<<    >>

Recensie Koningskloote ★★★

desc

donderdag 21 november 2019 CC BrasschaatBert Hertogs

Vlijmscherpe maatschappijkritiek verpakt in de vorm van een klucht brengt het jonge de.Ploeg met hun tweede voorstelling Koningskloote. The King is dead, ofwel ‘papa’ke’ voor scheve Debby (Taeke Nicolaï). De kroon dragen valt haar zwaar en eigenlijk is ze nog lang niet over de dood van haar vader heen: ze loopt over van verdriet. De nar Gérard ziet zijn kans schoon om de macht te grijpen. Hij betrekt de bakker (Danny Bouman) in zijn snood plan. Met een valse baard doet ie alsof ie Debby’s vader is. Zij heeft niets door, ook al antwoordt ie ‘ja’ op de vraag hoe oud ze is. Hij geeft haar de raad om te genieten van het leven en haar kroon af te doen, wat haar het valse gevoel van vrijheid zal bezorgen.

Recensie: Koningskloote ★★★

Recensie Freud ★★★1/2

desc

woensdag 20 november 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Bestaat er zoiets als hysterie? En kan dat genezen worden via hypnose? Het is de vraag die Freud zich stelt in het begin van zijn carrière waarin ie uiteindelijk tot de conclusie komt dat je met een patiënt best bij bewustzijn in gesprek gaat om herinneringen of trauma’s op te halen (die vaak naar de kindertijd teruggaan) zodat die vervolgens verwerkt kunnen worden. Het twee uur en een kwart durende Freud, waarvoor Ivo Van Hove als eerste theaterregisseur naar Le Scénario Freud dat filosoof Jean-Paul Sartre in 1958 schreef voor een film van de Amerikaan John Huston die gedoemd was te mislukken, stelt de Weense arts centraal die zelf eerst met zijn eigen angsten en trauma’s (antisemitisme wat niet louter iets is van de lagere klasse, van de ongeschoolden) uit het verleden moet in het reine zien te komen vooraleer ie zijn patiënten echt kan helpen. Hij moet dus zelf door de emotionele rollercoaster gaan net zoals diegenen die hij wil helpen. Finaal leest Ivo Van Hoves Freud – dat er aanvankelijk een snel tempo op nahoudt maar na verloop van tijd toch wat sleept waardoor we na 70 minuten en daarna nog eens op onze klok moeten kijken, wat minstens een keer te veel is en de spanningsboog die verslapt aantoont - als een uitnodiging om met elkaar te praten als gelijken. Want zo kunnen we elkaar genezen.

Recensie: Freud ★★★1/2

Recensie Frontaal ★★★★★

desc

zaterdag 16 november 2019 CC BrasschaatBert Hertogs

In een wekenlang op voorhand uitverkocht CC Brasschaat bracht Compagnie Cecilia een weergaloze voorstelling: Frontaal. Sofie Decleir en Laurence Roothooft spelen in deze dramedy de hoofdrollen. Het werk werd geschreven en geregisseerd door Jan Sobrie. De voorstelling start komisch waarna er steeds meer dramatische elementen toegevoegd worden om te eindigen in een state of mind-voorstelling die in de gedachtenwereld van de twee personages laat kijken. Allebei blijken ze met de jaren een psychologische last mee te sleuren en daarbij valt het op dat ze het verlies van hun moeder eigenlijk nog niet helemaal verwerkt hebben. De boog die de vrouwen maken, mede dankzij de live- muziek van drummer Iben Stalpaert en de verwijzing naar ‘Aan het strand van Oostende’ van Louis Neefs, zit lekker, net als de humor die na een tijd over gaat in stiltes waardoor die extra pijnlijk aanvoelen.

Recensie: Frontaal ★★★★★

Recensie Paying for it ★★★★1/2

desc

woensdag 13 november 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

Een zeer bevlogen maatschappijkritisch en sociaal geëngageerd ‘Paying for it’ brengt La Brute in Théâtre National in Brussel. Research over en interviews met sekswerkers leidden tot deze voorstelling die de vorm aanneemt van een gespreksavond waar iedereen openlijk praat. De prostitutiesector wordt als het ware zeer gedetailleerd uitgekleed. Al wanneer we de Studio van het theater binnengaan, zit iedereen in zijn rol. Lichtjes dansend, glimlachend naar het publiek, alsof er gewacht wordt op een klant, ons goed gade slaand op nummers als ‘You’ve got a woman’ van Lion en ‘Quick ’n slick’ van Orphans of Love. In de proloog, ofwel het voorspel, wordt gekaderd dat vroeger mensen naar het theater gingen om daar hun favoriete acteur of actrice uit te zoeken waarmee ze daarna de lakens deelden. Prostitutie en acteren viel toen wel eens samen. Nu zijn ze buren. Tussen het Théâtre National en de KVS bevindt zich namelijk een prostitutiezone. Het is dan ook logisch dat het theater altijd al wat interesse heeft gehad in de wereld van de prostitutie die letterlijk zo dicht bij die van hen ligt. ‘Enkel een muur scheidt ons nu. En eerlijk? De gesprekken die ik soms volgde in de kelder van de KVS tussen prostituees onderling of prostituees en hun klant waren soms boeiender dan wat ik op de planken te zien kreeg’ luidt het uit de mond van Raven Ruëll.

Recensie: Paying for it ★★★★1/2

Recensie Stuck ★★★1/2

desc

zaterdag 9 november 2019 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Een maatschappijkritische tragikomische voorstelling voor zes-plussers is de bijna woordenloze voorstelling Stuck van Laika en Villanella. 6 jaar na Nipt maakten Judith de Joode en Rutger Remkes deze voorstelling vol losse scènes die over de inwoners van een flatgebouw gaat die letterlijk en figuurlijk naast elkaar wonen. Hoogstens komen ze elkaar sporadisch tegen in de lift of in de inkomhal. In Stuck zien we dus een maatschappijkritische voorstelling die weliswaar op humoristische manier het leven in een (groot)stad toont: anoniem, individualistisch en vooral (hier ook letterlijk te zien) dicht bij elkaar gepakt. Stefan Jakiela die voor de scenografie tekende plaatst de verschillende personages in een flatgebouw dat veel te klein is. Het flatgebouw op zich is ook een personage dat lijkt te leven wat te horen is in het geluid van onder andere het brandalarm, machinerie, gezoem van een mug, het geluid van de liftdeuren, enz.  De plafonds zijn er te laag, zodat de personages die Judith de Joode, Rutger Remkes, Vanja Rukavina en Lois Brochez neerzetten, letterlijk (en sommigen ook figuurlijk) gebukt door het leven moeten gaan. Gekneld zijn ze letterlijk, maar ook figuurlijk in hun situatie die voor enkelen uitzichtloos lijkt. Het publiek mag als voyeurs hun doen en laten aanschouwen tot de vier op het einde ontdekken dat ze heel de tijd begluurd zijn geweest door ons.

Recensie: Stuck ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter