Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com
<<    >>

Recensie Pulcinella ★★★★

desc

zondag 18 oktober 2020 Kon. Elisabethzaal AntwerpenBert Hertogs

Wat een feest is het telkens om Joris Van den Brande samen met Koen De Graeve op een podium te zien! In Pulcinella, een Kidconcert georganiseerd door Antwerp Symphony Orchestra is het niet anders. Heerlijk absurd, met visuele humor die de lachspieren van de kinderen prikkelt, (dubbelzinnige) taalvondsten die dan weer die van de volwassenen stimuleren, is deze productie. Combineer dat met een piekfijne lezing van fragmenten uit Pulcinella en Danses concertantes van Stravinsky en Le tombeau de Couperin van Ravel, laat het geheel trekken op warm water met vuile sokken in, op een bedje van kom, kruid af met wat aangebrande foute humor en je hebt een hoogstaand cultureel gerecht dat zowel de volwassenen als de allerjongsten – sommigen al in scouts- of chiro-outfit gehesen voor meteen na het concert, anderen op hun paasbest of casual gekleed wat aantoont dat er geen dress code meer geldt voor klassieke concerten en gelukkig maar, kunnen smaken.

Recensie: Pulcinella ★★★★

Recensie Wachten op Godot ★★★★★

desc

donderdag 15 oktober 2020 Waagnatie AntwerpenBert Hertogs

Toegegeven, met een flinke dosis tegenzin sleepten we ons naar de Waagnatie om er Wachten op Godot door Olympique Dramatique te zien. De absurde klassieker die zigzagt tussen gitzwarte depressieve gevoelens (Gogo en Didi die hun rechten kwijtgespeeld zijn, spelen met het idee om zich op te hangen aan een boom maar bij gebrek aan een koord of een riem die niet breekt, komt het er niet van) en luchtigheid, wordt nauwelijks opgevoerd in theaters. Mannen zien we die denken over geluk en geloven dat ze zo gelukkig zijn. ‘Ge weet niet of ge ongelukkig zijt of niet’ horen we Dewispelaere waarop Van Dyck antwoordt: ‘Dat is zoals ik’. Hier schuren de twee acteurs wel erg dicht aan bij non-fictie.

Recensie: Wachten op Godot ★★★★★

Recensie K.A.L.M. ★★★★

desc

vrijdag 9 oktober 2020 OC t Waaigat ZwijndrechtBert Hertogs

Menen ze dat nu echt Warre Borgmans en Katelijne Verbeke? Dat ze in een uur een c-uur-sus komen geven hoe je tot innerlijke rust kan komen en een beter mens kan worden? Die vraag stelden we ons niet alleen bij het lezen van de promotekst maar ook nog eens tijdens K.A.L.M. zelf, waar Dimitri Leue de tekst voor schreef. Zo herkenbaar en geloofwaardig – en bij momenten ook een beetje zoals dat hoort saai (die oeverloze herhalingen, verwijzingen naar wat we al ‘geleerd hebben’ inclusief de overdadige herhaling als humoristisch stijlfiguur met de X-Y grafiek die op alles toepasbaar blijkt)  – is de voorstelling dan ook die je het gevoel geeft in een of andere zelfhulpgroep beland te zijn. ‘U bent niet alleen’ klinkt het dan ook uit Warres mond. Verder noteren we: ‘Hier zitten de moedigen. U heeft de eerste stap al gezet.’ waarna ie ons oproept om om ons heen te kijken. Het publiek blijkt daar nogal schuchter voor waarop de acteur de twijfelaars over de streep trekt met: ‘Van rondom u heen kijken verspreidt u geen virussen.’ Dat experten-toontje hoort bij het concept. Het geniale van dit stuk is namelijk dat je pas achteraf beseft hoe ingenieus alles in elkaar steekt. Pas op het einde komt de kater Noster dan ook op de koord.

Recensie: K.A.L.M. ★★★★

Recensie Op een bankje, op een dag ★★★

desc

maandag 5 oktober 2020 KVS BrusselBert Hertogs

Ja het was koud daar in openlucht achter de KVS. Maar er was thee. Gemberthee nog wel. En het zorgde meteen ook voor het enige ontwapenende en “echte” moment tijdens de voorstelling. Die taakverdeling tussen Maaike Neuville en Roy Aernouts, waarbij zij het initiatief nam en hij vooral toekeek en uiteindelijk door haar geregisseerd moest worden hoe hij kon helpen. Maar vooral ook het moment dat ze het gevoel had dat de thermoskannen niet langer meewilden. Die dekselse pompsystemen toch. Dat het een première was en dat ze dat stuk nog niet eerder konden oefenen, klonk het dan. En ook, grappend, dat er om half negen nog een voorstelling was voor zij die naast een bekertje hadden gegrepen.

Recensie: Op een bankje, op een dag ★★★

Recensie De Nijl is in Caïro aangekomen ★★★★1/2

desc

zaterdag 3 oktober 2020 Kc Nona MechelenBert Hertogs

Een zeer aangename tijdsbenutting is De Nijl is in Caïro aangekomen. De tekst is van de hand van Peter Van den Eede en Frank Focketyn en dateert van 1998. Franks inbreng destijds is nog steeds voelbaar en je merkt als toeschouwer dat de combinatie van ratio, filosofie en absurdisme, slapstick hem ook niet vreemd is. Het maakt dat deze voorstelling die Willem de Wolf en Peter samen herschreven nog steeds iets universeels heeft. In se gaat de dialoog over leven en dood: ‘De dood is voorwaarde van uw schepping’ en hoe je naar de twee kijkt, hoe je invult wat je tussen je geboorte en je dood doet en afscheid nemen. De Koe haalde haar inspiratie bij teksten van Schopenhauer, Montaigne en Pascal en ideeën uit Schijn bedriegt van Thomas Bernhard.

Recensie: De Nijl is in Caïro aangekomen ★★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter