Ogen en oren kom je tekort tijdens het intieme, liefdevolle en gracieuze Ihsane, de jongste dansvoorstelling van Sidi Larbi Cherkaoui die 5 keer de Rode Zaal van deSingel doet vollopen met toeschouwers. Die krijgen bij de choreografieën een prachtig live concert te horen onder muzikale leiding van de Tunesische componist Jasser Haj Youssef die zichzelf begeleidt op viola d’amore, pianist Gaël Cadoux, oud-bespeler Yasamin Shahhosseini, percussionist Gabriele Miracle Bragantini, de Libanese sterzangeres Fadia Tomb El-Hage en de Marokkaanse zanger Mohammed El Arabi Serghini. Jammer is dat het meteen ook Cherkaoui’s meest politieke werk is wat een beetje haaks staat op de rest van zijn nochtans prachtige narratief, het zo deels ondersneeuwt, en dat wanneer je zoals wij géén woord begrijpt van het vloeiende Arabisch, wel wat verloren ziet gaan van de boodschap en de geschapen sfeer.

Tempest, Engels voor storm. Natuurverschijnsel dat angst inboezemt aan de ene kant omwille van haar destructieve karakter maar ook verandering aankondigt aan de andere kant. Net die zaken vond Lisbeth Gruwez boeiend om er haar jongste danssolo aan op te hangen. Verschillende keren bouwt ze haar dans die geïnspireerd is op martial arts vanuit traag bewegen op tot een kolkende en pulserende dans waar de arm-en handbewegingen centraal staan. Al moet gezegd dat de boodschap die ze het publiek wil meegeven niet meteen duidelijk is, voor zover kunst een boodschap moet hebben natuurlijk. Het blijft allemaal wat abstract hoe ze rauwe energie of woede visueel probeert om te zetten in kracht.

Chroniques van Peeping Tom is wervelend en steengoed danstheater.

Met hun jongste voorstelling Brel zetten Anne Teresa De Keersmaeker en Solal Mariotte een heerlijke theatrale (denken we maar aan die keren dat ze opspringen wanneer er een cimbaal te horen is in de muziek bijvoorbeeld), ja zelfs wat clowneske kijk op de groteske bewegingen van Jacques Brel toen ie live performde. De twee die elk vanuit de herinnering van een ander tijdgewricht dansen, vullen elkaar aan in deze dubbele solo, zij door o.a. te refereren naar Fase, waar ze meermaals met haar arm- en handzwaaibewegingen naar verwijst, hij naar moderne hiphop. In die mate dat zijn breakdancen op de tonen van ‘Mathilde’ zo waar een applaus ontving achteraf in de Rode Zaal van deSingel.

‘Fantastisch!’ en ‘Zot hé?’, het zijn maar enkele spontane reacties die we optekenen wanneer de talrijk opgekomen toeschouwers van Foreshadow Schouwburg Noord verlaten. De voorstelling van Alexander Vantournhout / not standing kreeg dan ook een volledige staande ovatie.