<<    >>

Recensie Muidhond ★★

desc

zaterdag 15 februari 2020 Cinema Cartoon sBert Hertogs

Muidhond dat de publieksprijs van de Haven van Gent op Film Fest Gent won, is Patrice Toyes vierde film. ‘Rosie‘, ‘(N)iemand‘ en ‘Little Black Spiders‘ gingen deze prent voor. Toye koos ervoor om het boek van Inge Schilperoord te verfilmen. Die gaat over Jonathan, een twintiger die zich aangetrokken voelt tot jonge meisjes. Hij is net vrijgesproken in een zaak rond het meisje Vera en probeert de draad van het leven terug op te pikken bij zijn moeder. Het grootste probleem met deze erg trage film, waar je nauwelijks de (erotische) spanning voelt tussen lichaam en geest die twee tegenstrijdige signalen uitsturen, is dat die erg fatalistisch kijkt naar de mens. Volgens Muidhond is de mens niet maakbaar of kan die niet veranderen, net als zijn omgeving. En een tweede kans krijgen, lijkt dus al bij voorbaat een verloren zaak. Het staat haaks op hoe wij naar de dingen kijken.

Recensie: Muidhond ★★

Recensie Move (on) ★★

desc

vrijdag 14 februari 2020 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

Op papier is Move (on) dat negen dansers en acteurs met verschillende achtergronden samenbrengt best een interessante voorstelling. In de praktijk werkt het helaas niet. Zo is deze productie die rond het elf jaar oude Orphans van de Engelse auteur Dennis Kelly draait ons iets te chaotisch. Wanneer we bij het verlaten van het Kaaitheater horen dat een meisje geen idee heeft naar wat ze bijna twee uur gekeken heeft, zegt dat iets over het narratief dat vol losse ideeën zit die elkaar helaas soms ook wat in de weg zitten. Dansen, twee teksten die deels door elkaar gaan, misschien nog een stukje muziek op de achtergrond daarbij … het is veel, zo veel dat we niet alleen wat toeschouwers zien knikkebollen of vooroverbuigen in een ultieme poging om toch bij de les geraken of te blijven. Anderen haken gedurende de voorstelling die een te slappe spanningsboog kent, gewoon af. Ook wij keken op onze klok na een uur en nog eens na anderhalf uur. Kelly beschrijft dan wel de wereld als een chaotische mierenhoop, dat vertaald op podium zien, maakt het de kijker ook gewoon ontzettend moeilijk om keuzes te maken waar de aandacht aan te schenken. Centraal staat nochtans de kritiek op onze hyper-individualistische samenleving. Wie we niet kennen, daar hebben we geen begrip voor. Of zoals Helen het in Orphans zegt: ‘Yes, that’s exactly what the world comes down to these days: who we know and who we don’t know. Sorry.’

Recensie: Move (on) ★★

Recensie Carly Rae Jepsen ★★★★

desc

donderdag 13 februari 2020 La Madeleine BrusselBert Hertogs

Carly Rae Jepsens grootste hit dateert alweer van 8 jaar geleden: ‘Call me maybe’. De nu 34-jarige Canadese haalde toen de tweede plek in de charts bij ons. ‘Good time’ strandde op zes en sindsdien heeft de popzangeres geen noemenswaardige hits meer gescoord. Het optreden dat ze gaf in La Madeleine voelde al van bij de start aan als een geheim fanclubfeestje met dat verschil dat dit helemaal geen feestje was voor de happy few, laat staan dat het een geheime gig was. Wel had de avond alles weg van zo’n type optreden. De fans zongen de songs van begin tot einde mee, ook die uit het recentste album ‘Dedicated’ dat ze vorig jaar uitbracht. Het minste wat je kon zeggen was dat haar Belgische publiek toegewijd is. En of de Canadese dat besefte!

Recensie: Carly Rae Jepsen ★★★★

Recensie Zoon ★★★★1/2

desc

woensdag 12 februari 2020 CC SchotenBert Hertogs

10 jaar is de muziektheatervoorstelling Zoon van Raf Walschaerts. Als de man met zijn monoloog, soms spelend op een snaarinstrument, begeleid op accordeon en bandoneon door Gwen Cresens en Ben Faes op contrabas met deze herneming iets bewijst dan is het wel dat Zoon tijdloos is. Voor zo lang er dieren en boeren bestaan uiteraard. De psychologische thematiek die hij behandelt, over onverwerkt schuldgevoel en verdriet om een overleden vader, is dan ook van alle tijden en universeel. Knap is dat Walschaerts ook filosofie integreert in de voorstelling, of er leven is na de dood, je kan communiceren met overledenen (via een droom), of de wereld plat is of een bol … Hij slaagt er in die thema’s zo toegankelijk te houden dat negenplussers een vol uur alle aandacht bij zijn verhaal weten te houden. Het toont dan ook aan hoe sterk het werk is.

Recensie: Zoon ★★★★1/2

Recensie Jojo Rabbit ★★★1/2

desc

dinsdag 11 februari 2020 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Jojo Rabbit is eigenlijk gewoon een coming of age-verhaal waarbij de context van de Tweede Wereldoorlog als metafoor eigenlijk gebruikt wordt om het hoofdpersonage tot inzicht, ja zelfs bevrijding te laten komen. Dat de film de kaart trekt van de satire met een imaginaire Adolf Hitler zoals een tienjarige de Führer zich voorstelt, is vooral een middel om te tonen hoe fantasierijk, jongensachtig en sterk gericht naar jongens Jojo (gespeeld door een guitige Roman Griffin Davis) aanvankelijk is. De boog die we dat personage zien maken, op zijn tiende nog niet in staat om zelf zijn veters te knopen, tot een kereltje dat verantwoordelijkheid opneemt en ziet te overleven, is dan ook erg mooi.

Recensie: Jojo Rabbit ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter