Het begint stilaan een goede gewoonte te worden om als musicalliefhebber te verzamelen in het Theatercafé van het Fakkeltheater voor een avondje genieten van musicalsongs. Voor hun editie ‘Musical Café: From screen to stage’ had Apollo Producties een opvallend jonge cast verzameld … aangevuld met Laurenz Hoorelbeke. Tussen al dat jeugdig talent voelde hij zich duidelijk de nestor van het gezelschap. En er was wel wat talent rond hem verzameld. Niemand minder dan Lotte Stevens, Liesbeth Roose, Oonagh Jacobs en Jens Broes traden naast hem aan om het publiek een geweldige avond te laten beleven. Samen brachten ze liedjes uit musicals die afgeleid waren van films; waaronder: Beauty And The Beast, Little Shop of Horrors, Ghost en Rent.

Dankzij de gebroeders Grimm zijn we allemaal vertrouwd met het sprookje over het kleine meisje in het rode jasje dat door het bos naar oma trekt en daar opgegeten wordt door de Boze Wolf. Het verhaal werd te boek gesteld in een tijd waarin men er geen problemen mee had om aan kinderen de gruwelijkste taferelen te vertellen voor het slapengaan. Dat is gelukkig veranderd en daarom vond Deep Bridge de tijd rijp om deze klassieker op te frissen en grondig aan te passen. Zo is in de versie geschreven door Stany Crets het hoofdpersonage Kapje dat enkel op vrijdag een rode outfit aanheeft een dan Roodkapje heet. De wolf is vegetariër, de jager wil geen dieren doden en een sprekende muis brengt Kapje naar haar grootmoeder. De meest essentiële verandering vind je echter aan het slot, waar voor iedereen, inclusief de wolf, het verhaal goed afloopt. Dat maakt deze musical ideaal voor kinderen tussen vijf en tien jaar.

Nog geen twee weken nadat ze 5 keer de AFAS Dome vulde, heeft Pommelien Thijs de registratie van haar vijfde optreden losgelaten op VRT Max. Thijs opent sterk met Ik moet gaan, Entertainment en Erop of eronder maar laat daarna de boel wat inzakken met Meisjes van honing hoewel het publiek daarbij de lichtjes van de smartphone aansteekt en de zangeres moeiteloos haar kopstem aanspreekt voor die hoge noot. Op die manier krijgen we een jojo-optreden te zien met inkakmomenten die fel afsteken tegenover de dynamische.

De Stadsschouwburg van Antwerpen was tot aan de nok gevuld met muziekliefhebbers en de zotste stond van voor. Met zijn 75 lentes heeft Raymond van het Groenewoud de wijsheid, de eigenwijsheid en het relativeringsvermogen van een oude man, maar tegelijkertijd nog de goesting en gedrevenheid van een jong veulen. Hij is een man met een opblaaspop die snakt naar warme dagen in Brussel bij nacht om daar in razernij en uit volle borst tegen twee meisjes te schreeuwen: “Je veux de l’amour!”. Hij is de primitivo die al chachacha dansend in zijn hoofd denkt dat hij de man is, maar bij maanlicht aan Lieve Lore en Maria toegeeft dat hij god niet is, maar op Machu Picchu zijn liefde voor muziek ontdekte. Aan de meet brengt hij op algemene aanvraag zijn ‘Meisjes’. Er zijn misschien wel 100 000 meningen, maar voor ons was het zonder twijfel: ‘Raymond boven’.

Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid, over de dood, over gemis in het theater. De productie kiest voor de show als format waarin allerlei mopjes gelanceerd worden. Die van de hak op de tak-aanpak werkt helaas wat tegen het narratief dat qua spanningsboog wat strakker mocht, al vallen de puzzelstukjes naar het einde toe wel mooi in elkaar. Net als in een cartoon zien we het personage verschillende keren dood gaan door met haar paars lievelingsjasje met haar hoofd in een bord te vallen. Herhaling wordt zo een bitterzoet element. De overgeblevene worstelt ermee. De ene keer wil ze het beeld bij wijze van herinnering terugzien, de andere keer niet. Ook schuldgevoelens borrelen bij haar op. Finale is het scherpst van al wanneer iemand gefeliciteerd wordt dat die in de huidige omstandigheden nu al terug is op het toneel, maar vooral: er wordt voorgesteld dat de kinderen bij het naar buiten gaan alvast een vlinder meekrijgen waar ze de naam van hun beste vriend(in) mogen op schrijven zodat ze alvast aan het verwerkingsproces kunnen beginnen wanneer die hen ontvalt. Dan is Finale veruit het hardst qua maatschappijkritiek.