Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com
<<    >>

Recensie The Courage to be disliked ★★★1/2

desc

zondag 11 april 2021 Kc Nona MechelenBert Hertogs

Met The Courage to be disliked brengt Natali Broods voor het eerst een monoloog voor De Koe. Het is te zeggen, de theatertekst van Willem de Wolf is eigenlijk geen monoloog. Ze gaat immers niet zelden in dialoog met regisseur Peter Van den Eede die haar vragen stelt. Ze speelt dus voor hem die naast de camera zit om toch een referentiepunt te hebben, publiek. In het nagesprek van de derde live stream, die volgens ons geen live stream is, stelt Natali dat ze Peters aanwezigheid in dezelfde ruimte toch belangrijk vindt. Dat is uitermate vreemd omdat ze al zo vaak in series in films geacteerd heeft waar ook geen publiek is.

Recensie: The Courage to be disliked ★★★1/2

Recensie Bambole ★★★★★

desc

maandag 5 april 2021 VRT NUBert Hertogs

Een prachtige voorstelling voor 4+-ers levert Theater Froe Froe af met Bambole dat nog tot 4 mei 2021 integraal en gratis beschikbaar is op VRT NU. De voorstelling gaat over Koen die al een tijd thuis zit en zo nu en dan een woedeaanval heeft. Hij kampt met een burn out. Hij woont in nummer 6 en op een dag komt er plots een huis naast hem staan: nummer 9 terwijl hij in nummer 6 woont. Het is een wat kokette vrouw die er komt wonen en al meteen voor niet zo’n aangename eerste ervaringen zorgt. Eendje geeft ze eten door de appelboom van Koen neer te halen en zijn zonnebloemen gaan er ook aan zodat ze die op haar vensterbank kan zetten. Op haar nieuwe huis hangt ook het plaatje ‘Van mij’. Bambole gaat over bezit, over jaloezie ook. Maar vooral dat pakketjes en dus ook een product je slechts heel even een gevoel van geluk bezorgen. Er gaat immers niets boven het gezinsgeluk, klinkt het. Koen Swanenberg en Annelore Stubbe nemen de hoofdrollen voor hun rekening. Het is van begin tot einde genieten van hun spel, bewegingen en mimiek.

Recensie: Bambole ★★★★★

Recensie Yellow ★★1/2

desc

zondag 14 maart 2021 NTGent SchouwburgBert Hertogs

Yellow, dat online in première ging, maakt samen met Black en Red (die samen de kleuren van de Belgische vlag vormen) deel uit van de trilogie The Sorrows of Belgium dat Luk Perceval schept. Wat vooral opvalt in deze productie die start en eindigt met beelden in kleur maar het grootste stuk in zwart wit toont, is dat Perceval ook nu de draak durft te steken met een thema, in dit geval de collaboratie van Vlamingen met Hitler tijdens de Tweede Wereldoorlog. Perceval doet dat weliswaar op een subtiele manier. Zo zoomt ie vooral in op lichaamstaal, met name gezichtsexpressie in de beeldvoering. Expressie die sowieso iets theatraals in zich had (kijkt u maar naar redevoeringen van Hitler en co) destijds. Er wordt dan ook in deze voorstelling stevig gegesticuleerd, wat het allemaal anno 2021 behoorlijk grotesk maakt. Dat in combinatie met stemvervorming zodat de acteurs klinken alsof ze in de jaren ’40 iets zeggen, met overgesatureerde en vooral scherpe hoge tonen en een taalgebruik dat van vorige eeuw dateert (‘alles is armoeiig’ …), geeft het geheel weliswaar iets authentieks maar ook komisch vanuit een hedendaagse blik bekeken. Wellicht daarom voelt Yellow bij momenten dan ook niet van deze tijd en dus wat bevreemdend aan, wat de spanningsboog (de soms slepende voorstelling van twee uur duurt makkelijk een kwartier te lang) doet verslappen, het narratief, de dramaturgie en inleving van de kijker niet ten goede komt.

Recensie: Yellow ★★1/2

Recensie De aanzegster ★★★★

desc

zondag 7 maart 2021 VRT NUBert Hertogs

‘Het zijn hypocriete tijden’ klinkt het uit de mond van actrice Arminia Lulu (Sofie Decleir) die over haar hoogtepunt heen is. Het is net dat hypocriete kantje van het hoofdpersonage waarover De aanzegster gaat dat Ilja Leonard Pfeijffer schreef voor Zuidpool en Jorgen Cassier regisseerde. Het stuk gaat over hoe vernietigend trial by media kan zijn, en surft constant tussen spel en meta-spel, tussen fictie en realiteit, doen alsof in het doen alsof, en authenticiteit overbrengen terwijl alles gescript is en het leven om imago draait. Op die manier wordt de Aanzegster op den duur een heerlijk fucked up stuk over fucken en gefuckt worden dat de kijker behoorlijk mindfuckt. Zo fucking goed in De aanzegster dus.

Recensie: De aanzegster ★★★★

Recensie In Topform ★★★★

desc

zaterdag 20 februari 2021 CC BerchemBert Hertogs

Een mooi verjaardagscadeau gaf Warre Borgmans op zijn 65ste geboortedag aan de cultuurpers en enkele professionals in CC Berchem. Hij liet zoals dat het plan was zijn jongste muziektheatervoorstelling geboren worden in de vorm van een première voor beperkt publiek. Collega Els van Knack wist dat in het buitenland wel vaker pers en professionals uitgenodigd worden voor een speciaal voor hen ingerichte voorstelling. Binnen de muziek- , expo- en film/tv sector is het een courant gebruik dat journalisten vooraleer het grote publiek kennis maakt met een nieuwe productie, er al van mag genieten. Maar bij podiumvoorstellingen komt dat bij ons minder voor. Hoewel ook wij in 2020 (dat kwam weliswaar voornamelijk door de coronamaatregelen) wel eens een exclusieve voorstelling, enkel voor journalisten en professionals meemaakten (Circus Ronaldo op Zomer van Antwerpen, Henry van Peter De Graef op het Theaterfestival bv.) Voordeel is dat je als journalist op je gemak je ding kan doen en lustig schrijven. Voor een acteur is het wellicht iets minder dankbaar omdat er veel minder feedback terugkomt vanuit de zaal en dat heeft nu eens niets te maken met het feit dat iedereen mondmaskers draagt en er minder volk in de zaal zit. Het is de aard van het journalistenbeestje.

Recensie: In Topform ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter