Soms voel je al bij de start van een concertje dat het een avond genieten gaat worden en zo ook bij ‘Musical Café: Once Upon a Disney Night’ van Apollo Producties. Laura Seys, Helle Vanderheyden, Deborah De Ridder, Florian Avoux en Wout Sels openden met een a capella-uitvoering van ‘When You Wish Upon A Star’ en we waren helemaal verkocht. Met zoveel musicaltalent samen achter de microfoon in de ontspannen setting van het Theatercafé van het Fakkeltheater beloofde de Disney-magie helemaal tot leven te komen. Ze hadden de lat hoog gelegd, maar overtroffen onze verwachtingen. Florian Avoux’ ‘Santa Fe’ was een juweeltje en Helle Vanderheydens ‘Do You Want To Build A Snowman’ was gewoonweg om voor te smelten. En ja, ‘When You Believe’ hoort niet echt thuis in een Disney-avond omdat het van Dreamworks is, maar … Helle en Deborah De Ridder brachten zo’n pakkende uitvoering dat we maar al te graag bereid waren om dit door de vingers te zien. Eigenlijk is er maar één woord geschikt om de ervaring van dit Musical Café echt te omschrijven: Supercalifragilisticexpialidocious!

31 jaar geleden is het ondertussen dat we de single ‘Geen house maar Strauss’ kochten van André Rieu. De Maastrichtse dirigent kende in 1995 bij ons dan ook zijn doorbraak. In hetzelfde jaar zouden ook nog Strauss Party en The Second Walz als singles uitgebracht worden. Maar het waren vooral ’s mans albums die hoge toppen scheerden. Strauss en co scoorde in het voorjaar van 1995 zilver in onze charts en verbleef maar liefst 56 weken, dus meer dan een jaar in de hitparade. Het daaropvolgende Wiener Melange dat in het najaar uitgebracht werd, was goed voor brons.

In een stad waar de mensen zich het liefst verschuilen achter de maskers van het carnaval is het moeilijk te zien wie ze echt zijn. En zelfs als de lederen maskers verdwenen zijn, verschuilen de mensen zich vaak nog altijd achter een personage dat ze niet echt zijn. Zo ook Giacomo Casanova en Lucia. De ene laat zich ‘il Cavaliere de Simoni’ noemen, terwijl de andere zich het personage van Galathé De Pompignac heeft aangemeten. De ene is een flierefluiter en notoir vrouwenveroveraar en de andere een hoer. En toch zijn ze beiden op zoek naar dat ene ding dat hen telkens weer lijkt te ontvluchten: ware liefde. Gebaseerd op het boek “Een Schitterend Gebrek” van Arthur Japin brengt theater FroeFroe ‘Amore Di Amore’ waarin we meegenomen worden langs de kanalen van het sprookjesachtige Venetië; een stad waar achter de vrolijke maskers vaak heel wat duisternis schuilt en waar je niet veilig bent voor de pest.

Spulletjes die Alexander Vantournhout de afgelopen jaren in souvenirshops kocht, vormen de basis van zijn jongste dansvoorstelling voor 4-plussers: Souvernirshop. Te merken aan de reacties van de allerkleinsten blijkt dat ze deze magische, grappige en poëtische voorstelling die 40 minuutjes duurt best wel konden smaken. Die ene spontane reactie van een kind ‘Da’s raar!’ waarop de ganse zaal moest lachen, vat het allemaal heel goed samen.

“Ik ben geen geschoolde zanger. Ik ben een acteur die drie noten kan zingen.” Het is het excuus waarachter Warre Borgmans zich tijdens ‘Warre met Strakke Strings’ probeert te verstoppen. Maar we kunnen hier gerust spreken van valse bescheidenheid. Warre zet tijdens de voorstelling in De Klap in Deurne een meer dan verdienstelijke prestatie neer. Het is voor een deel ook een kwestie van het kiezen van de juiste nummers én je laten omringen door goede muzikanten. En op deze twee vlakken was het telkens een schot in de roos. Warre bracht meerdere liedjes van Jules de Corte en dat genre zit hem als gegoten. Het strijkkwartet met arrangementen van Bart van Istendael zorgde voor de speciale sound van enkele klassiekers als ‘Poupée de cire, poupée de son’ en ‘Dit is de allereerste keer’. Maar de twee nummers die ons het meest wisten te raken, waren: ‘Waar zijn de clowns / Send In The Clowns’ en ‘September Morn / C‘est en septembre / Zo af en toe’.