Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

>>

Recensie April ★★★★1/2

desc

maandag 3 mei 2021 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Wat iedereen al dertien jaar weet, werd bevestigd bij April, het tweede testevent van het Toneelhuis: ik ben negatief. En ik mag daar blijkbaar ook een hoera-kreetje om slaken. Samen met 134 anderen vulden we de parterre en het eerste balkon van de Bourla. Het is te zeggen ‘vullen’ is in deze coronatijden relatief vermits de toeschouwers in bubbels per twee gezet werden met telkens minstens 1,5 meter tussen elke bubbel. Fijn overigens dat er andere zetels beschikbaar waren op de parterre dan anders. Want toegegeven, de gewone zitten nu toch ook niet echt makkelijk.

Recensie: April ★★★★1/2

Recensie The Mitchells vs. the Machines ★★★★

desc

zondag 2 mei 2021 NetflixBert Hertogs

In slaapmodus geraken tijdens het hilarische The Mitchells vs. the Machines? Neen, dat zit er heus niet in. Daarvoor is de vertelstijl van deze geanimeerde actie/sci-fi-film gewoon te flitsend en druk. Heerlijk hoe de prent een eigen creatieve ‘yeah right’-stijl weet te hanteren waarbij het zowel enkele cliche’s uit het animatie- als het sci-fi/superheldengenre te kijk zet. Met bijna 2 uur is de film, die twee stijlen combineert: de illustratieve en handgeschilderde enerzijds en de realistische anderzijds, echter wel wat aan de lange kant en wanneer The Mitchells hun eerste plan niet lukt om vanuit een winkelcentrum de aanval van AI/robots op de mensheid te stoppen, voelt dat vooral aan als ‘oh jee, dit gaat hier nog veel langer duren dan verwacht’: de prent duurt dan ook bijna twee uur en is daardoor ook wat aan de (te) lange kant. Maar verder zorgt die vooral voor een dolkomische flitsende en bumpy rit.

Recensie: The Mitchells vs. the Machines ★★★★

Recensie Nomadland ★★★★1/2

desc

zaterdag 1 mei 2021 Disney+Bert Hertogs

Een wondermooie verstillende film over verdriet en verlies, dat is Nomadland van Chloé Zhao naar het gelijknamige boek van Jessica Bruder uit 2017. De film won terecht de Oscar voor beste film, regie en vrouwelijke hoofdrol (Frances McDormand) nadat ook onder andere de BAFTA Awards dezelfde prijzen uitreikten en meer zelfs. Zo werd bij de BAFTA’s ook het camerawerk van Joshua James Richards geprezen. De Golden Globes hielden het bij een beeldje voor beste film en regie. Ten onrechte. Want Frances verdiende ook die absoluut. Zo naturel speelt ze dat je bijna het gevoel krijgt eerder naar een docu over nomaden in de VS te kijken dan naar een dramafilm. Nomaden, die trachten te overleven en van de ene slecht betaalde tijdelijke job in de andere seizoensarbeid vallen (bieten rooien in Nebraska, een restaurantjob in South Dakota, een job op een camping, pakjes inpakken voor een pakjesdienst …). The Golden Globes erkenden McDormand in 2018 dan wel voor haar waanzinnig sterke prestatie in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri wat the Academy toen schandelijk niet deed. Op dat vlak voelt de Oscar die de actrice nu kreeg als een broodnodige rechtzetting.

Recensie: Nomadland ★★★★1/2

Recensie The Turn of the Screw ★★

desc

zaterdag 1 mei 2021 De Munt BrusselBert Hertogs

Met The Turn of the Screw baseerde Benjamin Britten zich op een ghost story van Henry James uit 1898. De Munt serveert deze kameropera die in 1954 in Venetië in première ging als een livestream. En daar wringt meteen het schoentje. Video/film is een ander medium dan een podiumvoorstelling. Ofwel versterkt het medium de voorstelling, ofwel zit het die in de weg. Bij The Turn of the Screw is helaas het laatste het geval.

Recensie: The Turn of the Screw ★★

Recensie Dido and Aeneas ★★★★

desc

woensdag 28 april 2021 Opera AntwerpenBert Hertogs

Afgeschreven, weggesmeten, verlaten als een gebruikt consumptieproduct. Zo toont regisseur David Marton zijn Dido op het einde van de eind zeventiende eeuwse mini-opera Dido and Aeneas van Henry Purcell. Deze voorstelling voegt daar ook nog een hedendaagse soundscape aan toe van Kalle Kalima en trekt zo een Romeinse mythe naar onze huidige tijd. Het is te zeggen, met het begrip tijd wordt gespeeld. Zo zien we oude Romeinen hedendaags materiaal opgraven zoals elektriciteitsdraden, een muis, smartphone waarvan het scherm behoorlijk wat te verduren kreeg, enkele toetsen van een toetsenbord en een afstandsbediening van een tv. Niet wetende wat het is, vullen ze de functie ervan zelf in en leggen het in water. Of probeert een van hen een cd als een soort puzzel te leggen. Onwetendheid wordt zo te kijk gezet. Het toont aan dat elke beeldvorming, ook die van archeologen vervormd kan zijn.  Vergis u niet, hoewel de muziek net als het beeld bij momenten behoorlijk speels overkomt, ligt daaronder een gitzwarte laag, een apocalyptisch wereldbeeld ook en kritiek op onze wergwerpmaatschappij.

Recensie: Dido and Aeneas ★★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter