Vlaamse polyfonische gezangen. Zo laten ze a capella meerstemmig onder andere Josquin des Prez’ ‘Sanctus, missa dux ferrariae’ (ca. 1504) en ‘El grillo’ (ca. 1505), Johannes Ockeghems ‘S’elle m’amera’ / ‘Petite camusette’ (ca. 1470), het veertiende eeuwse ‘Puis qu’en oubli’ van Guillaume De Machaut, Adriaan Willaerts ‘O dolce vita mia’ (ca. 1545) en Guillaume Dufay’s ‘Salve flos Tusce gentis’ (ca. 1436) horen waarbij een nummer verdacht sterk lijkt op sluikreclame voor wijnen. Ster van de avond is onbetwistbaar Katrien Valckenaers die een heerlijke dronkaard neerzet in een leuke choreografie met de andere acteurs. Wanneer het gezelschap buigt voor de koning doet zij net dat ietsjes meer. Ze buigt en veert nog wat terug met haar bovenlichaam en hoofd als een mechanische marionet. Maar vooral, haar mimiek is ronduit grandioos. Een extra ster verdient ze met het vakkundig armlikken van de prins met haar tong.

Recensie: Het Huwelijk ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter