<<    >>

Recensie Les enfants du paradis ★★★

desc

dinsdag 31 december 2019 Hoek Slachthuislaan - Denderstraat AntwerpenBert Hertogs

Geen idee wie het lumineuze idee had bij Compagnie Marius om Les enfants du paradis onversterkt te brengen. Maar denken dat je als theatercompagnie opgewassen bent tegen het omgevingsgeluid – een optreden in the Barn, het drukke verkeer op de Ring, vuurwerkpijltjes en bommetjes die vroegtijdig afgeschoten worden op oudejaar in de buurt, blijkt toch een daad van zelfoverschatting te zijn. Erg herkenbaar is dan ook de scène waarin we de graaf Monterey (Stefaan Degand) in het ‘paradis’ (de engelenbak, de hoogste plekken in het theater) voorovergebogen met zijn hand achter zijn oor moeite te zien doen om de acteurs beneden te verstaan. Kijk, dat is dan ook wat ons lot was en dat van veel andere toeschouwers bijna drie uur. Komt daar nog eens bij dat de tribune in de tent gebogen was zodat wanneer de acteurs naar het midden toe van de tribune spreken, aan de twee uitersten van de tribune ze al deels met hun rug ten opzichte van de toeschouwers die daar zitten spreken. Dan moet je al erg sterk zijn in projecteren en volume maken met je stem. Helaas blijken enkel Bert Haelvoet, Stefaan Degand en een over de ganse lijn uitmuntende Lisah Adeaga, dé revelatie van dit stuk wat ons betreft, met haar heerlijk warme, wat lagere stem als enigen daar in te slagen.

Recensie: Les enfants du paradis ★★★

Recensie Time Goes Bye Bye ★★★★★

desc

zondag 29 december 2019 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

40 worden, het is me wat. In 2020 valt die eer me te beurt. Het vormt ook de aanleiding voor Compagnie Barbarie om een voorstelling rond tijd te maken. Tijd die relatief is, want als je iets saai vindt als kind, gaat die maar niet vooruit. Terwijl ‘Als het leuk is, vliegt de tijd’ een ander net een totaal ander gevoel kan bezorgen. Dat laatste was wat ons betreft het geval toen we Time Goes Bye Bye zagen in de Studio. Een heerlijke bij momenten hilarisch absurde voorstelling waarin de makers er bewust zelfs niet in willen slagen om de titel uit te leggen of te vertalen: ‘Tijd gaat voorbij bij.’, ‘Tot ziens tijd’ en ‘Eigenlijk is dat wel een moeilijke titel’ klinkt het, waar de jarige Amber (Goethals) centraal staat. Haar vriendinnen Liesje (De Backer), Lotte (Vaes) en Sarah (Vangeel) nemen al vroeg, bij de start van de voorstelling afscheid van haar. Want haar verjaardagsfeestje zit erop. Ze kan niet aanvaarden dat het al gedaan is, terwijl ze het gevoel heeft dat het allemaal nog maar net begonnen is. Toch is de rest duidelijk: ‘Dat was een prachtig feest!’ ,’ Dit is het. Hier stopt het.’ en ‘De mensen mogen van mij blijven zitten. Wij gaan nu gewoon opruimen.’ luidt het. Amber had eerder het gevoel dat ze nog niet aan feesten waren toegekomen. Ze had nog van alles voorbereid ...

Recensie: Time Goes Bye Bye ★★★★★

Recensie Smoke ★★

desc

zaterdag 21 december 2019 KVS BrusselBert Hertogs

Een samenwerking tussen De Roovers, Skagen én de Nieuwe Tijd is Smoke. Dat creëert verwachtingen. Helaas worden die in het stuk dat gebaseerd is op Paul Austers roman die 24 jaar geleden ook verfilmd werd door Wayne Wang niet helemaal ingelost. Vooral de stroeve scenografie, waardoor het geheel als een opeenvolging van losse scènes aanvoelt, het decor (houten blokken waarop of waarrond gespeeld wordt, en die je al kilometers van tevoren als dominosteentjes ziet vallen), de beperkte urgentie van de tekst (auteur met writers block zoekt kerstverhaal) en de slechte akoestiek van de KVS Box (het helpt uiteraard ook niet wanneer Robbie Cleiren en Mathijs F Scheepers met hun rug naar het publiek praten) maken het knap lastig om je aandacht bij deze 75 minuten durende voorstelling te houden. Gelukkig is er Ikram Aoulad die in haar eentje als dienster, als Jimmy (een ontgoochelde Anderlechtfan in het begin van de voorstelling) en als rebelse dochter Felicity die de dochter is van Bill of Bobbie (Robby Cleiren), een rijk palet aan personages en dito emoties mag neerzetten. Felicity’s moeder (gespeeld door Suzanne Grotenhuis) schat dat Bobbie 50% kans maakt om de vader te zijn van haar dochter. Dat die laatste dan ook dreigt te ontsporen, hoeft niet te verbazen. Ze houdt er tegen de zin van haar moeder een relatie op na met Chico die haar zwanger maakte. Uiteindelijk zal blijken dat ze voor abortus koos wat tot een doorleefd a capella ‘Bye bye baby don’t you cry’ leidt.  

Recensie: Smoke ★★

Recensie Groezel of Grijsje ★★★

desc

zaterdag 21 december 2019 HetPaleisBert Hertogs

Met Groezel of Grijsje brengen hetPaleis en Abattoir Fermé een donkere kindermusical naar het jeugdtheater. Een voorstelling die vol leuke liedjes zit, die weliswaar maar erg fragmentarisch passeren. De meeste songs duren dan ook niet (veel) meer dan een minuut. Nochtans heeft Stijn Cole een erg eclectische partituur uit zijn mouw getoverd. Een waar behoorlijk geknipoogd wordt, ja zelfs wat parodiërend omgegaan wordt met clichés binnen de hiphop, de donkere emo indie song, de indie ballad, disco en het klassiekere genre (waar bijvoorbeeld Dominique Van Malder mee mag lachen). Maar hoe goed de songs zijn, het kan niet camoufleren dat de flow van de show niet echt lekker zit, dat de zaak soms behoorlijk sleept ook al is de mime van Tine Van den Wyngaert die als radijsje wat verloren lijkt te staan in de show die over haar eigen personage gaat, kostelijk. Met een lange tuuttoon en een doek dat sluit maakt de voorstelling zich er ook wat snel vanaf. De basis van het verhaal: een begin, midden, en slot zit hier dus niet goed. Jammer.

Recensie: Groezel of Grijsje ★★★

Recensie Wie is bang ★★★★

desc

dinsdag 17 december 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Voor zijn bewerking van Edward Albees klassieker ‘Wie is er bang voor Virginia Woolf?’ ging auteur Tom Lanoye voor het eerst op een andere manier tewerk dan zijn vierentwintig eerdere stukken. Voor NTGent interviewde hij eerst de acteurs en actrices over leven en werk, over het metier toneelspelen, … Die info integreerde hij in de tekst die fictie mengt met realiteit. De scherpe kritiek – subsidies ontvangen als je mensen tewerkstelt die tot een minderhedengroep behoren – is terecht. Zowel in de cultuursector als in de mediasector worden vaak mensen met een kleurtje, waar iets aan is, of die anders geaard zijn aangeworven om aan bepaalde quota te geraken, of simpelweg omdat er subsidiegeld tegenover staat. Wanneer Soufian (Tarikh Janssen) en Sibel (Dilan Yurdakul) lucht krijgen dat ze daarom gecast zijn voor een nieuwe tour met Jo (Han Kerckhoffs) en Denise (Els Dottermans) die al jaren hetzelfde stuk (‘een zielige zwendel onder het mom van kunst’) brengen (‘Bij elke herneming worden wij ouder en lelijker’) dat maar een handvol toeschouwers nog weet te trekken, zijn ze dan ook erg boos.

Recensie: Wie is bang ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter