<<    >>

Recensie Queens of the Stone Age ★★★★

desc

donderdag 5 juli 2018 Festivalpark WerchterBert Hertogs

Queens of the Stone Age was in goede doen op Rock Werchter maar heeft al scherper opgetreden. Die indruk werd bevestigd toen frontman Josh Homme toegaf dat ie een ganse dag zich ziek voelde maar zich wist op te trekken aan de fijne reacties van het publiek. Dat had er van bij openingsnummer ‘Do it again’ erg veel zin in, het begon meteen te pogoën en circle pits te creëren. Als een sardientje werden we op zo’n momenten hard en plots tegen de crash barrier aangedrukt terwijl het achterwerk van een Zuiderse jongedame tegen onze ouweheer aanschurkte. Ongewenste intimiteiten op een festival, dat maken enkel vrouwen mee zei u? We dachten van niet!

Recensie: Queens of the Stone Age ★★★★

Recensie Tom Jones op Gent Jazz ★★★★

desc

dinsdag 3 juli 2018 De Bijloke GentBert Hertogs

Collectief klaarkomen. Dat deed Gent Jazz tijdens het optreden van Tom Jones. Want hoorden we de toeschouwers daar niet met zijn allen ‘Oh yeah! Oh yeah! Oh yeah’ steeds ietsjes hoger en luider uitschreeuwen net als de 78-jarige Engelsman die het erg fijn vond dat Engeland zich die avond plaatste voor de kwartfinale van het WK? Tom Jones voorspelde dat België Engeland opnieuw zal tegenkomen in de finale van het toernooi. Tijdens zijn 95 minuten durend optreden toonde hij hoe veelzijdig hij wel uit de hoek kan komen, van de gospelsong ‘Run on’ live begeleid door twee gitaren en drums, over de folk van ‘Did trouble me’ heerlijk begeleid door de banjo, de traditional ‘Raise a ruckus’ waarbij de tuba het ritme bepaalde en het publiek stevig meeklapte en ‘jiehaa’-kreetjes slaakte, het gospel meets boogiewoogie-nummer ‘Strange Things Happening Every Day’ van Sister Rosetta Tharpe waarmee hij het optreden afsloot, Little Willie Johns ‘Take my love’, eigen ophitsende hits als ‘Sex bomb’ dat ie lekker zwoel en plagerig op een trager tempo bracht, de funk uit Princes ‘Kiss’, de doorleefde storytelling in een fenomenaal ‘Tower of song’ van Leonard Cohen of een door accordeon begeleid ‘On A Night Like This’ van Bob Dylan en de publieksmennerij door het volk ‘woho’ te laten meekelen tijdens ‘What’s new pussycat’ dat begeleid werd door tuba, akoestische gitaar en accordeon: Tom Jones overtuigde de ganse tijd en die eclectische mix stak nog in een verdomd coherente setlist ook. Nergens voelde een overgang wat geforceerd aan. Of misschien toch? Die overgang van ‘Tower of Song’ naar ‘What’s new pussycat’ was wel een serieuze stijlbreuk. En hoewel het ganse optreden constant te kampen had met licht- en visualproblemen waarbij ook de videobeelden om de haverklap uitvielen – waar een groot deel van het publiek wellicht niets van gemerkt heeft omdat de volgspots en de witte spots die het publiek belichtten het wel nog deden – kreeg Tom Jones moeiteloos de fans uit hun stoeltjes om mee te dansen, zingen, wiegen en noem maar op wat ie voor het eerst maar lang niet voor het laatst tijdens het concert voor elkaar kreeg tijdens ‘Sex bomb’. Jones is nog steeds met zo veel jaren op de teller een vakman, zo veel mag duidelijk zijn. Hij gaf een oerdegelijk, weliswaar wat afgemeten optreden in Gent.

