Recensie Queen + Paul Rodgers

"The Cosmos Rocks” zo heet de tour van Queen en Paul Rodgers die gisteren het Sportpaleis aandeden. De tour is dus genoemd naar hun jongste album dat ongeveer een tiental dagen op de markt is. Vreemde keuze, want de groep bracht nauwelijks nummers (slechts 5) uit dit nieuwe album. En als ze al een nummer brachten, werd dat zeer gelaten onthaald door het publiek. Toegegeven, ook wij vinden dat daar niet meteen de wereldhits van weleer op staan. Dat is jammer uiteraard.

Queen baadt ook een stuk op de herinnering rond de mythische figuur van Freddie Mercury zaliger. Eens te meer werd duidelijk dat hij en alleen hij de frontman van deze band was. Rodgers’ stemgeluid is compleet anders, hij heeft een ietwat hese, schorre stem. Maar vooral: de hoge noten haalt hij niet altijd, en dus laat hij die aan de band of het publiek over. Soms probeert hij nog, maar speelt hij op zeker om zijn micro ver genoeg te houden, zodat die noten nauwelijks tot bij de mengtafel geraken. Die mengtafel was trouwens nogal vreemd ingesteld, zeker de eerste nummers dreven op basklanken, midtonen en hoge tonen kwamen nauwelijks tot hun recht.

De groep kwam op nadat we een digitaal onweer hadden gezien, de klank ervan was in dolby surround, waarna het begon te regenen en we –jawel- in de kosmos terecht kwamen tussen de meteorieten. Surf”s up, School’s out werd hun opener met een Paul Rodgers aan de mondharmonica. Al vanaf het tweede nummer trok Rodgers de catwalk op om het publiek op te jutten. Echt veel werk had hij niet. De zaal zat overduidelijk vol échte Queenfans. Zonder moeite kreeg hij hen dan ook op de hand tijdens ‘Another one bites the dust’ dat op de schermen enkele visuals van een schietkraam op de kermis meekreeg. Zinderend gitaarwerk kreeg  een luidkeels meegebruld ‘I want it all’ mee. Tijdens “C-lebrity” gooit Rodgers wat met zijn microstatief, iets wat hij de ganse set nog zal herhalen. Hij kondigde het nummer ook behoorlijk cynisch aan.  “We gaan een nieuw nummer spelen uit ons jongste album dat misschien 3 man al gekocht heeft hier,”zo meldde hij. Verder valt het op dat hij nogal houterig beweegt. Een eerste dieptepunt in de set is wanneer hij solo “Seagull” brengt. Achter mij hoor ik mensen zelfs suggereren dat de gitaar op tape stond. Ik hou het in het midden, maar het valt op dat het akoestische gitaargeluid dat we daarna van Brian May horen, wel erg veel verschilt. “Ik ben niet de beste zanger. Willen jullie me helpen? Ik voel dat Freddie Mercury nog dichtbij is” zo meldt May. Hij brengt dan ook het enige kippenvelmoment in de set: “Love of my life” waar hij zo waar wel degelijk toont dat hij zijn kopstem kan aanspreken. Het gevolg laat zich raden: het publiek veert recht en stampt op de tribunes tijdens een oorverdovend applaus. Chapeau.

Wat volgt is de Roger Taylor  en Brian May-show. Ze brengen samen ’39. Taylor zit aan de bass drum en bespeelt de tamboerijn. Daarna komen nog de andere bandleden, zonder Rodgers erbij met accordeon en elektronische contrabas. Een muzikale ontdekking doen we wanneer Taylor met zijn drumstokken de elektronische contrabas bespeelt en we deuntjes van “Under pressure” en “Another one bites the dust” horen. Ondertussen komen stagehands op het B- podium om Taylors bass drum aan te vullen tot een volwaardig uitgebreid drumstel met bekkens en hi hat, floor tom, enz. om zo ‘I’m in love with my car’ te spelen.  Vervolgens sluit Rodgers terug aan, en merken we een dipje in de set. Oorzaak: enkele nieuwe nummers die elkaar opvolgen. ‘Time to shine’ bewijst dat het geen wereldhit zal worden en volgt op ‘Say it’s not true’.  Opnieuw mag Brian May alles uit de kast halen tijdens “Bijou” waar hij  zijn elektrische gitaar nogmaals mag temmen. Ondertussen is de vaart volledig uit het ganse concert verdwenen met al die muzikale intermezzi en slaat de verveling bij ons en een deel van het publiek toe. Daar komt verandering in naar een finale vol hits. Paul Rodgers komt er weer bij om “Crazy little thing called love” te zingen. Ondertussen heeft de man zijn derde t-shirt aan. Bijna dachten we dat hij beter zou doen dan Madonna qua aantal kledijwissels… Tijdens “the show must go on” haalt hij met moeite de hoge noten en merken we dat de man ontzettend veel druk zet op zijn stem om deze te halen. De handjes van het publiek gaan mooi de lucht in tijdens “Radio gaga” en uiteraard klapt iedereen twee keer in de handen wanneer dat gepast is. Een reflex die spontaan ontstaat, de band moet er niks voor doen om het publiek mee te krijgen.

Vervolgens zien we Mercury op het grote scherm aan de piano “Bohemian Rhapsody” inzetten terwijl Taylor op de drum en May op gitaar live meespelen. Pas verderop in het nummer komt Rodgers erbij. Een staande ovatie is het logische gevolg.

“We got Antwerp Rocking” zingt Rodgers tijdens zijn eerste bis “Cosmos Rocks”. En daarna is het hek helemaal van de dam: de jukebox draait op volle toeren tijdens “All right now”, “we will rock you” en tijdens “We are the champions” wuift iedereen met de handen, alsof een voetbalwedstrijd gewonnen is. Op de tonen van “God save the queen” groet de groep het publiek.

Het concert had iets nostalgisch, maar miste vuur en vooral Freddie Mercury. Wat rest is een jukebox vol hits die de groep met Paul Rodgers niet altijd even veel eer aandeed. Het was een verdienstelijke poging van Rodgers om Queen terug op de muzikale kaart te zetten. Maar hij zal nooit Freddie Mercury kunnen vervangen, zoveel is duidelijk. Deze show was vooral de show van Brian May en Roger Taylor, en dat viel iets te hard op in het middendeel van de show, waardoor de set aan spankracht verloor. Al bij al een goed concert dus, maar meer dan dat ook niet.

Setlist:

Intro (Cosmos rocks)
Surf's up… school's out
Tie your mother down
Fat bottomed girls
Another one bites the dust
I want it all
I want to break free
C-lebrity
Seagull
Love of my life
'39
Under pressure/Another one bites the dust (Roger Taylor en Brian May op de elektrische contrabas)
I'm in love with my car
Say it's not true
Time to shine
Bad company
Bijou
Last horizon
Crazy little thing called love
The show must go on
Radio gaga
Bohemian rhapsody

Bis:
Cosmos rockin'
All right now
We will rock you
We are the champions
God save the queen

< Bert Hertogs>