‘O Fortuna’ is ongetwijfeld een van de bekendste koorpartijen. De imposante klank heeft menig reclame- en filmmaker ertoe bewogen het te gebruiken in zijn werk. Zo’n negentig jaar geleden schreef Carl Orff de muziek voor dit werk waarin het koor een prominente rol heeft. Music Hall zette daarom naast het grote symfonische orkest La Passione o.l.v. Paul Dinneweth ook het gemengd koor deCHORALE en knapenkoor Flanders Boy Choir op de scène. Het podium van de Stadsschouwburg van Antwerpen was te klein om al deze zangers en muzikanten met hun instrumenten te plaatsen. Een deel van het slagwerk stond op het zijpodium opgesteld. Maar het effect van zoveel uitvoerders loog er dan ook niet om: we zaten letterlijk in een bubbel van klank.

In 1964 moest Mary Poppins de kinderen nog wijsmaken dat een lepeltje suiker het opkuisen tot een leuke activiteit kon maken. Dezer dagen laten de dansers van STOMP met veel meer dynamiek en overtuiging zien, voelen en horen dat er muziek zit in het hanteren van een keerborstel. En toegegeven: het kuisen verloopt misschien niet bijster efficiënt, maar het levert een geweldige show op voor jong en oud. STOMP blijft trouw aan het aloude recept waarin choreografie, percussie en een stevige dosis visuele humor gecombineerd worden tot een wervelend spektakel. Het enige dat je als publiek moet doen, is genieten en je laten verwonderen door de passie van de cast en het feit dat werkelijk alles tot instrument kan gemaakt worden … als je maar voldoende verbeelding hebt.

Wat krijg je als je Andrea Vittori, Enrico Maria Milanesi, Matteo Brenci en Emanuele Grafitti samen met hun geliefkoosde gitaren op een podium zet? Kippenvel, geweldige covers, heel veel sfeer, een concert om van door je stoel te zakken en ’40 Fingers’ die muziek tot leven brengen. Van de opzwepende muziek uit de film ‘Pirates Of The Caribbean’, over het rustige ‘Sound Of Silence’ tot de absolute meezinger ‘Bohemian Rhapsody’; geen enkel muziekgenre was te moeilijk voor de virtuositeit die deze vier heren aan de dag legden. De snelheid waarmee ze de snaren bespeelden was oogverblindend en resulteerde in een heerlijke sound. Het was dan misschien wel hun eerste doortocht door België, het zal zeker niet de laatste geweest zijn.

Tijdens My funny Valentine vierde Klassiek Nu de liefde in al haar facetten. Of zoals het in ‘Nature boy’ van Eden Ahbez klinkt: ‘The greatest thing you will ever learn, is just to love and be loved in return.’

31 jaar geleden is het ondertussen dat we de single ‘Geen house maar Strauss’ kochten van André Rieu. De Maastrichtse dirigent kende in 1995 bij ons dan ook zijn doorbraak. In hetzelfde jaar zouden ook nog Strauss Party en The Second Walz als singles uitgebracht worden. Maar het waren vooral ’s mans albums die hoge toppen scheerden. Strauss en co scoorde in het voorjaar van 1995 zilver in onze charts en verbleef maar liefst 56 weken, dus meer dan een jaar in de hitparade. Het daaropvolgende Wiener Melange dat in het najaar uitgebracht werd, was goed voor brons.