Recensie: Tom Jones op Gent Jazz ★★★★

Recensie Clouseau op Rock Zottegem ★★★★★

desc

zondag 1 juli 2018 Festivalwei ZottegemBert Hertogs

Met veel goesting, en honger – niet toevallig een nummer uit Clouseau Danst – stond Clouseau op het podium van Rock Zottegem. Koen Wauters en co brachten het concert van hun leven in de tent van Zottegem. Een strak best of-optreden dat de hits aan elkaar reeg. Nummers die door het diverse publiek, tieners, twintigers, dertigers en ouder stevig meegezongen werden en meegeklapt. De Kreuners hadden hun voorprogramma mogen verzorgen en leken alsof ze nooit weggeweest waren. Vooral ‘Meisje meisje’ viel op dat Axl Peleman samen met Ben Crabbé in close harmony achter een micro zong, enkel begeleid door de gitaar. Volgens Walter zou Clouseau na hen hun after show spelen. En dus kon Koen niet achterblijven om ook van zijn kant een grapje uit te halen. ‘Volgens de anciënniteit zou het logisch geweest zijn mochten wij voor de Kreuners gespeeld hebben. Maar den home sluit om negen uur dus ze moesten vroeger spelen.’ klonk het uit zijn mond net voor ie Clouseaus eerste single Brandweer die uit 1987 dateert aankondigde.

Recensie: Clouseau op Rock Zottegem ★★★★★

Recensie Queen en Adam Lambert ★★★★

desc

vrijdag 29 juni 2018 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

De beste live versie van Queen na de originele met frontman Freddie Mercury. Dat bracht Queen en Adam Lambert in een meer dan twee uur durende show in het Antwerps Sportpaleis voor zo’n 13.500 fans. Een show ook die Freddie meermaals eerde en een zanger die feilloos zijn falsetstem wist aan te spreken. De geschminkte Lambert met glitteroogschaduw bleef erg dicht aanschuren bij het showgehalte van de originele frontman. We telden 5 kledingwissels, niet zelden droeg ie plateauschoenen met een hoge hak, en zagen dat er glitter verwerkt zat in zijn broek of in zijn veelkeurig gestreept vestje. Verder verwees ie naar de ‘80s met een roze en zwart geruite broek met daarop een pastelkleurige blauwe vest. Een grote productie had Queen en Adam Lambert ook mee, goed voor maar liefst 20 trucks en 5 tourbussen aan mensen en materiaal. Het B-podium, catwalk en A-podium had de vorm van een zwarte elektrische gitaar met een rood randje. En verder waren er verschillende veelkleurige lasers (tijdens een fenomenaal ‘Bohemian Rhapsody’ waarbij Adam Lambert moeiteloos vocaal in de hoogte uithaalde en hij op het einde in het podium verdween waarop Brian May verscheen en een knappe gitaaroutro verzorgde), een discobol (bij ‘I want to break free’), witte confetti (‘We are the champions’), CO2-jets (‘I want it all’), en twee ledschermen (een gebogen vooraan het podium en een rechthoekig achteraan) die het spektakel een hoog visueel gehalte meegaven. Het enige minpunt was de egotrip van de twee originele bandleden: gitarist Brian May (‘Last horizon’ als gitaarsolo via een lift uit het podium), drummer Roger Taylor (die ‘I’m in love with my car’ zong) en zanger Adam Lambert (die diens ‘Lucy’ bracht) waar niemand op leek te wachten. Dergelijke zaken haalden niet alleen de vaart uit de show, je voelde gewoon de spanningsboog van het concert erg verslappen. Mochten ze dat schrappen en voor een strakker optreden zijn gegaan, had je ongetwijfeld een 5-sterrenoptreden meegemaakt in de grootste concertzaal van het land. Nu was het zeer goed en ging je naar huis met het gevoel dat het toch nog net ietsjes beter kon en mocht.

Recensie: Queen en Adam Lambert ★★★★

Recensie The Pointer Sisters ★★★★

desc

woensdag 27 juni 2018 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

Een kort maar krachtig best of-optreden. Dat bracht The Pointer Sisters in de Stadsschouwburg in Antwerpen. ‘Het had gerust voor mij nog een half uurtje langer mogen duren’ hoorden we enkele toeschouwers achteraf zeggen. Eerlijk? Daar zijn we het niet mee eens. Liever een strak concert dat de vaart erin houdt als dit dan een van negentig minuten dat te lang gerokken aanvoelt. Nu al kreeg de band bijvoorbeeld twee introducties en mocht die een tijdlang zijn instrumentale kunnen tonen. Dé verrassing van de avond was onmiskenbaar Natalia die op het podium geroepen werd om eerste toegift ‘Sisters are doing it for themselves’ mee te komen zingen. De groep had ook een primeur voor ons en de fans bij. The Pointer Sisters zullen opnieuw te zien zijn dit najaar in het Sportpaleis tijdens Night of the Proms.

Recensie: The Pointer Sisters ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter