<<    >>

Recensie Zoon ★★★★1/2

desc

woensdag 12 februari 2020 CC SchotenBert Hertogs

10 jaar is de muziektheatervoorstelling Zoon van Raf Walschaerts. Als de man met zijn monoloog, soms spelend op een snaarinstrument, begeleid op accordeon en bandoneon door Gwen Cresens en Ben Faes op contrabas met deze herneming iets bewijst dan is het wel dat Zoon tijdloos is. Voor zo lang er dieren en boeren bestaan uiteraard. De psychologische thematiek die hij behandelt, over onverwerkt schuldgevoel en verdriet om een overleden vader, is dan ook van alle tijden en universeel. Knap is dat Walschaerts ook filosofie integreert in de voorstelling, of er leven is na de dood, je kan communiceren met overledenen (via een droom), of de wereld plat is of een bol … Hij slaagt er in die thema’s zo toegankelijk te houden dat negenplussers een vol uur alle aandacht bij zijn verhaal weten te houden. Het toont dan ook aan hoe sterk het werk is.

Recensie: Zoon ★★★★1/2

Recensie Jojo Rabbit ★★★1/2

desc

dinsdag 11 februari 2020 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Jojo Rabbit is eigenlijk gewoon een coming of age-verhaal waarbij de context van de Tweede Wereldoorlog als metafoor eigenlijk gebruikt wordt om het hoofdpersonage tot inzicht, ja zelfs bevrijding te laten komen. Dat de film de kaart trekt van de satire met een imaginaire Adolf Hitler zoals een tienjarige de Führer zich voorstelt, is vooral een middel om te tonen hoe fantasierijk, jongensachtig en sterk gericht naar jongens Jojo (gespeeld door een guitige Roman Griffin Davis) aanvankelijk is. De boog die we dat personage zien maken, op zijn tiende nog niet in staat om zelf zijn veters te knopen, tot een kereltje dat verantwoordelijkheid opneemt en ziet te overleven, is dan ook erg mooi.

Recensie: Jojo Rabbit ★★★1/2

Recensie Birds of Prey ★★1/2

desc

maandag 10 februari 2020 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

De allereerste Screen X-zaal in België waar er bij momenten ook geprojecteerd wordt op de zijwanden is voor Kinepolis Antwerpen, wat ideaal is voor concertfilms bijvoorbeeld.  De allereerste film die in deze gloednieuwe zaal 17 geprojecteerd wordt: Birds of Prey, een leuk niemendalletje dat qua cinematografie en montage veel weg heeft van een videoclip. De Chinees-Amerikaanse regisseuse Cathy Yan koos voor een hippe beeldvoering en typische hak op de tak storytelling met flash backs zoals een tiener dat ook doet (‘Ow juist, dat was ik nog vergeten vertellen …’), en veel visuals en teksten waarbij die ook de geest van de comics uitademen.

Recensie: Birds of Prey ★★1/2

Recensie Little Women ★★★★

desc

zondag 9 februari 2020 UGC AntwerpenBert Hertogs

Zo’n film waarbij je meteen op je knieën wil gaan en een huwelijksaanzoek doen voor de vier hoofdrolspeelsters: Saoirse Ronan (Jo), Emma Watson (Meg), Florence Pugh (Amy) en Eliza Scanlen (Beth), dat is Little Women van Greta Gerwig. Zij zet net als in haar vorige prent Lady Bird vrouwen centraal in haar film die een heerlijke warme huiselijkheid uitstraalt. Gerwig hanteert in het verhaal van Louisa May Alcott twee verschillende kleurpaletten. Warm en zonnig staat voor de nostalgische en niet zelden heerlijk dromerige flash backs waarbij de vier zussen terugblikken op hun kindertijd. Killer, afstandelijker en zakelijker gaat het er in het heden aan toe (de kleuren zijn een stuk kouder) wanneer ze een huwelijkspartner moeten kiezen. Zelden op zo’n geloofwaardige, tedere en authentieke manier vier zussen zien spelen die hunkerend uitkijken naar de terugkomst van hun vader (Bob Odenkirk) die opgeroepen is voor de Amerikaanse burgeroorlog. Samen met een huishoudhulp, leven ze met hun moeder Marmee (Laura Dern) onder hetzelfde dak. En hoewel ze er warmpjes in zitten, voelen ze de armoede in de buurt aan den lijve toenemen. Hun goedheid ten opzichte van mensen in nood, wordt niet alleen beloond. Wanneer Mrs. Hummel en haar behoeftige gezin roodvonk heeft, zal pianiste Beth ook ziek worden als ze er hulp is gaan bieden.  Gerwig zet de kijker op het verkeerde been door eerst de droom te tonen en daarna de bittere realiteit, waarbij het verschil in kleurgebruik in de cinematografie duidelijk opvalt. Dat Little Women 6 Oscarnominaties ontving (beste film, beste bewerkt scenario voor Gerwig, beste actrice voor Saoirse Ronan, beste vrouwelijke bijrol voor Florence Pugh, beste muziek voor Alexandre Desplat en beste kostuums voor Jacqueline Durran) is niet meer dan terecht, ook al kon ze enkel die laatste verzilveren.

Recensie: Little Women ★★★★

Recensie Der Schmied von Gent ★★★1/2

desc

zondag 9 februari 2020 Opera AntwerpenBert Hertogs

Met Der Schmied von Gent koppelt regisseur en scenograaf Ersan Mondtag in zijn operadebuut de vergeten opera van Franz Schreker aan het kolonialisme van Leopold II. Hoewel het libretto en de muziek erg toegankelijk en zelfs luchtig overkomt, het gaat over een smid uit Gent die zijn ziel verkoopt aan de duivel, in ruil voor zeven jaar florerende handel, bezorgt ie het werk hiermee een extra laag. Smee, het hoofdpersonage is dus Leopold II die heel wat misdaden tegen de mensenrechten op zijn geweten heeft (zo zien we afgehakte zwarte handjes in een mand liggen in het derde bedrijf). Daarmee legt ie niet alleen een gevoelig thema uit de recente Belgische geschiedenis bloot, wanneer het hoofdpersonage uiteindelijk toch toegelaten wordt tot de hemel – omdat hij iemand (in dit geval Jozef en Maria) kent die hem binnenlaat – kaart ie meteen ook de hypocrisie van het geloof aan. Al moet vooral het kapitalisme het ontgelden. Wanneer ie in de wachtruimte blijft hangen omdat zowel de duivel als God hem aanvankelijk afwijzen, vindt Smee er niets beter op dan een horecazaak te starten met King Waffles en een schaal vol neuzekes ook. Opera Vlaanderen probeert vanaf nu tijdens de pauze haar toeschouwers ook een snack of zo aan te bieden in het thema van de voorstelling. Deze keer zijn dat cuberdons. Héérlijk!

Recensie: Der Schmied von Gent ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter