<<    >>

Recensie Daar gaan we weer ★★★★1/2

desc

woensdag 30 mei 2018 Zuiderpershuis AntwerpenBert Hertogs

Met ‘Daar gaan we weer’ toont het Vlaams-Nederlandse theatercollectief Wunderbaum aan de hand van een scherpe tekst van Annelies Verbeke op hilarische wijze hoe racisme, vooroordelen, en seksisme in de hoofden van iedereen sluipt. Ook in die van veertigers die voor een linkse ruimdenkende progressieve liberale organisatie werken. Een crisissfeertje heerst er onder de drie protagonisten Inge (Wine Dierickx), Ton (Matijs Jansen) en Lesley (Maartje Remmers met héérlijke mimiek, zo doet ze haar hoofd naar voor en achter in korte bewegingen wanneer ze niet uit haar woorden komt om toch maar cool te blijven wezen). De recentste cover van hun magazine wordt namelijk als racistisch bestempeld door de buitenwereld. Er is een naakte zwarte vrouw met haar kont naar het publiek gericht op te zien terwijl ze een boek leest. Tot overmaat van ramp staat een extreemrechtse organisatie wel achter de cover, blijkt uit een Tweet. Kortom: ze dragen een mensbeeld uit waar ze als collectief niet voor (zouden mogen) staan hoewel het collectief zelf niet al te veel diversiteit te bieden heeft.

Recensie: Daar gaan we weer ★★★★1/2

Recensie MAD ★★★★

desc

dinsdag 29 mei 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Hoe zou topoverleg tussen de leiders van de VS en China eruit zien? Behoorlijk absurd als je het aan Arsenaal/Lazarus en Zuidpool vraagt. In de voorstelling M.A.D. spelen Sofie Decleir (Mi) en Willy Thomas (John) met de tijd die gewonnen of verloren wordt en verglijdt, met communicatie over de communicatie. Decleirs ‘Dit is geen gesprek, John’ heeft iets weg van het surrealisme van René Magritte. Uiteindelijk gaat het op het eerste zicht nog nergens over, behalve dan om het spel dat gespeeld wordt. Ook al stelt Mi dat ze nadat ze op Harvard gestudeerd heeft, niet meer van spelletjes houdt, is niets echter minder waar. De mindfuck die plaatsvindt doet denken aan dansen terwijl beide partners alle moeite van de wereld hebben om zich een houding aan te nemen ten opzichte van elkaar, laat staan akkoord geraken wie leidt en wie geleid wordt, wie dient en wie gediend wordt. Een clash tussen twee ego’s, tussen twee culturen ook, krijgen we te zien.

Recensie: MAD ★★★★

Recensie Gisteren was het geweldig ★1/2

desc

vrijdag 18 mei 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Nico Sturm en Jonas Van Geel brengen met Gisteren was het geweldig in een regie van Frank Van Passel een bittere voorstelling met een lichte zoete humoristische toets. De smaak van het bittere, van pure chocolade overheerst, waardoor de bitse woordenoorlog van (on)uitgesproken gedachten de overhand haalt in deze productie die meer dan anderhalf uur duurt en die heel wat inkakmomenten kent. De sfeer van weleer uit de jaren ‘50 van de cabarets, de revues, het tapdansen en op het einde het poppenspel haalt deze voorstelling naar boven. Maar echt eer doet het deze culturele vormen niet aan met zijn belegen humor als ‘Ik zoek mijn sleutels. Die liggen in de coulissen.’ - ‘Waarom zoek je ze dan hier?’ – ‘Hier is er meer licht.’ Wat vooral blijft nazinderen, is het bekvechten tussen die twee omwille van de verschillende karakters, een onverwerkt verleden, verschillende opvattingen over wat er nu wel of niet in de voorstelling moet komen, en hoe groot de slapstick taartenscène al dan niet gespeeld moet worden, wie de taart in het gezicht zal krijgen, enzovoort. Kennelijk was het spagaat na afloop tussen wat wij ervan vonden en het publiek in de Bourla opnieuw erg groot. Een overtuigend applaus kregen de twee terwijl wij het aantal momenten dat we moesten geeuwen niet meer konden bijhouden. Zo saai en langdradig was Gisteren was het geweldig bij momenten.

Recensie: Gisteren was het geweldig ★1/2

Recensie De Wereld ★★★★

desc

donderdag 17 mei 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Met ‘De wereld’, de opvolger van De bank’, kende theater Stap, dat een podium biedt voor mensen met een mentale beperking hun laatste voorstelling dit seizoen. Theater Stap is voor het grote publiek wellicht het meest bekend na de succesvolle één-serie Tytgat Chocolat. Volgend voorjaar wordt ‘De wereld’ hernomen, misschien wel in combinatie met ‘De bank’. Jelle Palmaerts speelde de hoofdrol in Tytgat Chocolat en maakt ondertussen al tien jaar deel uit van het theatergezelschap. In De wereld heeft ie een ondersteunende bijrol. Anke Verwaest kennen we dan weer uit die andere zondagavondserie Professor T. en maakt ondertussen al twee jaar deel van het gezelschap. Zij zet de kokette Marjanne neer die erg hard bezig is met haar uiterlijk, een man in haar leven wil en een kinderwens heeft. Daarbij geeft ze ook haar gsm-nummer mee. Daan Hutten, die een grappige rol heeft als ober, blijkt veruit de beste te zijn qua dictie onder de tien acteurs die op de scène van de Bourla staan. Hij speelt tegenover het personage Jerom die op het einde van de zomer in slaap valt in het park en die in de vijver van het park het neusje van de zalm meent te herkennen, maar zich daarin vergist. Zo komt ie terecht op een terras waar hij op blijft zitten, onbeslist, omdat de gedachte om te vertrekken hem droevig maakt. Uiteindelijk belandt hij op de trein naar Oostende die plots zal stil komen te staan. Geraakt ie nog wel tijdig op zijn bestemming?

Recensie: De Wereld ★★★★

Recensie Een avond over onwaarheid ★★★★

desc

zaterdag 12 mei 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Twee weken resideerde Berlin in de Theaterstudio in aanloop naar de voorstelling ‘True Copy’ die in het najaar in première moet gaan in deSingel. Het publiek kreeg daarbij een inkijk op de research die Bart Baele en Yves Degryse doen om tot deze voorstelling te komen. Centraal zal Geert Jan Jansen staan die zes maanden in de cel vertoefde op verdenking van kunstvervalsing. Hij werd echter vrijgelaten bij gebrek aan bewijs door de Fransen omdat ze 1.600 werken in beslag hadden genomen, echte werken die hij had aangekocht, en vervalste versies van Picasso’s, Van Goghs enzovoort. Maar door die allemaal door elkaar te halen, wist men daar op den duur niet meer wat het verschil was tussen echt en vals. Het brengt hem tot de laconieke quote: “Hoe veel schilderijen moet je in Frankrijk vervalsen zodat ze voldoende bewijs hebben?” Sindsdien zet ie een N voor de handtekening van de kunstenaar wat staat voor ‘Naar’ en worden zijn werken vergezeld van een certificaat van onechtheid waarmee ie toch zo’n 3 à 4.000 euro per werk weet op te strijken. Volgens ‘de grootste meestervervalser van de eeuw’ is diegene die geen erkenning krijgt de vervalser tenzij hij ontmaskerd wordt. Geert Jan bleef zo veel mogelijk binnen zijn tijdsperiode. ‘Mensen willen bedrogen worden.’ klinkt het. Rond de recente Rockefeller-veiling (goed voor een recordopbrengst van maar liefst 700 miljoen euro bij Christie’s in New York n.v.d.r.) werd er onlangs ook een momentum gecreëerd. Zoiets haalt ambities bij een mens naar boven. Zeker met kunst is dat gevaarlijk. De kunst van ‘True Copy’ en meteen ook de uitdaging van de voorstelling zal straks liggen om vervalsing van kunst niet te verheerlijken, maar wel te duiden. Eerlijk? Op dat vlak neigde de avond toch eerder naar het eerste. Zeker toen op het einde een vervalsing van Picasso voor 2.900 euro geveild werd aan een toeschouwer. Tenzij dat fake was uiteraard, maar dan nog...

Recensie: Een avond over onwaarheid ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter