<<    >>

Recensie Avengers Endgame ★★★1/2

desc

zondag 28 april 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Avengers Endgame heeft qua box office de hoge verwachtingen ingelost. Wereldwijd bracht de film tijdens het openingsweekend een slordige 1,2 miljard dollar op. Maar kan de prent ook op inhoudelijk en vormelijk vlak voldoen aan de hoge verwachtingen? De reacties van filmcritici en Marvelfans zijn uiteenlopend (waar wij ons overigens goed in kunnen terugvinden). Logisch zijn de hoge verwachtingen vermits Avengers Infinity War eindigde met een joekel van een cliffhanger: de slechterik Thanos won de strijd. Hij slaagde erin alle Infinity Stones te bemachtigen en zo de helft van alle levende wezens van de kaart te vegen. Avengers Endgame begint dan ook door de superhelden die overbleven als verslagen te portretteren. Ze rouwen, de overgeblevenen zijn dan wel niet letterlijk van de kaart geveegd, van de kaart zijn ze wél. Zeker, het is een absolute verdienste van Marvel Studios dat ze eigenlijk alle verschillende mogelijke vormen van rouwen toont, de man die zich terugtrekt en focust op vrouw en dochter Morgan, zij die nog leven (Tony Stark), de man die het allemaal niet heeft meegemaakt, het niet helemaal kan vatten en verder gaat alsof er niets gebeurd is (Scott Lang), sommigen zoeken hulp bij elkaar in een praatgroep, verder is er de man die op zoek gaat naar een betere versie van zichzelf (The Hulk), de man die zich stort op kleine criminaliteit om zich toch nog enigzins nuttig te maken (Clint Barton die een meedogenloze burgerwacht is geworden) tot de man die aan escapisme doet, wat gamet, zich opsluit en zich stort op het bier (een hilarische Thor die op de lachspieren werkt). Probleem is echter dat de scènes met al die superhelden die zich erg menselijk gedragen, bijna de eerste helft van de film duurt. Avengers Endgame komt dus erg traag op gang. De expositie is te lang die zowel voor als na het eerste plotpunt (de onthoofding van Thanos door Thor) gebeurt. Pas halfweg de film komen de makers aan het midden van zodra de Avengers kiezen om te gaan tijdreizen om zo de gebeurtenissen die zich hebben voorgedaan niet te laten gebeuren. Stark meldt terecht dat in de tijd reizen niet ongestraft gelaten wordt. Verder grapt de film ook over het idee rond tijdreizen door allerhande films op te sommen. Daarbij moet vooral de uitwerking hoe dat eraan toe ging in ‘Back to the future’ eraan geloven. Het is dus pas halfweg dat de film op dreef komt met een ultieme finale, een confrontatie tussen de Avengers en Thanos die erachter is gekomen via Nebula dat ie de strijd gewonnen zal hebben en zo ook in de tijd gaat reizen.

Recensie: Avengers Endgame ★★★1/2

Recensie Pet Sematary ★★

desc

dinsdag 23 april 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

36 jaar na het verschijnen van Stephen Kings horrorboek ‘Pet Sematary’ en 30 jaar nadat die voor het eerst verfilmd werd, is er nu een remake in de zalen te zien. Mary Lambert tekende drie decennia geleden voor de regie, deze keer nemen Kevin Kölsch en Dennis Widmyer plaats in de regisseursstoel. De film haalt een score van 6,2 op 10 bij IMDB, Kinepolis-bezoekers schatten – terecht – de film behoorlijk wat lager in en geven 5,5. Het grootste probleem is dat alle geloofwaardigheid ver te zoeken is in deze film die op verschillende vlakken een loopje neemt met het oorspronkelijke verhaal van King. Zo zien we in een bosrijk gebied een vrachtwagen aan erg hoge snelheid voorbij denderen op een lokale weg. De scènes in en rond het kerkhof voor huisdieren voelen daarnaast erg artificieel aan. Lees: de gecreëerde mist en groen licht om de zaak wat duister en beangstigend te maken, voelen erg aan als het resultaat van spots en rookmachines. Kortom: tijdens het bekijken van deze film zagen we door de productie heen waardoor we bijna de ganse prent met een ‘yeah right’- attitude in onze bioscoopstoel zaten. De film gaat op den duur ook over in een soort gezinsreünie na de dood waardoor het je koud laat welk lot wie beschoren is.

Recensie: Pet Sematary ★★

Recensie Ballon ★★★★1/2

desc

maandag 22 april 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Grootse cinema daarvoor staat het fenomenaal straffe Ballon van Michael Bully Herbig. De thriller is gebaseerd op waargebeurde feiten die zich hebben voorgedaan voor en na 16 september 1979. Links en rechts zijn er uiteraard bijkomende elementen toegevoegd wat de spanningsboog, de thriller ten goede komt. Twee koppels – de Strelzyks en de Wetzels - broeden op het plan om de DDR, Oost-Duitsland in 1979 te ontvluchten via een heteluchtballon die ze zelf in elkaar knutselen. Ze willen zo de vrijheid tegemoet vliegen, over de grens met West-Duitsland. Al van de plannings- tot de uitvoeringsfase moeten ze uitkijken wat ze doen. De Stasi, de veiligheids- en inlichtingendienst van de DDR destijds, is namelijk overal aanwezig, spionnen checken het doen en laten van alleman. De manier waarop Herbig deze dubbele spanning, een stunt aan de ene kant voorbereiden met een in elkaar geflanste ballon, en een repressieve omgeving naar vluchters toe - die ongeacht of het om gezinnen gaat, of er kinderen bij zijn, enz. altijd omgebracht kunnen worden zoals de voorschriften van de Stasi het stellen - maakt dat je van begin tot einde op het puntje van je bioscoopstoel zit hoe dit gaat aflopen. Je voelt ook de paranoïde situatie waarin de hoofdpersonages verkeren, wat zich ook uit in een nachtmerrie waarbij Peter Strelzyk (Friedrich Mücke) even vreest in zijn hotelkamer dat de Stasi voor de deur staan onder het mom van ‘room service’.  

Recensie: Ballon ★★★★1/2

Recensie Binti ★★★★

desc

vrijdag 19 april 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een prachtige sociaal geëngageerde film met het hart op de juiste plaats is Binti, de film van Frederike Migom. De jeugdfilm die zich terecht de winnaar mag noemen van het recente JEF festival als Beste Film (professionele jury), winnaar van de grote prijs en speciale vermelding van de kinderjury op het FIFEM in Montréal, slaagt erin een moeilijk thema als migratie en specifiek dan dat van de sans papiers - ‘je leeft wel maar je bestaat niet’ vat Binti de situatie treffend samen - op een erg toegankelijke en vlotte manier te brengen. Daarnaast leest de prent als een ode aan gastvrijheid, vrijheid, openstaan en het ontdekken van elkaars cultuur (zo leert een Vlaamse mama en haar zoontje voor het eerst fufu eten en leren hoe ze dat met hun handen kunnen doen door ‘een kommetje te maken’) en creativiteit in onder andere dans, spel, mode en knutselen. Het geheel wordt overgoten met een heerlijk zomers sausje waar de goesting vanaf spat.

Recensie: Binti ★★★★

Recensie Baantjer het begin ★★1/2

desc

donderdag 18 april 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

In Baantjer het begin, geregisseerd door Arne Toonen en Marco Maas, zien we Jurre de Cock (‘met C.O.C.K.’), gespeeld door Waldemar Torenstra, die voor het eerst aan het werk gaat op het politiekantoor in de Warmoesstraat in Amsterdam. Hij spreekt er om half tien af met zijn collega Tonnie Montijn (Tygo Gernandt) die dan nog op café zit. Tonnie doet de nachtshift. We zijn april 1980, enkele dagen voor de kroning van Beatrix als Koningin der Nederlanden. In Amsterdam zijn er geen jobs voor heel wat jonge mensen. Krakers nemen dan ook leegstaande panden in. Een wat opstandig klimaat heerst – veruitwendigt in de rock en grungescène van destijds - in de hoofdstad van Nederland. Straks worden immers hoogwaardigheidsbekleders ontvangen in de Nieuwe Kerk, en zal er heel wat sier te zien vallen. Dat contrast, die ongelijkheid, steekt bij zij die het met veel minder moeten doen. Het protest wordt groter, spandoeken met ‘geen woning, geen kroning’ worden aan de kraakpanden gehangen. Wanneer de Cock tijdens de achtervolging van een man die Montijn linkt aan drugsgerelateerde feiten, met hem in een van de grachten belandt, ontdekt ie er ook een levenloos lichaam. Tonnie wil het cash geld dat ie in de zak van de verdachte vond verdelen tussen hem en de Cock. Die laatste past.

Recensie: Baantjer het begin ★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter