Het meisjeskoor Scala onder leiding van de gebroeders Kolacny bestaat ondertussen al dertig jaar en dat is meer dan reden genoeg om er een reeks concerten aan te wijden. Dat Scala in haar drie decennia een hele weg heeft afgelegd, is goed te merken in de show die ze aflevert. Het gaat al lang niet meer om een statische kooropstelling die enkel door Steven begeleid wordt op piano. Tegenwoordig is een optreden van Scala & Kolacny Brothers een bruisend schouwspel met een knap uitgewerkt lichtplan en passende choreografieën van Lokke Dieltiens. Wat wel gebleven is, is het geweldige koorwerk met de beeldige meerstemmigheid die liedjes als ‘Creep’, ‘Nothing Else Matters’, ‘Kom Naar Huis’ en uiteraard ‘With Or Without You’ naar een heel ander niveau tillen.

Voor de vierde keer slaan Theater Artemis, hetpaleis en Het Zuidelijk Toneel de handen in elkaar en dat resulteerde tot de voorstelling Nu is het nog rustig. Die gaat over verloren lopen in je eigen drukke leven, jezelf achternahollen, dat jeugdtheater al lang niet meer enkel sprookjes vertelt van het genre ‘Lang geleden in een land hier ver vandaan’, theatertechniek op zich en dé boodschap die de makers willen overbrengen naar de kinderen: blijf (ondanks alles) geloven in de liefde.

Heb je ook wel eens stress als je zit te wachten op een pakketje dat geleverd gaat worden? Schieten dan bij jou ook de rampscenario’s als een stuiterbal in een flipperkast door je hoofd zodat je uiteindelijk in je negligé bij de voordeur van de buurman eindigt? Voor de Nederlandse cabaretière Femke Vernij is dit absoluut niet vergezocht. In haar voorstelling ‘Alle Dagen Heel Divers’ neemt ze haar publiek immers mee in de wereld van haar eigen ADHD-brein. ADHD is immers meer dan als een hyperkinetisch Duracell-konijn op steroïden door een kamer lopen. Femke Vernij probeert aan de hand van grappige anekdotes, heel diverse liedjes en een meer dan gezonde dosis zelfrelativering en een goed gevoel voor humor de toeschouwer te laten ervaren wat het is om te leven met ADHD … Want laat ons eerlijk zijn: ‘Alle Dagen Heel Divers’ blijft natuurlijk wel een cabaretje.

Het mogen dan wel levende legendes uit de Ierse folk zijn, een legendarisch concert kunnen we de doortocht van ‘The Dublin Legends’ bezwaarlijk noemen. Séan Cannon was er voor deze concertreeks niet bij en had zich laten vervangen door zijn zoon James. En daar wrong het schoentje. Hoe hard Gerry O’Connor zich ook uitsloofde op zijn viool en Paul Watchorn de snaren van zijn banjo bespeelde alsof hij door de duivel bezeten was, het kon gewoonweg niet camoufleren dat James uit tempo en naast de toon zong. Gelukkig kregen ‘The Dublin Legends’ in het tweede deel bijstand van Phelim Drew, de zoon van de medeoprichter van de ‘The Dubliners’ Ronnie Drew. Die bewees dat daar de appel niet ver van de boom was gevallen en zorgde met ‘Three Lovely Lassies From Kimmage’ voor de heerlijke pubsfeer waarop we hadden gehoopt.

Waarover gaat Hypersenses? Wat is de boodschap die Laika wil brengen? We hebben er het raden naar nadat we de voorstelling zagen in deStudio.