Nog geen twee weken nadat ze 5 keer de AFAS Dome vulde, heeft Pommelien Thijs de registratie van haar vijfde optreden losgelaten op VRT Max. Thijs opent sterk met Ik moet gaan, Entertainment en Erop of eronder maar laat daarna de boel wat inzakken met Meisjes van honing hoewel het publiek daarbij de lichtjes van de smartphone aansteekt en de zangeres moeiteloos haar kopstem aanspreekt voor die hoge noot. Op die manier krijgen we een jojo-optreden te zien met inkakmomenten die fel afsteken tegenover de dynamische.

De Stadsschouwburg van Antwerpen was tot aan de nok gevuld met muziekliefhebbers en de zotste stond van voor. Met zijn 75 lentes heeft Raymond van het Groenewoud de wijsheid, de eigenwijsheid en het relativeringsvermogen van een oude man, maar tegelijkertijd nog de goesting en gedrevenheid van een jong veulen. Hij is een man met een opblaaspop die snakt naar warme dagen in Brussel bij nacht om daar in razernij en uit volle borst tegen twee meisjes te schreeuwen: “Je veux de l’amour!”. Hij is de primitivo die al chachacha dansend in zijn hoofd denkt dat hij de man is, maar bij maanlicht aan Lieve Lore en Maria toegeeft dat hij god niet is, maar op Machu Picchu zijn liefde voor muziek ontdekte. Aan de meet brengt hij op algemene aanvraag zijn ‘Meisjes’. Er zijn misschien wel 100 000 meningen, maar voor ons was het zonder twijfel: ‘Raymond boven’.

Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid, over de dood, over gemis in het theater. De productie kiest voor de show als format waarin allerlei mopjes gelanceerd worden. Die van de hak op de tak-aanpak werkt helaas wat tegen het narratief dat qua spanningsboog wat strakker mocht, al vallen de puzzelstukjes naar het einde toe wel mooi in elkaar. Net als in een cartoon zien we het personage verschillende keren dood gaan door met haar paars lievelingsjasje met haar hoofd in een bord te vallen. Herhaling wordt zo een bitterzoet element. De overgeblevene worstelt ermee. De ene keer wil ze het beeld bij wijze van herinnering terugzien, de andere keer niet. Ook schuldgevoelens borrelen bij haar op. Finale is het scherpst van al wanneer iemand gefeliciteerd wordt dat die in de huidige omstandigheden nu al terug is op het toneel, maar vooral: er wordt voorgesteld dat de kinderen bij het naar buiten gaan alvast een vlinder meekrijgen waar ze de naam van hun beste vriend(in) mogen op schrijven zodat ze alvast aan het verwerkingsproces kunnen beginnen wanneer die hen ontvalt. Dan is Finale veruit het hardst qua maatschappijkritiek.

‘O Fortuna’ is ongetwijfeld een van de bekendste koorpartijen. De imposante klank heeft menig reclame- en filmmaker ertoe bewogen het te gebruiken in zijn werk. Zo’n negentig jaar geleden schreef Carl Orff de muziek voor dit werk waarin het koor een prominente rol heeft. Music Hall zette daarom naast het grote symfonische orkest La Passione o.l.v. Paul Dinneweth ook het gemengd koor deCHORALE en knapenkoor Flanders Boy Choir op de scène. Het podium van de Stadsschouwburg van Antwerpen was te klein om al deze zangers en muzikanten met hun instrumenten te plaatsen. Een deel van het slagwerk stond op het zijpodium opgesteld. Maar het effect van zoveel uitvoerders loog er dan ook niet om: we zaten letterlijk in een bubbel van klank.

Weinig balletvoorstellingen spreken zo tot de verbeelding als ‘Het Zwanenmeer’. Het samengaan van gracieuze choreografieën, wondermooie muziek, tot de verbeelding sprekende kostuums, een live orkest en een gedisciplineerd corps de ballet maken van ‘Het Zwanenmeer’ een absolute must om te zien. Music Hall haalde het Nationale Opera en Ballet van de Republiek Noord-Macedonië en het Nationaal Symfonieorkest van Moldavië naar de Stadsschouwburg van Antwerpen om het Vlaamse publiek te laten genieten van deze heerlijke klassieker van Tsjaikovski. Het was voor ons niet de eerste keer dat we de zwanen zagen dansen op het meer, maar ook deze keer waren we volledig betoverd en in de ban van de liefde tussen Prins Siegfried en zijn mooie, witte zwaan Odette.