<<    >>

Recensie De Buurtpolitie De Tunnel

desc

zaterdag 10 februari 2018 UGC AntwerpenBert Hertogs

Zo slecht dat het lachwekkend wordt. Dat is de nieuwe film De Buurtpolitie De Tunnel die op welgeteld elf dagen ingeblikt werd. Iets waar we vooral niet al te fier op moeten zijn, want het is eraan te zien dat de prent met een klein budget gemaakt werd. De dialogen halen nooit enig niveau of geloofwaardigheid. De acteurs spelen dermate op automatische piloot dat ze vergeten gevoel in hun teksten te leggen. Bij momenten wordt het ook véél te technisch voor de allerjongsten wanneer onder andere op basis van de voetafdrukken de link gelegd wordt naar grond die zich op 6 meter diepte bevindt, de beperkingen van een drone met infraroodcamera of de reden waarom de brandweer een schacht naast de tunnel wil graven om Brigitte (Ilse La Monaca) en Eric (Manoe Frateur) te bevrijden. Dan zijn ze de jongsten duidelijk het noorden kwijt en willen ze meer duiding of haken ze net als het meisje dat voor ons zat volledig af. Het spelletje op haar smartphone vond ze veel interessanter. We kunnen haar geen ongelijk geven trouwens.

Recensie: De Buurtpolitie De Tunnel

Recensie The Florida Project

desc

dinsdag 6 februari 2018 UGC AntwerpenBert Hertogs

Met The Florida Project brengt de 46-jarige Amerikaanse regisseur Sean Baker de survival van de gewone Amerikaan onder de aandacht. In het paarse Magic Castle Inn and Suites in Florida speelt de prent zich voornamelijk af, op een boogscheut van Walt Disney World Resort waar dagelijks duizenden dollars uitgegeven worden. Vierdewereldkinderen toont ie in een losse documentaire stijl. Kinderen zoals Jancey (gespeeld door Valeria Cotto) die op hun verjaardag een klein cakeje met één kaars op als cadeau krijgen terwijl ze denken dat het vuurwerk dat afgeschoten wordt speciaal voor hen is. In feite is het dat van het pretpark. Kinderen zien we die tijdens de zomervakantie zitten rond te hangen, mee bedelen (nepparfum verkopen aan toeristen in de resorts, kleingeld vragen zodat ze met z’n drieën in de loden hitte aan een ijsje kunnen likken met het excuus: ‘Excuse me. Could you give us some change, please? The doctor said we have asthma and we have to eat ice-cream right away.’, gratis eten scoren omdat de verkoopster ook in het motel woont en haar zoon je beste vriend is, enz.). Is de prent enerzijds een aanklacht tegen dat grote spagaat tussen armoede en rijkdom waarin de VS vertoeft, dan is het anderzijds een aandoenlijk portret van hoe kinderen het ongeacht hun levensomstandigheden best naar hun zin kunnen hebben en volop kind kunnen zijn in een motel dat eigenlijk geen permanente verblijfplaats is hoewel de manager maar al te goed beseft dat er mensen zijn die geen andere weg uitkunnen. Moonee (gespeeld door een verrukkelijke Brooklynn Prince die terecht voor haar rol bekroond werd met een Critics‘ Choice Award als ‘Best Young Actor/Actress’ op 11 januari) ravot zich te pletter met Scooty(Christopher Rivera) en Jancey die haar allerbeste vriendin wordt. Niet op haar mondje gevallen, net zoals haar moeder Halley (Bria Vinaite) pareert ze Bobby’s ‘It‘s only the second week of summer and there‘s already been a dead fish in the pool.’ met ‘We were performing a science experiment: we were trying to get it back alive.’

Recensie: The Florida Project

Recensie The Shape of Water

desc

vrijdag 2 februari 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Met The Shape of Water is regisseur Guillermo del Toro topfavoriet om heel wat Oscars in de wacht te slepen. De prent heeft maar liefst 13 nominaties op zak en won recent twee Golden Globes: die voor beste regisseur en beste filmmuziek. Del Toro heeft dan ook alles mee. De fantasyfilm speelt zich af in de jaren ‘60, verwijst naar de tijd van de oude bioscoopzalen (hier heet die ‘Orpheum’) toen Ben Hur geprogrammeerd werd, en de tijd ook van tapdans op het zwart witte tv scherm. De film is erg consequent in zijn kleurgebruik tot in de details zelfs. Zo worden de ondertitels in Frans en Nederlands in een gele kleur, net als destijds getoond. Verwijzen naar La La Land gebeurt wanneer de stomme Elisa plots haar liefde aan de keukentafel bezingt voor de zeemeerman die aan de andere kant een eitje zit te pellen voor het ontbijt. Dan wordt de spot op haar gericht en zien we haar in een dagdroomsequens een dansnummer brengen op televisie samen met ‘the asset’. Maar vooral toont de film ook de patriarchale samenleving van destijds waar mannen het voor het zeggen hadden en hun vrouw hen thuis opwachtte met het eten. ‘Eet je omelet op en kom daarna mee naar boven.’ verwijst naar de klassieke rol van de vrouw (aan de haard) . Het enige recht dat ze destijds leek te hebben, was het aanrecht en voorts stond de man seksueel plezieren ook in haar to do lijstje. Dat Elisa’s baas, kolonel Richard Strickland (gespeeld door Michael Shannon) opgewonden wordt omdat Elisa (een over de ganse lijn erg mooie prestatie van Sally Hawkins) niet kan praten in een scène waarbij hij zijn macht over haar misbruikt, is ook tekenend voor die tijd. Net zoals de dedain die hij tevens heeft ten opzichte van haar en die andere poetsvrouw Zelda (Octavia Spencer): ‘What am I doing? Interviewing the fucking help? The shit cleaners. The piss wipers.’ In de nasleep van het grensoverschrijdend gedrag van enkele Amerikaanse regisseurs dat recent aan het licht kwam waarop de #metoo-beweging ontstond, zou die eerste scène wel eens voor een extra troef kunnen zorgen op Oscar Night hoewel The shape of Water qua plot, script en dialogen wat ons betreft het onderspit moet delven ten opzichte van een over de ganse lijn ijzersterk ‘Three billboards ...’.

Recensie: The Shape of Water

Recensie Patser

desc

dinsdag 30 januari 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Patser zou wel eens een van de Vlaamse filmhits van 2018 kunnen worden. Op een paar dagen tijd wist de derde film van Adil El Arbi en Bilall Fallah meer dan 80.000 toeschouwers naar de Vlaamse zalen te lokken. Ook wij, die er niet bij konden zijn op de première in Antwerpen omdat Lady Gaga diezelfde avond in het Sportpaleis optrad, voelden aan den lijve het succes van Patser aan. De voorstelling die we aanvankelijk wilden zien op woensdagavond was immers volzet in Kinepolis Antwerpen. Met Patser heeft de Belgische cinema nu ook een film in de catalogus die moeiteloos de vergelijking met Trainspotting kan doorstaan. ‘Het leven is geen videogame’ is dé slogan uit de prent die de vinger aan de pols houdt rond de drugsproblematiek en via humor, relativering toch ook tot de kern komt: maatschappijkritiek. Het levert voor Antwerpen als Europese hoofdstad van de drugstraffic geen al te best beeld op en al evenmin van discotheken of boksmatchen. Verder toont de film dat sommige politieagenten corrupt en racistisch zijn (Axel Daeseleire in geen al te frisse rol). En de burgemeester voert wel naar verluidt een war on drugs maar economische motieven – de haven moet kunnen concurreren met andere havensteden – spelen volgens de makers ook mee waarom drugssmokkel via Antwerpen mogelijk blijft. Adil en Bilall zijn ook kritisch ten opzichte van een deel van de Marokkaanse gemeenschap. Hoe sommigen zich daarin opwerken en rijk worden door illegale zaken te doen. Hoe anderen dat in het verleden deden en nu doen alsof ze brave zieltjes zijn. Patsers tonen hun weelde, hun rijkdom waardoor ze al snel gaan opvallen. ‘Hou je onder de radar’ is het devies van pizzeriauitbater Farid (Noureddine Farihi). Maar net daarmee zullen de hoofdpersonages het moeilijk hebben.

Recensie: Patser

Recensie Jumanji Welcome to the jungle

desc

dinsdag 30 januari 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Jumanji ‘Welcome to the jungle’ is een hilarische avonturenfilm die garant staat voor bijna 2 uur dolle pret, zeker als je de film in 4DX bekijkt in een van de Kinepolisbioscopen in ons land. De langspeelfilm die Jake Kasdan regisseerde is gebaseerd op het boek ‘Jumanji’ van Chris Van Allsburg en is het vervolg op de film uit 1995. De special effects in combinatie met haarscherpe 3D-beelden dankzij de technologie van Barco maken dat je als toeschouwer als het ware in de film gezogen wordt en actiescènes gewoon meevoelt. Waterspetters, rook, turbulentie, enz.: je voelt, ziet en hoort het allemaal. Jumanji in 4DX is een absolute aanrader, een event op zich dat het midden houdt tussen een film bekijken en een rollercoasterrit in een pretpark. Alleen al een aantal te gekke reclameblokken in 4DX net voor de film start, doet de toeschouwers uitkirren van plezier. En na de film zie je werkelijk iedereen met een glimlach tot over de oren naar huis trekken. Dat 4DX een cinema-ervaring tot een next level brengt, staat vast.

Recensie: Jumanji Welcome to the jungle

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news