Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

<<    >>

Recensie 24 uur live: Arm Vlaanderen ★★1/2

desc

zaterdag 13 maart 2021 HLNBert Hertogs

Het concept van Miguel Wiels en zijn band was al even eenvoudig als geniaal: 24 uur live muziek spelen in het Sportpaleis en verschillende Vlaamse artiesten uitnodigen. Er zou niet gerepeteerd worden met geen enkele band of artiest. Pas na de eerste artiesten aan het werk gezien te hebben op vrijdagavond tussen zes en zeven begon het ons te dagen dat die zangers deze keer zich niet zouden kunnen verschuilen achter meelopende tracks, achter live on tape (hoewel Regi en Camille bv. daar wel beroep op deden wat dan nog tot een van de grootste vocale fiasco’s van de stream leidde) of full playback. Met andere woorden: iedereen stond er zo goed als naakt en door de geluidsmix zouden de backings het nooit overnemen van de heren en dames die de leadzang voor hun rekening moesten nemen. Kortom: de artiesten moesten er staan zo niet zou Vlaanderen massaal (650.000 huishoudens) ontdekken hoe zwak zij op vocaal vlak eigenlijk zijn en dus een fikse imagoschade lijden. Tijdens dat etmaal zagen wij bevestigd wat we al 13 jaar weten: dat er behoorlijk wat Vlaamse artiesten boven hun gewicht boksen terwijl ze vocaal niet zo gek veel waard zijn. Hun gages mogen dan ook wat ons betreft behoorlijk zakken de volgende maanden. Kortom: er is ontzettend veel kaf tussen het koren, en het zijn lang niet zij die het meeste media exposure genieten in Vlaanderen, die ook het best zijn. Uiteindelijk hebben we zo’n 10 uur van de 24 uitgekeken terwijl we aanvankelijk van plan waren om maar een paar minuten te blijven hangen.

Recensie: 24 uur live: Arm Vlaanderen ★★1/2

Recensie Zara Larsson Live in Concert ★★★

desc

maandag 8 maart 2021 YoutubeBert Hertogs

Live Nation dat iets gratis weggeeft aan muziekfans. Daar heb je blijkbaar een jaar durende coronapandemie voor nodig eer zoiets na al die jaren werkelijkheid wordt. Op Internationale Vrouwendag koos de 23-jarige Zweedse popzangeres Zara Larsson ervoor om haar fans op Youtube een gratis concert te geven, niet alleen ter ere van die feestdag, maar vooral omdat ze een nieuw album uitheeft: ‘Poster Girl’. Yep, er schuilen plat commerciële redenen achter dat weggevertje. Over de nieuwe songs die ze tijdens het optreden voornamelijk door te lippen bracht, kunnen we kort zijn: ze kunnen niet op tegen haar grote hits die ze gelukkig ook in haar 50 minuten set stak.

Recensie: Zara Larsson Live in Concert ★★★

Recensie All the bright places ★★★1/2

desc

maandag 8 maart 2021 NetflixBert Hertogs

Een film over zelfmoord(gedachten) is All the bright places naar de roman van Jennifer Niven. De prent die Brett Haley regisseerde is ondertussen al een jaar te zien op Netflix maar nog steeds zeer relevant. Dat blijkt uit de cijfers van Tele-Onthaal dat vorig jaar maar liefst zes keer het Antwerps Sportpaleis vol aan oproepen van mensen ontving die al dan niet door corona nood hadden aan een luisterend oor. 139.000 in totaal waren dat er, 15% meer dan in 2019.

Recensie: All the bright places ★★★1/2

Recensie De aanzegster ★★★★

desc

zondag 7 maart 2021 VRT NUBert Hertogs

‘Het zijn hypocriete tijden’ klinkt het uit de mond van actrice Arminia Lulu (Sofie Decleir) die over haar hoogtepunt heen is. Het is net dat hypocriete kantje van het hoofdpersonage waarover De aanzegster gaat dat Ilja Leonard Pfeijffer schreef voor Zuidpool en Jorgen Cassier regisseerde. Het stuk gaat over hoe vernietigend trial by media kan zijn, en surft constant tussen spel en meta-spel, tussen fictie en realiteit, doen alsof in het doen alsof, en authenticiteit overbrengen terwijl alles gescript is en het leven om imago draait. Op die manier wordt de Aanzegster op den duur een heerlijk fucked up stuk over fucken en gefuckt worden dat de kijker behoorlijk mindfuckt. Zo fucking goed in De aanzegster dus.

Recensie: De aanzegster ★★★★

Recensie The Trial of the Chicago 7 ★★★1/2

desc

zondag 7 maart 2021 NetflixBert Hertogs

The Trial of the Chicago 7 won terecht op de Golden Globes dit jaar de prijs voor beste script dat van de hand is van Aaron Sorkin die de prent die waargebeurde feiten uit 1968 en 1969 terug oprakelt, ook regisseerde. Sorkin slaagt erin om deze rechtbankfilm op een intelligente manier te brengen. Hij start door te tonen dat verschillende los van elkaar bestaande groepen willen protesteren op de dag van de Democratische conventie in augustus 1968. Ze willen dat de Vietnamoorlog ophoudt. Allen hebben ze vreedzame bedoelingen. Nadat we de titel van de film zien start het proces. De kijker weet niet wat er precies allemaal gebeurd is in Chicago. Wel krijgen ze al van de start mee dat het een politiek proces is waarbij voor het eerst de Rap Brown-wet zou ingeroepen worden, een wet die is opgesteld door witte zuiderlingen in het Congres om zwarte activisten de mond te snoeren wat op tegenkanting stootte van burgerrechtenactivisten.

Recensie: The Trial of the Chicago 7 ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter